Mét commentaar

Bijzonder beknopte dienstnota

2011-12-31T03:10:00.002+01:00

Wegens te weinig tijd door het eeuwigdurende gezever omtrent Dexia en andere InBev-bonussen heb ik nog steeds geen tijd om dit blog opnieuw op te vullen met verse hersenspinsels. Maar dat neemt niet weg dat ik heden weer bedrijvig ben op Tetter.

De Wereld, aan de voeten van de Scheve Palingvisser!

2009-11-19T21:52:00.003+01:00

Kijk, ik had niet gedacht dat iemand ooit in staat zou zijn om dit weblog nog eens te laten opreutelen vanuit zijn ogenschijnlijk comateus-gefossilizeerde toestand. Ik heb tegenwoordig namelijk mijn tijd te besteden aan veel dringender zaken - ik denk aan het afkloven van botjes canard à la rouennaise waarmee ik zonet nog druk in de weer was.

Maar opnieuw, opnieuw, moet ik met scha en schande toegeven: een mens mag nooit ofte nimmer de Scheve Palingvisser onderschatten!

Zijn laatste tour de force is er inderdaad eentje voor de geschiedenisboeken. Ik kan daar weinig aan toevoegen, sterker nog, ik sta zowat sprakeloos. Ik probeer alleen uit te maken of ik nu meer verheugd ben omdat het Joenk deze ultieme Post definitief door zijn neus geboord ziet, dan wel om oprecht christelijke ingenomenheid en plaatsvervangende blijdschap voor Herman...

Beschouw de campagne als geopend!

2009-02-08T20:11:00.009+01:00

Als politiek beest - van het genus trekpaard Brabantius - voel ik mij op mijn best als er verkiezingen staan aan te komen. Ik kan amper wachten tot juni! En om te laten zien dat ik wel degelijk mee ben met mijn tijd ga ik dit weblog gebruiken om mijn campagne op gang te trekken.

Bij wijze van primeur wens ik mijn trouwe lezers namelijk deelachtig te maken aan een uiterst belangrijk aspect van het campagne-voeren: de keuze van verkiezingsaffiche en slagzin. Vele collega's spenderen fortuinen aan allerhande reclamebureaus om met iets toonbaars op de proppen te komen - de liberalen bijvoorbeeld draaien er niet zelden hun persoonlijke voorraad zwart geld voor door. De sossen zijn niet veel beter: aangezien zij hun zwart geld lang geleden al in de fik hadden gestoken, werd reclamejongen Patrick Jansens indertijd in de plaats in natura beloond, met het voorzitterschap van de partij en later burgemeesterschap van Antwerpen, om toch maar iets productiefs uit zijn koker te persen.

Ik daarentegen pak het slimmer - en economischer - aan: ik gebruik mijn relaties. Voor deze campagne heb ik in het bijzonder mijn relaties in Washington DC gebruikt. Zoals ik eerder al suggereerde, hebben Bill en Hillary Clinton beloofd mij steun te verlenen voor mijn campagne. Bill heeft de koe direct bij de hoorns gevat, want hij bracht mij in contact met een grafische artiest die nog wat mooi werk voor zijn partij had gedaan. Die mens trok enthousiast aan de slag, en bij deze kan ik u dan ook de eerste proefdrukken van mijn verkiezingscampagne presenteren!

Dit heeft wel iets, al zeg ik het zelf. Aangezien ik een goed klankbord nodig had, en het partijhoofdkwartier hier doorgaans bevolkt wordt door een bende kleffe ja-knikkers waar een mens niks aan heeft, besloot ik maar naar het paleis te trekken om Berre naar zijn mening te vragen.
Alle respect voor onze Vorst, maar die brave mens begon te mekkeren dat de kleuren hem niet zinden: "die couleurs passen precies beter voor d'Ollanders, d'Americains of onze zuiderbuur, mijnen beste Jean-Luc", mocht ik horen.

Bon, terug naar start, en dit was de volgende poging:

Wat denkt ge? Goed genoeg waarschijnlijk, maar ik heb de artiest toch om nog een variatie verzocht:

Mijn persoonlijke favoriet, denk ik. Ik nodig u overigens gaarne uit om mij te laten weten dewelke u verkiest...

Terug uit Washington D.C.

2009-01-25T18:34:00.002+01:00

Ja, mijn goede kameraad Bill had mij geinviteerd en dus ben ik er een weekje tussenuit geknepen. Klik op het fotootje hierboven om het te vergroten en misschien kunt ge mij in de menigte herkennen. De Amerikanen hebben nu hun eerste half-zwarte president en de ceremonie was werkelijk pakkend. Een stuk hartiger dan pakweg de inhuldiging van Van Rompuy I, maar soit.

Bill trachtte mij achteraf om een en ander te vieren deze keer op een echte rodeo-stier te laten kruipen. Maar ik vertelde hem dat het beter is Brabantse trekpaarden en stieren gescheiden te houden, net zoals dat het geval is met leeuwen en hanen: er zijn immers grenzen aan verzoening. Ik wou dat beest trouwens geen hernia aandoen.

Die van Bill heeft overigens een mooi postje versierd, en ik heb het echtpaar kunnen overtuigen om later op het jaar met mij campagne te komen voeren voor Europa... wordt vervolgd!

De Slimste Mens van de CD&V?

2009-01-16T17:06:00.017+01:00

Bon, Bart De Wever is nu uitgeschakeld, en het is me dunkt dan ook hoog tijd voor hem om zich opnieuw met grotemensenzaken bezig te houden.

Zoals mijn trouwe lezers weten, heb ik een vette boon voor Bartje Blaaskaak, ondanks onze politiek-ideologische verschillen. Wij zijn Spitsbroeders in Bourgondische Zaken en houden er al een tijdje een levendige briefwisseling op na, waaraan ik jullie nu ook deelachtig wens te maken.

Mijn lieve Bart,

Ondanks alle verwachtingen van het tegendeel heeft heel Vlaanderen nu mogen aanschouwen hoe gij niet de Slimste Mens van de Wereld zijt geworden. Zelfs dat soort door een teletijdmachine gedraaide Jan Becaus van een Freek Braeckman blijkt uiteindelijk 'slimmer' dan uw imposante persoon. Wanhoop niet, echter. Ik heb een voorstel voor u.

Maar voor een goed begrip van zaken dien ik eerst even uit te weiden. We schrijven twintig jaar geleden. Gij zat uw korte broek te verslijten op de banken van de 6e Grieks-Latijnse op Olve-Edegem - geen jezuietencollege, maar soit, een gedegen alternatief en er liepen toch ook een hoop paters rond. Eén van die broeders was pater Peerlinck - de reizende pater - en wat weinigen weten is dat die toen fungeerde als een soort persoonlijke talentscout voor mij, en bij uitbreiding de toenmalige CVP.

Bartje, ik wens uw gezet ego niet meer te strelen dan strikt noodzakelijk is, maar ge moogt gerust zijn. Peerlinck hing indertijd gedurig bij mij aan de telefoon: het ging allemaal over De Wever hier, De Wever daar, hoe snugger dat dat bazeke met zijn overmaatse bretellen wel niet scheen; enfin, het kwam erop neer dat gij zowat het meest beloftevolle en intelligente politieke vlees waart dat hij in de katholieke kuip had gehad sinds Herman Van Rompuy.

Alleen, er was één probleempje: ge zoudt een rotkarakter hebben, en u niet bepaald katholiek gedragen - zo zoudt ge onder meer tijdens de les achter de rug van de pater met bordvegers liggen smijten naar uw klasgenootjes, in het bijzonder naar die met eerder belgiscistische overtuigingen. Ik hield mijn hart vast wat er van u zou geworden als ze u Rechten zouden laten studeren - aan een Slimste Klootzak ter Wereld had het land bepaald geen behoefte, er waren aspiranten genoeg daarvoor - en dus besloot ik persoonlijk in te grijpen; ik belde uw leraars op, uw ouders, de ouders van uw (weinige) vriendjes tot de directie van het PMS, liet hen eerst geheimhouding zweren en dan maande ik hen aan er alles aan te doen opdat ge iets zoudt studeren dat niet al te veel kwaad kon, zoals Geschiedenis bijvoorbeeld. Ge zoudt zo rustig kunnen rijpen tot de tijd daar was.

Wel, Bartje, de tijd is nu al een poosje daar, en ik bied u een ticket aan voor een trein die ge niet moogt missen! Lang genoeg heb ik met lede ogen moeten aanzien hoe ge uw dagen hebt liggen verprutsen in dat overspannen kleutercombo van een N-VA - wat is dat eigenlijk, een afsplitsing van een afsplitsing van iets dat zelfs in haar hoogdagen een pygmee-partijtje was? Verdoe toch geen tijd of energie meer aan die kaartersclub voor flaminganten met teveel vrije tijd wiens enige ambitie het is niet te struikelen over de kiesdrempel. Ik heb iets veel beters voor u in petto: ge moogt Slimste Mens van de CD&V komen spelen! Ik hou al een poos een zetel warm voor u; als premier heeft de Scheve Palingvisser niet al te veel tijd meer om Piet Pienter te komen spelen op onze partijvergaderingen - we kunnen verse inzichten en scherpzinnige opinies gebruiken, zelfs al komen ze van een slecht karakter en zullen we het niet altijd eens zijn.

Wie weet, misschien zit er ooit wel een mooi mandaat in - Binnenlandse Zaken denk ik zo. Al zal ik de Walenkoppen dan wel serieus over de brug moeten sleuren; maar ik krijg wel iets gearrangeerd.

Mijn bolle vriend, dit is uw kans. Aan u om ze te grijpen!

Zoals steeds, met ontiegelijk genoegen,
Uw JL

Platbroek Dewael

2009-01-09T16:43:00.013+01:00

Ik vertel u niks nieuws als ik u zeg dat het tussen de liberalen en mij nooit echt geboterd heeft. Er hangt een sfeer van wederzijdse viscerale antipathie rond ons.

Maar dit onbehagen betreft niks persoonlijks, het is simpelweg zo dat wij er diepe politieke meningsverschillen op nahouden. Voor die schele uilensmoel-met-slagtanden bijvoorbeeld koester ik geen persoonlijke grieven, en vice versa (ook niet omwille van dat gedoe met Houthuys); als ik de kans schoon zie spring ik soms zelfs eens binnen in zijn kot te Toscane om van de Chianti te komen zuipen. Verder word ik wel eens aan dezelfde tafel in de Comme Chez Soi aangetroffen als de Pezenwever - Herman De Croo; wij zijn beiden ook paardenliefhebbers - de nestor van de VLD pleegt deze edele dieren gaarne te berijden in zijn schaarse vrije tijd, ikzelf prefereer ze als filet pur a la Rossini op mijn bord.

Ik ga dus doorgaans joviaal om met mijn collegae-politici, zelfs al zijn het politieke tegenstanders. Er zijn natuurlijk enkele uitzonderingen, en de grootste is misschien wel Patrick - Platbroek - Dewael. Die is nu met die belachelijke zaak Koekelberg reeds de zoveelste keer in het nieuws met een onverkwikkelijke affaire.

Dewael heeft mij voor het eerst geergerd in '85 toen hij in zijn hoedanigheid van Vlaams minister van Cultuur de weiden van Torhout en Werchter begon af te dweilen in een gescheurde jeansbroek, om daar tijdens de popconcerten zo'n beetje de populaire Harry uit te hangen. Keer op keer kwam hij gehuld in vodden met zijn verslenste sanseveriakop op TV en in het nieuws. Bon, ik sprak hem hierom in het parlement consequent aan als 'Platbroek' Dewael, en in plaats van dit met een kwinkslag af te doen, nam die dat bepaald slecht op. Ik had hem eigenlijk 'Zurige Platbroek' moeten noemen.

Voorts dient u te begrijpen dat hij indertijd in het parlement en aan zijn Vlaamse ministerportefeuille is geraakt om slechts twee redenen, en geen ervan heeft iets te maken met enige indicatie van competentie die in zijn persoon zou huizen. Het betreffen hier namelijk: Herman Vanderpoorten en Limburg.

Als neefje van een vooraanstaande liberaal gingen alle deuren in de Wetstraat en omstreken natuurlijk direct voor hem open; combineer dit met zijn hoedanigheid als Limburger en u begrijpt hoe hij omhoog gekatapulteerd werd als een van de jongste Vlaams ministers ooit. Kijk, ik tel een hoop Limburgers onder mijn beste vrienden, dus geen kwaad woord over deze mooie provincie die ik overigens op regelmatige basis bezoek om de voorraad Filliers in mijn kelder op peil te houden, maar het moet eerlijk gezegd worden: Limburg is zo'n beetje het Oostkanton van Vlaanderen: een prutsminderheid in zowel bevolkingsaantal als bijdrage tot het GDP, en dus als provincie op belachelijke wijze oververtegenwoordigd in het politieke bestel.

Laat ik hierover nu geen boek opendoen - misschien voer voor een volgend artikel - maar simpelweg stellen dat om als Limburger een politiek mandaat op te kunnen nemen, zij het op deelstaat- of federaal niveau, het doorgaans volstaat om te beschikken over een partijkaart, een half-presentabel smoelwerk, een goed gevoel voor timing en de kunde om drie samenhangende zinnen uit te stamelen zonder over te komen als ongeneeslijk lijder aan het Asperger-syndroom.

Dossierkennis en competentie zijn in principe mooie extraatjes, maar worden zelden of nooit vereist. Dit fenomeen overschrijdt trouwens alle partijgrenzen, ook wij maken er ons schuldig aan. Zie 'Milieuramp' Kelchtermans, zie Sjarel Pinksteren, zie nu ook dat dutske van een Veerle Heeren, hoewel ik haar nog het voordeel van de twijfel wil gunnen.

Maar zie dus in het bijzonder Platbroek Dewael, die dit ongelukkig verschijnsel nu tot ongekende hoogten heeft opgevoerd: het voorzitterschap van de Kamer! En dat ondanks alle schandalen en schandaaltjes, blunders, malversaties en andere streken die hij door de jaren heen heeft uitgehaald.

Zoals ik eerder stelde: ik maakte mijn mening hieromtrent te kennen aan Dewael al heel vroeg in diens carriere; maar ondanks mijn joviale en goedmoedige stijl van communiceren heeft die dat dus nooit op gezonde en volwassen wijze kunnen opvatten. Integendeel, als fractieleider van de VLD ontpopte hij zich tot een van mijn meest fervente, grimmige en malcontente tegenstanders tijdens de twee termijnen die ik als premier heb uitgezeten. Begrijpe wie kan!

Coup de Foudre

2009-01-06T16:14:00.007+01:00

Neen, ik ben mijn tong niet verloren. Ge zult misschien denken, dien Dikken heeft zoveel praat niet meer nu Vervotte het afgetrapt is.

De waarheid is, ik ben nu pas eindelijk van achter onze rijk opgesmukte feestdis geraakt. Ik zat daar de afgelopen feestdagen aan vastgekluisterd als een van Saksen-Coburg aan zijn dotatie; ge weet, eerst vieren met vrienden en partijgenoten - zelfs Van Rompuy maakte even tijd om binnen te springen maar dat was misschien voornamelijk omwille van Célie's verrukkelijke paling in 't groen met gestoofde kweepeer - dan komen de kinderen op bezoek, zeggen de kleinkinderen hun nieuwjaarsbrief op en ga zo maar door.

Terzake nu! Mijn eerste advies aan Inge Vervotte was: weiger het vice-premierschap en stap uit de regering. Dit lijkt misschien nogal diametraal tegengesteld aan wat ik hier eerder vertelde, maar dat is het niet.

Het essentiële is namelijk het feit dat Vervotte verwacht en gevraagd werd, dat ze een evidentie was. Maar de snelste manier om ergens te geraken loopt dikwijls niet via een rechte lijn, vraag dat maar aan Georg Friedrich Bernhard Riemann, die volgens mijn achterneefje dat iets van meetkunde kent het kon weten. De tentakels van de macht en vele kronkels van de politiek, die wil ik Inge duidelijk maken en leren kennen op dit moment: het is soms beter een paar jaar langs de zijlijn op de bank van een praatbarak te zitten, dan u al te snel te verbranden.

Zeg nu zelf, in dat bijeengeraapt noodkabinet met de ambitie van een Luikse derdegeneratie-dopper kan zij geen eer rapen, zal ze gedoemd zijn te ontgoochelen en hoogstens kunnen uitblinken door al te grove fouten te vermijden. En ik zeg dat met alle sympathie voor de Scheve Palingvisser, dit blijft tenslotte een CD&V-regering en ik sta daar met mijn volle pens achter.

Maar Vervotte is voorbestemd tot een hogere missie. Om te vermijden dat ze in de pers, dat boosaardig maar symbiotisch kankergezwel op de democratie, zou afgeschilderd worden als een pretentieuze trut die hard-to-get speelt - die sukkels zijn nog niet gewoon aan vrouwen met macht - raadde ik haar verder aan een Bert Anciaux te steken: schrijf een emotioneel briefke, doe een paar bleiterige verklaringen, pink enkele traantjes weg op tv en ge hebt ze in uw saccoche! Na een paar jaar koppig in de woestijn verbleven te hebben, zullen ze met heimwee aan u terugdenken, zal het politieke bestel om uw terugkeer roepen, zullen de mensen vanuit de beslotenheid van hun kieshokje uw premierschap eisen!

Inge, gij zijt de Hilary Clinton van de Lage Landen, maar dan met Jean-Luc in plaats van Bill achter u.

Ik hoor mijn lezers nu verzuchten hoe ikzelf mij ga kunnen laten gelden in het huidige kabinet, iets wat ik eerder aanduidde via Inge te willen bewerkstelligen. Mijn antwoord: maak u geen zorgen, die Steven Vanackere zit al jaren in mijn binnenzak!

Coup de Théâtre

2008-12-29T10:13:00.007+01:00

Miljaar. Dit had ik niet voorzien, ik zal daar volstrekt eerlijk in zijn. De Scheve Palingvisser formateur en premier.

Célie heeft mij gisteren van achter mijn toetsenbord moeten sleuren, want ik was hier begonnen met het intokkelen van een vlammende tirade. Toen ik het nieuws mocht vernemen - op tv nota bene! - was ik al in een colere geschoten, had als volleerd discuswerper het televisietoestel door de living gezwierd en begonnen de varkenskoteletten die ik voor onbijt had binnengespeeld naar boven te komen (gelukkig bleef het uiteindelijk bij een paar zurige oprispingen).

Let wel! Het kan mij geen geconfijte eendepoot schelen dat ik niet opnieuw premier ga worden - ik ben daar de voorbije dagen en jaren zeer duidelijk in geweest, dat zou zelfs iets zijn dat ik dik tegen mijn goesting zou doen. Waar ik evenwel niet tegenkon en -kan, is het feit dat er serieus met mijn voeten gerammeld werd, dat er mij blaaskens werden wijsgemaakt. Ik rook direct een maneuver van de liberalen, in het bijzonder ontwaarde ik hier de hand van die met stro behangen konijnekop, het Joenk, vandaar mijn ongestelde maag.

De nacht - alsook Célie's ree-ragoût met halve peren in siroop en gratin dauphinois - bracht gelukkig raad.

's Ochtends vroeg hing ik met Van Rompuy aan de telefoon, en hij wist mij snel gerust te stellen. Onderschat nooit ofte nimmer het diabolische genie van de Scheve Palingvisser!

"Jean-Luc, ge weet, ik heb evenveel zin om premier te worden als prins Laurent heeft om een dag voltijds te werken."

"Hewel ja, dat dacht ik dus ook."

"Precies! En met Martens weiger ik zelfs maar te klappen."

"Dat zat ik een paar dagen geleden al te verkondigen op mijn weblog."

"Bon. Via mijn contacten bij de liberalen wist ik dat ze u daar nooit zouden accepteren als eerste minister."

"Zwijg stil! Dat Toscaans knaagdier en die zwendelende hoedendandy van een De Gucht hebben mij nooit kunnen rieken of zien."

"We moeten verder ten alle prijze vermijden dat het premierschap onze partij ontsnapt - we zijn tenslotte CVP... pardon CD&Vers en dat is ons geboorterecht, notre droit de naissance! Zodus besloot ik pro-actief op te treden en mijn bescheiden persoon op te offeren. Ik stuurde Martens een paar SMSkens, trok naar het Paleis en het was in kannen en kruiken."

"Schoon dat. En ik ondertussen van toeten of blazen weten."

"Jean-Luc, we hebben ook aan u gedacht. De liberalen gaan nog vloeken!"

Van Rompuy doelde op het toekomstig vice-premierschap van Inge Vervotte.

Célie moet het mij vergeven, maar Inge, dat is eigenlijk zo'n beetje mijn onwettige dochter, mijn trouwe poulain, zowel bij het ACV als in de partij. Zoals mijn vaste lezers weten voorspelde ik reeds lang geleden dat zij, de kroonprinses van de Vlaamse christendemocratie, in 2011, ten laatste 2015, de eerste vrouwelijke premier van het land gaat worden.

De Scheve Palingvisser manoevreert haar nu, als vice-premier van de grootste politieke partij van het land, effectief in pole-position voor 2011 - incontournable gaat ze zijn! En beter nog: hij heeft mij gevraagd te fungeren als Inge's persoonlijke coach en adviseur - wat eigenlijk betekent dat ik in deze regering achter de schermen een niet gering deel van de lakens zal uitdelen!

En zo komt alles dus toch nog goed.

Luctor et emergo en de wijven

2008-12-25T22:12:00.013+01:00

Een dik jaar geleden deed ik op deze pagina's een emotionele oproep aan Wilfried Martens.

Ondanks de dubbele visbokaal die hij voor zijn oogkassen pleegt mee te zeulen blijkt mijn gewezen spitsbroeder nog uitstekend te kunnen lezen want hij heeft mijn woorden niet links naast zich neergelegd. Een paar weken nadat het artikel gepubliceerd was belde hij me op en we spraken af, om eens wat bij te babbelen onder het genot van een gemarineerde hazenrug.

Hoewel het in het begin wat stroef liep - het was een beetje als een oud lief weerzien die het indertijd met slaande deuren was afgetrapt - begon het ijs tussen ons helemaal te smelten toen ik hem aanraadde dat giftig wicht van een Ilse Schouteden aan de deur te zetten. Stellen dat Wilfried de vrouwen graag ziet is een beetje als zeggen dat er water door de Schelde loopt; Schouteden was evenwel de eerste die hem althans voor een tijdje onder de sloef wist te houden. Een vos leert men zijn streken echter niet af, en al spoedig kwam er heibel. Serieuze heibel - van het genre waarin er Chinees porcelein aan diggelen wordt gesmeten, en ze begon hem het leven ongelooflijk zuur te maken. Door haar toedoen was zijn carriere - moest dat uberhaupt mogelijk zijn - nog verder in het slop aan het draaien.

Vandaar mijn advies dus - ik ging zelfs nog een stap verder door later koppelaar te spelen tussen Miet en hem, maar dat is voor een volgend artikel. Waar ik hier naartoe wil: Martens en ik waren weer volledig on speaking terms gekomen, eindelijk was er sprake van een détente in onze verijsd geraakte verhouding. Eén ding bleef hem natuurlijk nog dwarszitten: zijn publieke defenestratie uit '99, waarin ik, zoals bekend en tot mijn grote spijt, enige hand had. En het zou een uiterste inspanning mijnentwege vergen om ook dit achter ons te kunnen schuiven.

We schrijven ondertussen najaar 2008, en de gehele vaderlandse politieke wereld kon met lede ogen aanzien hoe Yves er een klerezooi van aan het maken was. Leterme bedoelt het goed, maar zijn aanpak lijkt meer op die van een hysterisch stijfkopsocialist a la Frank Vandenbroucke die nog liever zijn zwart geld in de fik steekt dan er eens op gastronomisch weekend mee te gaan, dan op die van een edel christendemocraat.

Dat kon mij eigenlijk allemaal geen ene zier schelen, want mijn bestuurszetel bij Dexia zat nog comfortabeler dan de fauteuil waarin Célie mijn welgevormde nek pleegt te masseren. Maar toen het bleek dat de premier niet anders zou kunnen dan opstappen, ontwaarde ik een unieke gelegenheid om de laatste plooien tussen Wilfried en mij eindelijk gladgestreken te krijgen.

Ge moet namelijk begrijpen, de Koning - ik mag Berre zeggen - heeft een uiterste teringhekel aan politieke crisissen, in het bijzonder aan crisissen die in vakantieperiodes vallen. Niet omwille van een diepe bezorgdheid over de cohesie van de monarchie of soortgelijke zever, neen, hij heeft gewoon geen geduld voor dingen die hem afhouden van zijn ware passie: gaan rondscheuren op zijn moto aan de Cote d'Azur.

Een briljant plan begon te rijpen in mijn als vanouds scherpe politieke geest; een uniek quid pro quo - ge ziet, niet enkel de Van Rompuy kan op de proppen komen met intelligent klinkende Latijnse spreuken. Ik zou Berre's agenda weten vrijmaken door alle vergaderlast, tête-a-têtes en onderhandelingen gerelateerd aan de politieke crisis door te schuiven naar een 'koninklijk verkenner' - op voorwaarde dat ik die verkenner zou mogen uitkiezen. Berre was direct akkoord en kon gezwind naar het zuiden stuiven telkens hij de kans schoon zag; ik duidde uiteraard Wilfried aan als koninklijk verkenner, die zich fier als een gieter ineens helemaal in ere hersteld zag!

Het plan lukte een beetje al te goed naar mijn gevoelen, want Wilfried was zodanig in zijn nopjes met zijn opdracht en onze hernieuwde vriendschap dat hij bij mij begon aan te dringen of ik geen premier zou willen worden. Zoals ik eerder al heb laten uitschijnen, word ik niet bepaald wild van dit idee - in tegenstelling tot de delicieuze kalfsfricassée die ons Célie daarnet wist te serveren - maar als het echt moet wil ik wel uitzingen tot volgend jaar, met nieuwe parlementaire verkiezingen in juni 2009 dus.

Het zijn natuurlijk die schele ajuinsmoelen bij de liberalen die hun postjes liever verlengd zien tot 2011 en daarom ook aandringen op de Scheve Palingvisser - ofte Herman Van Rompuy. Die is dan weer zogezegd niet geinteresseerd in het premierschap - ha, ze zouden eens moeten weten! Het is namelijk zo dat Van Rompuy nog liever zijn versgestreken hemdsmouwen opvreet dan aan dezelfde tafel te zitten met de in zijn woorden 'seriële echtbreker' Martens, laat staan met hem te onderhandelen over een regeringsvorming. En aldus zijn ogenschijnlijk afwimpelen van het premierschap.

Zo is het dus altijd iets, en het zal nog langdurig topoverleg en vele gangen in de Comme Chez Soi vergen alvorens we er helemaal uit zijn.

Miljaardegodvernondehierenginder

2008-12-21T21:02:00.006+01:00

Ik kan mijn welverdiend gepensioneerdenbestaan, dat voornamelijk opgefleurd wordt door een gastronomisch weekendje hier, een feestelijke degustatie in het wildseizoen daar, wat lintjes doorknippen links en rechts en het inkasseren van mijn pree voor die Dexia-bestuurszetel, binnenkort waarschijnlijk goeiendag zeggen.

Ik moet meer naar mezelf luisteren, of beter nog, mijn eigen retorische vragen leren beantwoorden.

In tempore non suspecto, het lijkt nu een eeuwigheid geleden, stelde ik namelijk alhier:

En nu staat Yves dus aan het roer. Ik wens hem alle succes toe en denk dat hij misschien geen onaardig premier gaat worden, maar laat ons wel wezen: in het rijtje Gaston Eyskens - Tindemans - Martens - Dehaene gaat geen Leterme bijgezet worden. Hij bedoelt het goed, maar of hij het ook kan?

Wel, we hebben ondertussen met meer dan lede ogen ruimschoots mogen aanzien hoe dit kalf zichzelf heeft weten verdrinken in een lauwe soep van onkennelijke incompetentie. Ik ga er niet teveel woorden meer aan vuilmaken, het blijft een partijgenoot, maar zijt gerust dat er nu momenteel van alle kanten aan mijn pens getrokken wordt.

"Als ge het niet zelf doet, komt er niks van in huis", zei mijn grootvader aan moeders kant zaliger altijd tegen mij als klein broekventje. Met het vorderen der jaren meen ik de nodige wijsheid opgedaan te hebben om hier met enig gezag een variatie op te plegen:

"Als ge het niet zelf doet, verprutsen andere sukkelaars het wel voor u."

Tijd om opnieuw aan de slag te gaan!

Dexia

2008-10-07T16:50:00.003+02:00

Amateurs. Prutsers. Voddeventen. Onwelvoeglijke stukken labbekak. Platzeikers.

Neen, ik heb het hier voor een keer niet over journalisten of fotografen, maar over onze bankiers. Nog ergere stukken onbenul dan sommige van mijn collegae-politici.

Zoals u ongetwijfeld op deze webstek gemerkt heeft, was ik de politiek zo beu geworden als de flauwe pasta die ze in de kantine van het parlement plegen te serveren, en lag ik de laatste maanden rustig te genieten van mijn welverdiende pensioen. Gastronomische weekendjes in de Ardennen die gastronomische weken, soms zelfs maanden werden, overwinteren aan de Cote d'Azur, kaartavonden met mijn geburen, ge kent dat wel. Ik ben zelfs het Joenk gaan opzoeken in Toscane, niet omwille van het dubieuze genot van zijn gezelschap, maar omdat het goedkoop overnachten was en ons Celie per se een wijndegustatie-trip wou doen.

Enfin, en nu deze miserie dus. Ze moeten gedacht hebben, we gooien den Dikke tegen het probleem in de financiele sector, die Loodgieter zal dat allemaal wel fixen. Dexia eerst dus. Om te beginnen zal het afgelopen zijn met royale ontslagpremies voor het hogere kader - met uitzondering misschien voor de voorzitter van de Raad van Bestuur. Vervolgens kan het uitmesten beginnen. Securitized mortgages, credit default swaps, enzovoort: ik ben mijn huiswerk aan het maken en ik ga mijn volle gewicht tegen al die zever op de financiele markten gooien, ge zult eens wat zien!

Wildseizoen

2007-11-27T17:34:00.000+01:00

De formatiegesprekken vorderen zo traag dat zelfs een eersteklas dossiervreter als Van Rompuy, die doorgaans maar anderhalf uur slaap per nacht nodig heeft, bijna in een winterslaap gesukkeld is. Ondertussen is het wildseizoen in volle gang zoals ik al vermeldde en ge krijgt dus een tijdje niet veel van mij te horen of zien, of het moesten afgekloven botjes van een goed gesauteerde hazerug zijn.

Niettemin blijf ik bij de prognose omtrent oranjeblauw die ik al weken lig te verkondigen en die u zal merken de juiste zal blijken te zijn, ongeacht wat de pers fantaseert.

Beknopte dienstnota's

2007-11-14T17:20:00.000+01:00

André Flahaut beweert dat het enorme financiële gat en de zogezegde onregelmatigheden op zijn kabinet te wijten zijn aan een verschillende berekeningswijze die gehanteerd werd:
"Het is bijvoorbeeld algemeen bekend dat in niet-Euclidische meetkunde de som van de drie hoeken van een driehoek ook kan verschillen van 180 graden. Wat Riemann-geometrie betekende voor de natuurkunde, is de boekhouding van het Kabinet Defensie voor de Belgische begroting: het ziet er misschien vreemd uit, maar is wel correct!
De liberale fractie reageert ondertussen verontrust: "Creatief boekhouden zou ons privilege moeten zijn, als nu ook socialisten zich hieraan beginnen bezondigen, is het eind zoek!"

Armand De Decker verkondigt dan weer dat de crisis in België te wijten is aan het bestaan van het kartel CD&V/NVA en dat daar binnenkort wel een mouw aan gepast gaat worden. Hierop stelde hij dat zijn citaat niet alleen van de pot, maar ook uit zijn context gerukt werd.

De Morgen schrijft vervolgens dat ik, als 'absoluut zwaargewicht' - het gaat dus wel degelijk over mijn persoon, geen vergissing mogelijk - binnenkort opnieuw een telefoontje van het Paleis mag verwachten. Waarop ik hetzelfde te zeggen heb als toen mij gevraagd werd een grondwet voor Europa ineen te flanzen: ik moet hier ook alles zelf doen, anders komt er niks van in huis. Spijtig alleen dat het Joenk blijkbaar ook van de partij zal zijn...

De Bocht van Bath

2007-11-09T17:15:00.000+01:00

Mijn grootvader zaliger - schipper op de lange vaart - zei altijd: "de Bocht van Bath is een formidabele hindernis, maar één keer erdoor spreekt niemand er nog van. En er loopt veel water door."

De pers maakt een heel spektakel van de bocht van de CD&V maar eigenlijk wordt nu gewoon mijn nota van in juli uitgevoerd: een regering vormen met accent op het sociaal-economische, onder commando van de CD&V, en de communautaire knoeiboel ondertussen door Van Rompuy laten ontwarren.

Iedereen spreekt nu van gezichtsverlies voor onze partij - geloof me vrij, op de fraaie voorgevel van Inge Vervotte na is dat geen groot verlies - maar mijn punt is: binnen een half jaar is iedereen dat vergeten en ondertussen hebben we toch maar mooi de macht gegrepen.

Brussel-Halle-Vilvoorde is nu voor twee jaar op de lange baan geschoven door de alarmbelprocedure maar dat is geen enkel probleem: het is uiteindelijk nog steeds dezelfde Kamer die het wetsvoorstel zal goedkeuren nadat alle procedures hun gang zijn gegaan. Dit betekent dat we de regering binnen pakweg twee jaar kunnen laten vallen, de splitsing finaal kunnen laten bekrachtigen door het parlement, en we opnieuw naar de kiezer kunnen stappen met de gesplitste scalp van B-H-V als jachttrofee! Mits de nodige inkleding kunnen we dat vervolgens electoraal uitbuiten, waarna we weer vertrokken zijn.

Herman Van Rompuy zal ondertussen die stijfbesmoelde bourgeois van een Armand Dedecker en de rest van die onnozele 'Raad der Wijzen' in slaap wiegen met het debiteren van oeverloze Kantiaanse exposé's tot het ogenblik daar is. En geloof me vrij, daar gaat die een duivels genoegen in scheppen!

Enkel spijtig voor Bartje Blaaskaak en zijn gasten, met hun onhaalbare eisen - Bart De Wever is een sympathiek bazeken en ik apprecieer zijn inspanningen maar het is nu opnieuw tijd voor grote mensen-politiek. De cirkel is rond en ik kan slechts verwijzen naar mijn originele nota, "Quid NVA?" Wie weet, misschien zit er volgende keer wel een schoon kartel met die andere Dedecker in?

Beknopte dienstnota's

2007-11-02T16:20:00.000+01:00

Kersvers SP.A voorzitter Caroline Gennez vindt het hallucinant dat er nog steeds geen regeerakkoord is - bijna even hallucinant als de recente voorzittersverkiezingen in haar partij, naar verluidt.
Ontsnappingskoning Benallal die zonet opnieuw gevat is, riskeert 15 tot 20 jaar extra cel. Het parket van Nijvel omschrijft de nieuwe feiten die hem ten laste gelegd gaan worden als "diefstal met geweld bij nacht in bende met wapenvertoon".
André Flahaut maakt zich hierom ondertussen grote zorgen, aangezien hij vreest voor exact dezelfde feiten aangeklaagd te kunnen worden.
Bij wijze van voorzorg, moest het ooit zover komen, overweegt hij als enige verzoek aan de rechtbank te vragen in dezelfde cel als Benallal gestopt te worden.
Oranjeblauw maakt ondertussen goede vorderingen maar raakt het niet eens over twee punten: het betreft hier interimarbeid bij de overheidsdiensten, en de behandeling van langdurig werkzoekenden. Ik laat het als huiswerk aan de lezer over om deze twee dossiers te koppelen en er een gevatte ambtenarenwitz over te maken!

Geduld

2007-10-30T16:52:00.000+01:00

Ze hebben mij nodig om Milquet te kalmeren en de staatshervorming eindelijk op de sporen te zetten, ik heb momenteel dan ook niet veel tijd om verder aan mijn memoires te werken.

Die zelf-opgelegde deadline van 15 november is er overigens op mijn aanraden gekomen - tegen dan is het wildseizoen namelijk in volle gang en ge ziet van hier dat ik dan nog steeds in een stoffig kasteel zit te onderhandelen.

Neen, dan ga ik mij volledig incommunicado maken, GSM en elektronisch agendabakske opzij kieperen en mij ergens in een herberg in de Walen verstoppen om mij te buiten te kunnen gaan aan everzwijn met selderpuree en gestoofde herterug!

Onder tsjeven

2007-10-25T17:36:00.000+02:00

Sommige van mijn medebloggers op het Interweb vragen zich af waar het woord 'tsjeef' vandaan komt en hoe het gespeld wordt. Wat dat laatste betreft kan ik kort zijn: het is met name dus wel degelijk 'tsjeef', 'tsjeverij', 'tsjevenstreek', 'tsjeefachtig', 'tsjevendom' en wat weet ik nog al.

Waar het vandaan komt, dat is een ander paar mouwen.

Volgens Wikipedia is 'tsjeef' afgeleid van 'jozefisme', naar keizer Jozef II van het Heilig Roomse rijk, die er naar het schijnt nogal aparte opvattingen over de verhouding tussen kerk en staat op nahield.

Kijk, dit is nu eens een goed voorbeeld van het feit dat ge op het Internet de baarlijkste nonsens kunt aantreffen. Het is niet omdat het op Wikipedia staat dat het juist is. Elke halvegare met teveel vrije tijd kan daar wat op komen kliederen. In die zin is het Internet tot mijn spijt niet veel beter dan de gazet.

Laat mij in de plaats de ware toedracht even uit de doeken doen: het begrip 'tsjeef', mijne damen en heren, is inderdaad weliswaar afgeleid van 'Jozefisme', maar we spreken hier niet van Jozef II van het Heilig Roomse Rijk, maar daarentegen van Jos - Jozef - Chabert.

Jos Chabert is namelijk de ultieme tsjeef. Hij belichaamt de Vlaamse christendemocratie van de 20e eeuw (en die van de vroege 21e eeuw, als ge het aan hem vraagt).

Hij bezit een wereldrecord in het houden van het Belgisch ministerschap: 24 jaar lang was hij onafgebroken minister! Eerst als nationaal minister, daarna als minister in de Brusselse regering. Sterker nog, hij is de enige Vlaamse Christendemocraat die zonder zijn ministerportefeuille in te moeten leveren de Paarse Winterslaap heeft overleefd (althans van 1999 tot 2004). Een ware tour-de-force, waarvoor zelfs Herman Van Rompuy enige tekenen van bewondering vertoonde.

Zijn historische verwezenlijkingen zijn ontzagwekkend: samen met Pezenwever De Croo heeft hij het politieke dienstbetoon uitgevonden. Op elke Vlaamse pensenkermis stond hij paraat, met een goedlachse handdruk in de aanslag. Elke bouwaanvraag in het Brusselse passeerde door zijn vingers. Als meesterlijk snel-lezer wist hij duizenden dossiers te behandelen. En daarnaast heeft hij ook de autogordel verplicht gemaakt en zo ontelbare levens gered.

Jos Chabert excelleerde aldus in het veroveren en bestendigen van macht, in het beoefenen van het voluntaristisch clientelisme, dit alles tijdens het in acht nemen van strenge ethische principes.

Deze drie eigenschappen definiëren vrijwel perfect wat we nu begrijpen onder tsjevendom en het mag geen verrassing wezen dat het begrip indertijd naar Jos Chabert werd genoemd en populair werd.

En Jos Chabert zou overigens zichzelf niet geweest zijn - een schalkse tsjeef - moest hij niet na zijn pensionering als minister nog een mooi postje uit de brand hebben gesleept. Het zij hem hartelijk gegund!

Sweet Caroline

2007-10-21T17:30:00.000+02:00

De sossen hebben eindelijk een nieuwe voorzitter, en het is hun gegund.

Caroline Gennez haalde het met twee derde van de stemmen tegen outsider Eric De Bruyn, die één derde van de stemmen voor zich kreeg. In elke andere partij zou dat als een billijk resultaat beschouwd worden, niet zo bij de SP.A, waar doorgaans stalinistische meerderheden in de 90% of meer gehoopt en verwacht worden. De sfeer is er momenteel dan ook erg gespannen.

Vooral het feit dat een kleinlinkse aspirant als De Bruyn meer dan 30% haalde zorgde voor onthutsing - in een recent verleden zou die zelfs nog bij de PvdA geweigerd geweest zijn wegens onvoldoende electoraal potentieel.

Ik heb altijd goede contacten met de socialisten onderhouden en ben dan ook op onderzoek uitgegaan, teneinde voor u het hoe en het waarom van deze zaak uit te vissen.

De verklaring is eigenlijk heel eenvoudig: de militanten waren Neil Diamond beu gehoord.

Laat mij u een en ander verduidelijken.

Om te beginnen is het zo dat de sossen al een hele tijd met een leidersprobleem opgescheept zitten: sommige voormannen spelen liever burgemeester (een sentiment waar ik wel enigszins kan inkomen), anderen zijn bij voorkeur met hun basketclub in de weer of prefereren de vetbetaalde parvenu uit te hangen.

Caroline Gennez had ondertussen achter de coulissen reeds jarenlang hard labeur liggen verzetten. Na elke spaghetti-avond die de partij organizeerde om fondsen te werven was zij het die de afwas deed. Lange tijd fungeerde ze als persoonlijk chauffeur van de Teletubbies. Ettelijke malen ging zij interviews met de pers afleggen als Tobback of Vandelanotte weer eens geen zin hadden. Kortom, ze stak zonder morren voortdurend de handen uit de mouwen.

Caroline ontpopte zich zo als trouwe steun en toeverlaat van de verschillende socialistische kopstukken - en het was niet meer dan logisch dat nu deze laatsten het één voor één hadden laten afweten, het aan haar was de fakkel over te nemen.

Nadat Vandelanotte in de afloop van de laatste verkiezingen de handdoek in de ring had gegooid, begon ze zo haar campagne voor het voorzitterschap uit te tekenen, overlopend van het zelfvertrouwen. Ze besloot de hulp van Patrick Janssens in te roepen, een ervaringsdeskundige in reclame en marketing technieken.

Janssens ging gretig in op haar verzoek en zijn eerste suggestie was om de visuele media te bespelen: Janssens beweerde uit studies geleerd te hebben dat iemand sympathieker bevonden wordt als diens aangezicht op foto's of voor televisiecamera's licht schuin of in een kwart-profiel staat.

Gennez nam deze raad ter harte: zodra ze een camera opmerkte, begon ze spontaan het fotomodel uit te hangen en haar gezicht te draaien (zie de hier bijgevoegde fotoreeks). Nu, dat werkt misschien voor het brede publiek, maar de socialistische militanten, die gewend waren toegesproken te worden door lelijke oude mannen, reageerden onwennig en geirriteerd.

Janssens, zoals bekend een grote fan van Beerschot, supportert daarnaast ook in Engeland voor Arsenal. Af en toe zakt hij zelfs af naar het stadium van de Gunners, en daar is hij altijd onder indruk van de stadium-muziek, en de supporter-hymne die daar weerklinkt: jawel, Neil Diamond en 'Sweet Caroline... reut-teut-teut...'!

Dit bracht Patrick Janssens op het in zijn ogen lumineuze idee om elk socialistisch congres, iedere bijeenkomst van het partijbureau en elk officieel SP.A evenement voortaan te laten inluiden door 'Sweet Caroline'.

Alle mailings van de partij en briefhoofdingen liet hij afsluiten met de regels:

'Sweet Caroline
Good times never seemed so good
I've been inclined
To believe they never would'

Elke officiële e-mail die het partijbureau verliet kreeg hyperlinks mee naar de iTunes-store en YouTube-filmkes.

De militanten, die doorgaans zonder veel tegenpruttelen de kandidaat aanvaarden die hun voorgeschoteld wordt, kregen het nu echter helemaal op hun heupen. Neil Diamond is een goed zanger maar er zijn limieten aan wat een socialist kan verdragen.

De maat was compleet vol toen Janssens tijdens een campagne-avond van Gennez in het Antwerpse een gastoptreden maakte in glitterpakje en met aangeplakte bakkebaarden Neil Diamond's klassieker begon te lip-syncen: de hele partijafdeling in Antwerpen besloot van de weeromstuit Eric De Bruyn te steunen.

De wrevel verspreidde zich vervolgens over het ganse land en Caroline Gennez mag uiteindelijk nog heel tevreden zijn met haar 66%. Had ze een serieuze tegenkandidaat gehad, het had er misschien niet zo goed uitgezien. Maar eind goed al goed, en dit bericht kan ik slechts op één manier afsluiten:

Beknopte dienstnota's

2007-10-19T17:48:00.000+02:00

André Flahaut is op werkbezoek in Congo na een uitnodiging die hij ontvangen heeft van Joseph Kabila. Deze laatste was namelijk zeer geintereseerd in het zelfs naar Congolese normen verbluffend stukje creatieve boekhouding met de Belgische Thesaurie dat Flahaut de afgelopen jaren ten beste heeft gegeven.
Schepen Leo Stevens uit Mechelen blijkt hierover niet te spreken te zijn en oppert verongelijkt: "Verduister honderdduizend Euro en je vliegt in de bak. Verduister 200 miljoen Euro en je mag de wereld rondreizen!"
De Scheve Palingvisser en Bartje Blaaskaak hebben elkaar even diep in de ogen gekeken. De pers maakt daar onmiddellijk een heel spektakel van en spreekt van een boksmatch tussen een oude garde tsjeef en een communautair querulant - maar het betreft hier eigenlijk een aloud politiek-strategisch maneuver: onze twee voormannen proberen zich namelijk als 'good cop / bad cop' te profileren tegenover de Walen om zo meer gedaan te kunnen krijgen tijdens de onderhandelingen.
Bart De Wever en ikzelf hebben overigens de recentste wedstrijd van de Rode Duivels bijgewoond en we werden danig geinspireerd door wat zich op het veld heeft afgespeeld. Na afloop zijn we een weddenschap aangegaan: als er binnen drie weken geen nieuwe regering is, zal ik het veld van Club Brugge opsprinten!
Laurette Onkelinckx en haar Vlaamse zwammen: de pers en de bloggers kunnen er niet genoeg van krijgen. Ik zeg: mannekens toch, zijt niet zo snel op uw teen getrapt. Ik vat die zwammen op als een sympathieke Geuzennaam - ik ben overigens een grote liefhebber: tijdens mooie herfstdagen schuim ik graag samen met Celie het Zoniënwoud af, op zoek naar oesterzwammen, champignons, eekhoorntjesbrood en vooral: cantharellen. Kilo's dat ik daarvan kan opvreten!

Paling in't groen

2007-10-17T09:45:00.000+02:00

Dat ik niet van journalisten moet weten, daarmee vertel ik u hier niks nieuws.

De zeldzame keren dat ik interviews afleg, doe ik dan ook weinig moeite om mij aan de feiten te houden - gegarandeerd rukt de journalist in kwestie later een en ander toch uit de context of verdraait hij mijn woorden; dan grijp ik liever pre-emptief in en lig zelf wat met de voeten van de interviewer te rammelen. Naar verluidt doet Bob Dylan dat ook altijd.

Enfin, dit maar om u te melden dat ik weken lang geambeteerd werd door een Hollander die mij per se wou interviewen, liefst bij mij thuis dan nog. Robert Roerei of zoiets, en hij wou mijn mening horen over de communautaire problematiek en de crisis in België. Om van zijn gezaag af te zijn heb ik uiteindelijk toegezegd, en heb mij vervolgens wat met hem liggen amuseren. Onzen Tom heeft een en ander opgenomen op video en gepost op Juutuub - naar het schijnt zou ik dat hier op mijn weblog ook moeten kunnen laten zien:

Beknopte dienstnota's

2007-10-16T17:19:00.000+02:00

Er zit een gat van anderhalf miljard Euro in de Paarse begroting. Minister van Begroting Freya Vandenbossche ontkent in drie talen dat er bij de begrotingsopmaak vierkantswortels aan te pas waren gekomen en wijst op de tekorten in het kabinet van Defensie en de overdreven optimistische inschatting van de voorafbetaling van bedrijven door Didier Reynders.

André Flahaut en zijn kabinetchefs ontkennen dat er enig probleem is en beroepen zich op de bij Franstalige socialisten populaire Mathot-verdediging: "Als er al een tekort zou zijn, dan is het er vanzelf gekomen, en zal het ook vanzelf weggaan. Al de rest betreft technisch-boekhoudkundige details."

Ook Didier Reynders ontwaart een lichtpuntje: hij wijst erop dat de voorafbetalingen dit derde kwartaal toch met 10% zijn gestegen - en stijgen is beter dan dalen! Dat de geanticipeerde stijging die een jaar geleden in de boeken werd ingeschreven 14% betrof, is een te overkomen technisch-boekhoudkundig detail.

René Vandereycken kijkt dit spektakel ondertussen bewonderend toe vanaf de zijlijn en overweegt de drie Paarse excellenties als consultants in te huren om zijn resultaten met de Rode Duivels beter naar de buitenwereld toe te kunnen communiceren.

Mij daarentegen ontlokt dit alles slechts bittere melancholie, en ik denk nostalgisch terug aan mijn tijd, waarin Herman Van Rompuy onze begroting opmaakte aan de hand van macro-economische modellen en ramingen bekwam door het analytisch oplossen van partiële differentiaalvergelijkingen.

Omtrent Dedecker

2007-10-15T09:24:00.000+02:00

Jean-Marie Dedecker en ik, dat wordt nooit iets.

Dedecker is een BMW-chauffeur: brutaal, zelfzuchtig, denkt dat alles en iedereen voor hem opzij moet, en onbetrouwbaar. Ik daarentegen rijd Mercedes: competentie en klasse, met een cachet van respectabiliteit dat door een jarenlange staat van dienst wordt afgedwongen.

Mensen begrijpen dat niet en vragen mij dikwijls waarom het niet botert tussen ons: we zijn beiden zogezegd mannen van het volk die geen blad voor de mond nemen en een directe stijl hanteren, met politieke standpunten die weliswaar verschillen maar ook niet zo ver uit elkaar liggen.

Wel, dit is eigenlijk naast de kwestie. De waarheid is dat Dedecker geheel niet geintereseerd is in politiek. De politicus Jean-Marie Dedecker is niet meer dan een constructie uit papier maché die recht uit het atelier van Delphine Boël had kunnen komen. Het enige dat Dedecker beroepshalve iets kan schelen is zijn sjacherhandeltje in verzekeringen. Meer belangstelling heeft Elio Di Rupo voor het verzamelde werk van Hendrik Conscience dan Dedecker voor de Belgische of Vlaamse politiek.

Waarom dan zijn carriere bij de VLD, Cassandra, de episode met de N-VA tot de Lijst Dedecker en de hele rataplan? Simpel: pure, onversneden, ziedende rancune!

Laat mij dit even verduidelijken. Daarvoor moeten we teruggaan naar het midden van de jaren negentig. Ik was net begonnen aan mijn tweede legislatuur en had de teugels van het nationale politieke bestel strak in handen.

Club Brugge beleefde in die jaren triomfen onder Hugo Broos en ik had de trainer en het team ettelijke malen uitgenodigd voor een aantal recepties in mijn ambtswoning in de Wetstraat 16. Als vurig supporter en belangrijkste burger van het land was dat uiteraard mijn voorrecht.

Jean-Marie Dedecker was toen zoals algemeen bekend nationaal judocoach en lag met Ulla, Gella, Harry en consoorten een hoopje medailles bijeen te sprokkelen op de Olympische Spelen en allerhande Europese of Wereldkampioenschappen. Kijk, ik had daarvoor het volste respect, maar laat ons wel wezen en beschouwen hoeveel mensen op deze planeet aan judo doen: een hoop Japanners, wat Fransen, Belgen, Hollanders, enkele Oostblokkers en een paar verdwaalde Cubanen. Vergelijk dit met pakweg voetbal, een sport die een gigantisch aantal mensen en naties beroert en zelfs impact heeft op de mondiale politiek en u begrijpt dat judo zich hiertoe verhoudt als F.C. Denderwindeke tot A.C. Milaan.

Dedecker was blijkbaar iemand die dat niet verstond en het moet een paar dagen na de slotceremonie van de Spelen in Atlanta in 1996 geweest zijn dat hij mij opbelde:

"Jean-Luc, wanneer nodigt ge mij en mijn troep uit op de 16?"

Kijk, als er iets is waar ik slecht van kan lopen, dan zijn het mensen die zichzelf uitnodigen (BMW-gedrag).

"Ge laat er die kortademige prutsers in hun blauwzwart jeanettenkostuum wel gedurig rondparaderen, waarom dan eens geen echte atleten vragen?"

En als ze mij echt humeurig willen krijgen, moeten ze iets denigrerends over Club Brugge of Club's spelers zeggen.

"Wat denkt ge van volgend weekend? Ik ga er ook wat fotografen en journalisten bij vragen, en we zouden best ook een persconferentie houden."

Fotografen, journalisten, pers? Trop was teveel op dat moment, ik liet mijn gebruikelijke tact vallen en repliceerde briesend:

"Dedecker, wat mij betreft duwt ge uw judoka's van het hellend vlak van Ronquières of hangt ge ze aan de bollen van het Atomium, maar laat mij gerust!"

Dedecker nam dat niet echt goed op maar ik hield voet bij stuk. Een jaar later, na de Europese judokampioenschappen in Oostende - een recordaantal medailles voor Belgie - probeerde hij het opnieuw. Ik ontving weer telefoontjes:

"Dehaene, wat moeten we godverdomme nog meer doen om de erkenning te krijgen die ons toekomt?"

Dit begon een vrijwel dagelijks ritueel te worden en ik kreeg het danig op mijn heupen, tot ik een idee kreeg. Ik belde zelf Dedecker op:

"Jean-Marie, ge moogt samen met uw ploeg bij mij over de vloer, op één voorwaarde: ge moet mij eerst in een rechtstreeks duel, man tegen man, op de tatami weten te vloeren!"

"Ha! Jean-Luc, ge zijt misschien een dikke kloot, maar ge toont dat ge er ook twee hebt! Dat is taal naar mijn hart. Ik verwacht u eerstdaags in Oostende."

Zo gezegd, zo gedaan, en spoedig bevond ik mij, gehuld in een op maat gemaakte kimono en vergezeld door een aantal verontruste kabinetchefs, op de tatami in Dedeckers trainingscentrum. Aan de overzijde stond Dedecker mij breedgrijnzend toe te staren, hij kon zijn geluk blijkbaar niet geloven.

Wat hij echter niet besefte, is dat ik, naast de politiek en mijn familieleven, één andere passie bezat: sumo-worstelen. Daarmee was ik begonnen eind jaren tachtig, tijdens een staatsbezoek in Japan; een Japanse onderminister had mij toen op een bepaald moment toegefluisterd: "Ik denken u talent hebben voor sumo - u eens willen proberen?" Hij bleek gelijk te hebben, ik beschikte over enige aanleg, kreeg de smaak te pakken en spendeerde voortaan een behoorlijk aantal uurtjes van mijn vrije tijd aan deze edele gevechtssport.

Dedecker mocht dat snel ondervinden: hij begon vruchteloos op mij in te beuken, paste al zijn judogrepen toe, brieste, steunde en wrong wat hij kon, maar kreeg mij geen millimeter verroerd.

Sumo is een zaak van karakter, taaiheid en geduld. Ik wachtte rustig af, tot Dedeckers kop hoogrood was opgelopen en de stoom uit zijn oren steeg; ik had mijn buikspieren helemaal opgespannen toen hij een zoveelste maal op mij afstevende, en net voor impact relaxeerde ik ze: Dedecker ketste op mij af als een biljartbal op de band, verloor zijn evenwicht, en ik liet mij met mijn volle gewicht op hem vallen: driedubbel overgehaalde ippon, en de kamp was beslecht!

Jean-Marie toonde zich een slecht verliezer en schreeuwde mij toe: "Mijn beurt zal nog komen! Wraak! Ik zal u samen met uw tsjeven ook eens op eigen terrein komen kloppen! Wacht maar af!"

En zo schreef hij zich in 1999 in bij de VLD, met als enige ambitie ooit zijn gram te kunnen halen op mij en mijn partij. Dat verklaarde zijn keuze voor de VLD, indertijd de anti-CVP partij bij uitstek. Nadat hij zich daar onmogelijk had gemaakt, probeerde hij het van binnenuit, via onze kartelpartner. Gelukkig had Bart De Wever hem tijdig doorzien.

En nu is er dus Lijst Dedecker. Of moeten we zeggen, de F.C. Denderwindeke van de nationale politiek?

Beknopte mededelingen voor vandaag

2007-10-12T09:14:00.000+02:00

Hugo Claus heeft verdorie alweer achter het net gevist wat betreft de Nobelprijs literatuur. Geen nood, want het mens dat hem nu gekregen heeft, een feministische ex-communiste die science-fiction schrijft - hoe komen ze erbij daar in Stockholm? - is ruim tien jaar ouder dan Hugo. Het is dus blijkbaar een kwestie van geduld oefenen. Wat velen overigens niet weten is dat ik een vurig bewonderaar van Hugo ben: ik heb indertijd Celie weten te versieren door 's nachts buiten onder haar slaapkamer de Oostakkerse Gedichten staan bloemlezen.

Mijn mening over de afloop van de affaire Fientje Moerman? Een storm in een glas water, zoals ik eerder al stelde. Greet Op De Beeck rekende het kabinet Moerman een factuur aan met een nulletje teveel erin, een lapsus die vervolgens een eigen leven zou gaan leiden. Ik ben ervan overtuigd dat het geen kwaad opzet betrof. Ten huize Dewael/Op De Beeck wordt het papierwerk namelijk ingevuld door Patrick Dewael. En het is een publiek geheim dat zowat alle Paarse excellenties volslagen onbenullen zijn wat betreft elementaire wiskunde. Ik ben geen psycholoog maar het moet zijn dat er sprake is van een soort collectief trauma - onderdrukte herinneringen uit de kindertijd aan sadistische wiskundeleraars misschien? Optellen en aftrekken, bij voorkeur in de aanwezigheid van een telraam, dat is het zowat. Die factuur was ongetwijfeld slechts een ongelukje.

Over Paars en wiskunde gesproken: het kabinet Flahaut werd onlangs onder curatele gesteld door Freya Vandenbossche wegens onjuistheden in de boekhouding. Opmerkelijk: ervan beschuldigd worden niet correct te kunnen rekenen door een vierkantsworteltrek-onkundige. André Flahaut roept ondertussen verzachtende omstandigheden in: een lichte vorm van het Asperger-syndroom zou hem naar verluidt hinderen bij het maken van staartdelingen.

Belgometer

2007-10-11T18:06:00.000+02:00

Ha, De Standaard komt af met een Belgometer-test! Heb dat snel even ingevuld:

De Troonsopvolging

2007-10-11T08:50:00.000+02:00

Een tijdje geleden werd ik ontboden op het Paleis.

Toen de portier mij binnenleidde in de Koninklijke Salon en ik aldaar de gelaatstrekken van Herman Van Rompuy en Mark Eyskens ontwaarde, wist ik meteen hoe laat het was. Maar ik zou onze Vorst eerst zijn zegje laten doen. Na enige ogenblikken schreed Albert II plechtig de Salon binnen en nam het woord.

"Mijne Heren, Waarde Ministers van Staat,
Het is mij een werkelijk genoegen u te kunnen mede delen
dat de Koningin, alsook de Secretaris van de Koning,
zijnde Jacques van Yperstrele de Strihou,
er vanavond helaas niet kunnen bijzijn.
U begrijpt wat dit betekent."

"Kleurenwies!!", schreeuwden wij als uit één keel.
De Koning staat er namelijk om bekend graag kaartavonden te organizeren als hij het kot voor zich heeft. Blijkbaar had Paola al weken liggen zagen om eens een avond naar de opera te gaan, maar Berre moet naar eigen zeggen niet van dat varkensgekeel weten en had François-Xavier de Donnéa gevraagd haar nog eens mee uit te nemen. Van Ypersmeersel de Spirou had hij ondertussen een paar dagen op congé gestuurd.

Opgepast, die spelletjes kaart vinden plaats op het scherp van de snee: Eyskens bijvoorbeeld kan absoluut niet tegen zijn verlies en zal zonodig vals spelen om zijn gelijk te halen. Van Rompuy dan weer memoriseert quasi-perfect welke kaarten er al of nog niet gevallen zijn en past uit het hoofd Monte-Carlo analyse toe om zijn kansen te berekenen. En de Koning moogt ge zoals bekend geen vragen stellen, wat behoorlijk lastig kan zijn tijdens het wiezen.

Er worden naar gewoonte natura ingezet. Eyskens, die geniepigaard, zet meestal zijn schilderijen in - die zijn natuurlijk geen fluit waard maar de Vorst begrijpt dat niet. Als ge uw leven lang een dotatie ontvangt, hebt ge geen besef van de waarde der dingen. Ik neem doorgaans een paar kilo koteletten van een goed in het vlees zittend kalf mee maar Van Rompuy had die avond zijn eerste druk van Teilhard de Chardin's "Le Phénomène Humain" ingezet. Daardoor werden zijn zenuwen danig op de proef gesteld en al spoedig gingen de poppen aan het dansen - na een slecht afgelopen troel beschuldigde Van Rompuy Eyskens ervan in zijn kaarten gegluurd te hebben en de twee begonnen luid te bekvechten. Berre deed een teken naar mij en we zonderden ons stilletjes af richting Koninklijke Veranda.

"Waarde Jean-Luc, laat ons van deze onderbreking gebruik maken
om als twee oude kameraden
een paar woorden te wisselen.
Er moet mij namelijk iets van het hart."

"Zeg het maar, o gewaardeerde Vorst, ge weet, mij kunt ge vertrouwen!" (Akkoord, het is misschien niet schoon dat ik onze conversatie hier nu lig na te vertellen, maar mijn bedoelingen zijn goed, ge zult zien.)

"Ik zit met die aloude existentiële vraag:
Hoe moet het met mijn opvolging?
Wie zal er mijn nalatenschap - onze fiere natie -
in ere houden?"

"Wel, hoogedel staatshoofd, me dunkt dat ge kinderen genoeg gemaakt hebt!"

"Zwijg stil, Jean-Luc! De ene, die kan het niet. Die andere heeft het te druk met haar klein mannen of hangt de sloor uit voor haar tirannieke Habsburger. De derde zou ik nog geeneens vertrouwen als boswachter in het Zoniënwoud, laat staan als staatshoofd.
Ons Delphineke zou waarschijnlijk nog de meest bekwame zijn van al, maar die wil dan weer niet, en kan mij niet meer rieken of zien. Bij de Hollanders en de Engelsen schijnen ze vooral problemen te hebben met de schoondochters, maar daar kan ik niet van klagen. Integendeel, het is mijn eigen bloed dat mij in de steek laat!"

"En dat schoon kind daar in de Matonge-wijk..."

"Parbleu, Jean-Luc!
Laat ons serieus blijven, een troonsbestijger moet op zijn minst integraal blauw bloed hebben, wij van Saksen-Coburgs accepteren geen half-half. Geef mij alstublieft deftig advies."

"Misschien zijn we te streng voor Filip en moeten we hem toch een kans geven..."

"Va't en, Jean-Luc!
Eerder nog zal André Flahaut het Groot Dictee der Nederlandse Taal winnen, dan dat Filip drie samenhangende zinnen na elkaar uitspreekt - in het Nederlands of Frans, maakt niet uit.
Kunt ge u al voorstellen in wat voor affronten we gaan vallen tijdens kersttoespraken of 21 juli-vieringen?"

"Heu, misschien dan één van de klein mannen van Filip - een beetje zoals ze bij de Engelsen van plan zijn..."

"Ik moet zeggen, ons Gabrieleke ziet er mij een snugger ventje uit.
De genen die het intellect bestieren hebben blijkbaar een generatie overgeslagen. Maar het bazeken is begot nog maar vier jaar oud."

"Ze zijn nooit te jong, Sire."

"Mais non, Jean-Luc! Hoe gaat dat nu?
En ik betwijfel of ik lang genoeg ga leven om dat ventje meerderjarig te zien worden. Ik kan mijn glazen Calvados opzeggen en vitamine-pillen beginnen slikken à la docteur Le Compte maar wie zegt dat dat gaat helpen?"

"Hooggewaardeerd Vorst, dat bedoel ik niet. Denk aan uw broer. Het is al eerder gedaan."

"... génial, Jean-Luc!
Een voogd! Een Prins-Regent! Zoals Karel indertijd, maar dan bij voorkeur een niet-geschifte variant. Maar wie dan heeft voldoende wijsheid, ervaring, kennis en politieke bedrevenheid om zo'n functie op te kunnen nemen - en bovenal, wie kan ik vertrouwen?"

"..."

"Mais oui, natuurlijk...!
Toekomstig Prins-Regent Dehaene, bij deze feliciteer ik u alvast.
Ik wist dat ik op uw advies zou kunnen rekenen!"

Nadat ik zo mijn aanvullend pensioen veilig had gesteld, hervatten we ons kaartspel. De twee kemphanen waren ondertussen gekalmeerd. Ik voelde me opgelucht en onklopbaar, alsof ik net zegevierend een formatieberaad had afgesloten. U mag twee keer raden wie met Eyskens' gekladder en Van Rompuys boekje aan de haal ging.

Beknopte nota's van vandaag

2007-10-07T16:32:00.000+02:00

Karel De Gucht weet volstrekt niet waarover hij het heeft wanneer hij beweert 'dat de N-VA plat op de buik zal moeten liggen om onder de lat door te kunnen' wat betreft Brussel-Halle-Vilvoorde. Ik kan iedereen met grote zekerheid verzekeren dat noch de N-VA noch de CD&V zal buigen - of dacht u misschien dat Bart De Wever en ikzelf überhaupt onder die lat doorkonden, zelfs al lagen we op onze respectieve buiken?

De SP.A zit nog steeds diep in de penarie wat betreft haar voorzittersverkiezingen. Alles wordt in het werk gezet om een open debat tussen de kandidaten te vermijden. Naar verluidt werd zelfs Frank Van Hecke van het Belang als consultant ingehuurd om de sossen de beginselen van een doe-het-zelf autocratisch partijbewind bij te brengen.

Er duiken weer berichten op over de vervaarlijke en afzichtelijke Waaslandwolf. Nu is er zelfs al een heel weblog aan gewijd. Waarom kunnen ze Freddy Willockx verdorie niet gerust laten wanneer hij zijn avondlijke buurtwandelingen maakt?

Verzoening

2007-10-05T09:21:00.001+02:00

Vele lange jaren zit ik al in de politiek, maar toch raak ik nog steeds hevig ontroerd wanneer ik iets mag meemaken als wat er nu in Korea aan het gebeuren is: zo'n verzoening tussen oude vijanden, werkelijk schoon en pakkend is dat.

Presidenten Roh Moo-Hyun uit het zuiden en Kim Jong-Il uit het noorden die handje schudden (zie foto), wie had dat ooit durven denken!

Dat deze triomf van diplomatiek topoverleg ook onze nationale onderhandelaars moge inspireren! Wat in Pyongyang kan, moet immers ook in Brussel mogelijk zijn.

De Sfinks van de Reyerslaan

2007-10-03T17:19:00.000+02:00

Louis Van Dievel meent zich te moeten vrolijk maken over de escapades van Dirk Tieleman in een schaatsprogramma op de VTM. Het optreden van de gepensioneerde voormalige eminence grise van de VRT in een zilver apepakje op ijs vindt geen genade in de ogen van Tielemans voormalige collega, die meent dat zoiets een gereputeerd ex-journalist onwaardig is.

Laat mij eerst even afstand nemen van het feit dat ik Louis Van Dievel maar een wormstekige baliekluiver met een zurige pissebeddensmoel vind, en mij concentreren op de feiten. Het is namelijk niet de eerste keer dat Van Dievel zich in de belangstelling probeert te werken door het lanceren van smalende opmerkingen: herinner u die keer in Amerika, met een mechanische rodeo-stier en de gevleugelde woorden 'let the beast go'? Juist, dat was zogezegd een premier totaal onwaardig!

Nu is Dirk Tieleman dus onderhevig aan de toorn van Van Dievel. Doorgaans heb ik de gepekelde maling aan journalisten en hun reputatie, maar in het geval van de Sfinks van de Reyerslaan moet ik een uitzondering maken. Laat mij even verklaren waarom.

We schrijven eind jaren tachtig. Tieleman stond bij de BRT bekend als een doorwinterd Rusland-expert - eigenlijk moet ik zeggen Sovjetunie-expert. Ik was ondertussen minister van Sociale Zaken en Institutionele Hervormingen en was toen al gereputeerd als de meest geslepen onderhandelaar ten oosten van het Kanaal. Ik was daarom ook een graag geziene gast op het hoofdkwartier van de NATO in Evere alwaar men mijn mening omtrent allerhande internationale aangelegenheden steeds op prijs stelde. In die tijden betekende dat vooral: kwesties betreffende de Koude Oorlog, het al dan niet plaatsen van kernraketten en dies meer. Ronald Reagan had een paar topontmoetingen gehad met Mikhail Gorbatsjov maar van een doorbraak was nog geen sprake, integendeel, de gesprekken leken zeer moeizaam te vorderen.

Tijdens een vergadering in Evere vroeg de Amerikaanse delegatie mij om raad - mijn ontmijning van de Voerkwestie had namelijk een bijzondere indruk nagelaten op Henry Kissinger en co. Ik had een eenvoudig advies klaar: zorg voor een topontmoeting in Moskou - de Russen op hun eigen turf confronteren en te woord staan zal hun respect afdwingen en de kansen op succes verhogen; bij voorkeur een one-on-one tussen Reagan zelve en Gorbatsjov.

Gemakkelijker gezegd dan gedaan - uitgenodigd worden door de Russen was toen nog moeilijker dan een reservatie vastkrijgen in de Comme Chez Soi - naast hun 'Njet' zou zelfs Joëlle Milquets 'Non' verbleken. De Amerikanen stelden vervolgens voor dat ik op diplomatieke missie naar Moskou zou reizen om het Baltische ijs trachten te breken, als een soort Verkenner avant-la-lettre. En zo begon ik een delegatie samen te stellen - mijn oog viel logischerwijs ook op Tieleman, ik meende dat die zich wel nuttig zou kunnen maken als tolk en secretaris tijdens vergaderingen.

Wat heb ik die mens onderschat! Nu twintig jaar na datum mag ik wel stellen dat het grotendeels aan Dirk Tieleman te danken is dat dat de Berlijnse Muur is gevallen. Laat mij dit verduidelijken.

De gesprekken vlotten in het begin helemaal niet - die Russische onderhandelaars hadden een speciaal soort machismo over zich. Met die gasten viel enkel te praten als het over vodka, weddenschappen of vrouwen ging. Wij waren uiteraard geen partij voor hen, totdat Tieleman zich ermee moeide: de belezen topjournalist sprak niet enkel vloeiend Russisch maar had tevens een ijzeren gestel, waarmee hij menigeen onder tafel kon drinken - zelfs Ivan Sonck moest indertijd de duimen leggen voor hem. Hij deed een simpel, maar achteraf bekeken briljant, voorstel: een weddenschap! Met als inzet een uitnodiging voor Reagan in Moskou.

De Russen lachten ons vierkant uit want niemand geloofde dat Tieleman ook maar enige kans had de weddenschap - die zou bestaan uit drie proeven - te winnen.

De eerste proef bestond erin om het snelst drie flessen vodka achterover te slaan. De Russen voerden hun sterkste drinker op en de strijd was spannend, maar tegen het tempo waaraan Tieleman de vodka door zijn keelgat spoot zou zelfs het debiet van de Wolga niet opgewassen zijn, en hij sloot de test uiteindelijk zegevierend af.

Vlak hierop werd de tweede proef aangevat: beide kandidaten kregen een moto ter beschikking - een paar gammele Urals uit 1963 - en moesten in hun verregaand beschonken toestand om het eerst het toenmalige Leningrad - nu St. Petersburg - zien te bereiken. Wat de Russen niet wisten was dat Tieleman jaren daarvoor heel Afrika had doorkruist per moto. De bultige asfaltwegen in Rusland waren klein bier vergeleken met de steppes, woestijnen en krankzinnige verkeerssituaties die hij daar op twee wielen had getrotseerd. Zelfs de kraaiepoten die de Russen hadden klaargelegd konden Tieleman niet uit zijn concentratie halen en triomfantelijk scheurde hij als eerste Leningrad binnen!

Als derde proef moesten de twee elkaars vrouw trachten te versieren. Ook hier hadden de Russen onze reporter lelijk onderschat: Tieleman is namelijk een volleerd latin lover - hij schudt probleemloos elk Zuidamerikaans danspasje uit zijn broekspijpen, kent elke lijn uit de liefdespoëzie van Pablo Neruda uit het hoofd en is zich persoonlijk in Indië gaan verdiepen in tantrische erotiek. Geen enkel getrouwd man op de VRT-nieuwsdienst en omstreken nodigde Tieleman indertijd uit op privé-feestjes, uit angst dat hun wederhelft met hem in de koffer zou duiken! Het bleek voor hem dan ook een koud kunstje die Slavische schoonheid opgewarmd te krijgen, en de weddenschap was binnen.

Meteen was ook de topontmoeting tussen de twee wereldleiders geregeld - de Russische onderhandelaars waren mannen van hun woord - en de rest van het verhaal kent u.

Aan dit avontuur heb ik dan ook het allerhoogste respect voor Dirk Tieleman overgehouden. Wat heeft die beschimmelde treurwilg van een Louis Van Dievel daarentegen zoal gepresteerd? Een hoop schunnige flutromans afgescheiden - me dunkt flauwen truut vergeleken met het beëindigen van de Koude Oorlog.

Het geheime wapen

2007-09-30T04:43:00.001+02:00

Hard heb ik gelachen, de afgelopen weken, met alle analisten, journalisten, politieke wetenschappers, criticasters en ander verzameld gekwiestenbiebelte dat beweerde dat België op barsten stond, dat het land eerstdaags gesplitst zou worden, dat een Vlaams-Waalse echtscheiding onvermijdelijk was.

Zoals ik al tot in den treure toe heb herhaald: het was maar een kwestie van tijd. Onderschat nooit, nimmer, jamais het geniale zij lichtelijk kwaadaardige brein van de Scheve Palingvisser.

Herman Van Rompuy heeft het hem dus opnieuw gelapt en ik heb hem hierbij op mijn bescheiden manier assistentie geleverd. Laat mij één en ander uit de doeken doen.

Het bleek al vroeg in de onderhandelingen dat Joëlle Milquet en Didier Reynders behoorlijk taaie klanten waren. Van Rompuy probeerde hen initieel met een regime van water, brood en omertá te breken, maar resultaten bleven uit. Dan kreeg hij een briljant idee. Twee eigenlijk: verandering van gesprekspartners, en verandering van locatie.

Hij huurde namelijk het Big Brother huis van de VTM af - de pers kon er enkel naar gissen en had het over een 'onbekende locatie in de kuststreek' - en sloot de vier oranjeblauwe partijvoorzitters erin op. We zouden hen vervolgens het leven zodanig onmogelijk maken en niemand buitenlaten tot Brussel-Halle-Vilvoorde opgelost was.

Dat huis heeft allerhande interessante snufjes: overal camera's, microfoontjes, een mechanisme om gaten in het dak te openen zodat het binnenregent, de centrale verwarming, elektriciteit en verlichting die ge vanuit de regiekamer allerlei toeren kunt doen uithalen, en ga zo maar verder - een decor zelfs meer geschikt dan die tochtige kastelen om formatiegesprekken te dirigeren! Ikzelf vatte post achter de knoppen, terwijl Herman de kandidaten in het oog hield en af en toe toesprak.

U kan zich afvragen: waarom Bartje Somers en Jo Vandeurzen erbij sleuren - vooral aangezien iedereen weet dat die laatste niet meer is dan een waterdragende lakei? Wel, Jo - en in het bijzonder diens gevoelige spijsvertering - zou ons geheim wapen worden. Zijn legendarische winderigheid na consumptie van gezonde hoeveelheden sperziebonen, uiensoep of pruimen was immers alom gevreesd en gereputeerd op het CD&V partijhoofdkwartier - door velen wordt hij dan ook minzaam 'Jo VanNeusdicht' genoemd.

Een van de regels die we de toekomstige coalitiepartners oplegden, is dat ze zich tijdens de onderhandelingen enkel konden voeden met hetgeen de moestuin van het Big Brother huis hen opleverde. En u mag tweemaal raden welke gewassen Herman Van Rompuy in de tuin had laten aanbrengen. Juist: bonen, ajuinen en een uit de kluiten gewassen pruimenboom. U kan zich ons geschater in de regiekamer voorstellen bij de taferelen die volgden!

Verder was Bartje Somers zijn onuitstaanbare zelf: diens loutere aanwezigheid is voldoende om de sfeer te verpesten, in om het even welk gezelschap. Ikzelf deed ondertussen mijn best van achter de knoppen om iedereen in het huis grondig te coujonneren, door het op de meest onmogelijke momenten te laten binnenregenen of in het midden van de nacht een bandje met het stemgeluid van Margriet Hermans op een achtergrond van drilboren op volume 10 af te spelen.

Het heeft niet lang geduurd of Joëlle was voor de camera aan het krijsen dat ze nog liever in bed kruipt met Yves Leterme dan een kwartier langer in dat kot te moeten blijven zitten. Didier begon ondertussen te raaskallen dat hij zelfs zijn lidkaart van de Loge zou willen opvreten als dat hem maar uit het huis zou krijgen.

We lieten hierna snel één en ander op papier zetten en het was gebakken. Dát noem ik nu eens het smeden van een vertrouwensband!

Nodig eens een ex-premier uit

2007-09-28T17:01:00.000+02:00

Hetgeen ik hier bijeentokkel lever ik geheel en al gratis af, voor uw genoegen en plezier.

Sommige gewezen premiers en ministers van staat pakken het enigszins anders aan en huren zo'n semi-professionele papierverprutser a la Hugo De Ridder in om hun memoires te boek te stellen. In de eerste plaats omdat ze zelf geen vijf woorden na elkaar het lezen waard uit hun toetsenbord kunnen schudden. Dat is niet zo erg, zolang ze als politicus maar iets betekenden. Het probleem is evenwel dat die journalisten of schrijvers het niet kunnen laten woorden te verwringen, verfraaiien, oppoetsen en omdraaien. In het diepst van hun gedachten voelen die zich namelijk allemaal een nieuwe James Joyce, die het gepeupel eens zal leren lezen - en de politieke memoires veranderen stilaan in een experimentele fictie-novelle, zij het van een doorgaans uitermate vervelend allooi.

Ik doe daar niet aan mee - politieke memoires zijn enkel interessant als ze rauw, echt, waarachtig, confronterend zijn! En uiteraard schrijf ik zelf stukken beter dan zo'n Filip Rogiers, Peter Vandermeersch of Marc Reynebau.

En daar kunt u hier dus de vruchten van plukken. Gratis en voor niets. Nu ik mij teruggetrokken heb uit de nationale en lokale politiek, hoor ik u zich afvragen of dat wel zo'n goed idee is, financieel gezien. Maak u echter geen zorgen: naast mijn hoogstpersoonlijke Zilverfonds dat ik indertijd ben beginnen aanleggen (en dat ik in mijn geval beter 'Kletskopfonds' had genoemd, maar soit), klus ik deze dagen ook wat bij.

Wist u namelijk dat u ook in levende lijve van mijn intrigerende en imposante persoonlijkheid kunt genieten? Ik stel mij immers ter beschikking voor het houden van spreekbeurten, voordrachten en avondlijke huiskamerbezoeken. Voor minder dan de kost van een huisdokterbezoek kom ik u een avond lang entertainen met sterke verhalen uit de politiek, markante anecdotes en nimmer voordien onthulde geheimen. U zal aan mijn vlezige lippen hangen van fascinatie of liggen schuddebuiken van het lachen wanneer u hoort over de practical jokes en kleine pesterijen die wij indertijd in de Weststaat uithaalden. Of geloofde u misschien dat Bert Anciaux voortdurend uit zichzelf begon te huilen?

En ondanks wat kwatongen beweren, is mijn prijs redelijk en bescheiden. Een pond kalfszwezerik van een goed beest, per uur. Als het in het Gentse te doen is, graag een gezonde portie zure zult of varkensrollade. Een kilo ossenworst doet het 'm doorgaans ook. Ons Celie kunt ge een plezier doen met waterzooi of paling in 't groen. Een ongepluimd kieken of haan is ook welkom - mijn vrouw houdt zich graag bezig met het pluimen en kuisen van die beesten.

Zoals u ziet, dit valt binnen eenieders budget. U hebt mijn e-mail adres. Nodig eens een ex-premier uit, u zal het zich niet betreuren!

Het Gentse Gastcollege van Herman Van Rompuy

2007-09-26T03:21:00.000+02:00

Beste lezers, ik heb het groot genoegen u te melden dat Herman Van Rompuy mij zijn recente toespraak aan de Universiteit Gent heeft doorgemaild en mij toestemming heeft gegeven deze hier integraal te publiceren.

Hier gaan we dan, en dat ik niemand nog hoor twijfelen aan het genie van de Scheve Palingvisser:

Gastcollege 1e Kandidatuur Politieke en Sociale Wetenschappen, UGent, voorgedragen door Herman Van Rompuy, Minister van Staat en Koninklijk Verkenner

"Mijne damen en heren, beste studenten,

Wat is politiek? Men rolt erin. J'agis, puis je réfléchis.

(stilte, gevolgd door aanzwellend applaus)

Zo sprak de grote Achiel Van Acker, en gelijk had hij.
Het begint als een instinct, een drang, een onbewuste gedrevenheid. Maar voor een bestaan in de politiek, een leven dat politiek ademt, is talent vereist, en doorzettingsvermogen, en het is niet elkeen gegeven. Sommigen worden door de politiek overrompeld, verteerd, sommigen raken in paniek, sommigen worden overmoedig, hoogmoedig. De macht is een krachtig aphrodisiac. Ermee omgaan vereist grote omzichtigheid en kunde. With great Power comes great Responsibility. Als ik naar deze bomvolle aula kijk vandaag, weet ik dat misschien een handvol onder jullie een succesvolle politieke carrière gegeven is. Misschien ook niemand.

(stilte)

Maar dat mag absoluut geen belemmering vormen om trachten uit te vinden of het jullie gegeven is!

(applaus)

Immers, zoals de briljante Pericles al zei, die grote pionier van de democratie: 'Zelfs al bent U niet geinteresseerd in de politiek, de politiek zal zich interesseren voor U.'

(luid applaus)

U bent allen jong, vol belofte. U bent de toekomst. U zal mijn pensioen betalen. U gaat het land bestieren!

(donderend applaus)

Laat mij, getaand, verweerd en doorwinterd in de politiek, u dan ook enig advies geven. Vergooi uw energie en inspanningen niet aan kleine idealen en doelstellingen. Bestudeer daarentegen de grote levensbeschouwelijke vraagstukken, zoek de grote ideeën, de grote problemen op. Met andere woorden, vergooi uw talent niet door u te engageren in partijtjes als die van de Groenen, de Spiritisten of andere Lijsten De Decker.

(applaus, hier en daar onduidelijk geroep)

Vergeet verder de socialisten - zij zijn de partij van de goedmenenden en de incompetenten. Vergeet ook de liberalen - de partij van de middenstand en het opportunisme. Bezie hoe onze eerste minister zowat al zijn vroegere idealen heeft opgegeven in ruil voor de macht.

(luid applaus)

Gooi u niet uit wanhoop in de armen van het nihilisme - bekijk met meewarig erbarmen hoe een niet onintelligent man als Gerolf Annemans veroordeeld is een carrière lang aan de zijlijn te blijven staan, als triest observator, onmachtig en impotent.

(applaus, instemmend geroep)

Focuseer uw aandacht en energie daar waar een verschil gemaakt kan worden - in het centrum van de macht - zonder aan de perfide verleidingen van die macht te bezwijken. Zoek het engagement op in die politieke formatie wiens geboorterecht het is het land te besturen - ik heb het uiteraard over de Vlaamse Christendemocratie!

(donderend applaus)

Macht, maar dan macht gecombineerd met en gecontroleerd door waarden. De CD&V is een machtspartij, maar één met waarden!

(applaus)

Denken we immers aan wat JFK zei: 'een gerust geweten is de enige beloning die een politicus kan hebben' - een slogan die ik eigenhandig in de beginselverklaring van onze partij heb laten opnemen.

De politiek kan zich in u als een bezetene vastbijten en u geheel in beslag nemen - zoals De Gaulle sprak 'Je suis un homme qui n'appartient à personne et qui appartient à tout le monde' - maar besef dat het tevens het nobelste ambt der ambten is.

(stilte)

Of om het met de onvergetelijke woorden van John Buchan te stellen: 'Public life is regarded as the crown of a career and to a young man it is the worthiest ambition. Politics is still the greatest and most honourable adventure' - en ik mag daaraan toevoegen: in het bijzonder bij de CD&V!

(luid applaus, gejuich, gestamp, geroffel)

Dank u, allen! Ga, vermenigvuldig u, engageer u en regeer! "

(staande ovatie)

Beknopte mededelingen van de dag

2007-09-25T16:59:00.002+02:00

Het is nooit te laat om bij te leren: Rik Daems gaat sinologie studeren naar aanleiding van zijn werkzaamheden in handelsmissies naar China. Spijtig alleen dat hij indertijd geen Toegepaste Economische Wetenschappen aan de K.U.Leuven heeft geblokt alvorens minister van Overheidsbedrijven en Middenstand te worden. Maar ik kan Riks initiatief alleen maar toejuichen. Als nu ook eens onze Waalse excellenties een voorbeeld aan hem zouden nemen en de tweede landstaal leren, Freya zich zou verdiepen in elementaire algebra en het trekken van vierkantswortels, André Flahaut zijn middelbaar zou afmaken en Jean-Marie De Decker de letters 'g' en 'h' correct zou leren uitspreken, dan zou het politiek discours in ons landje een heel stuk beschaafder en aangenamer worden!

Over Rik Daems gesproken: als er één symbool is van de eenheid van België, dan moet het wel zijn love child met PS-kamerlid Sophie Pécriaux zijn! De liefdesvrucht van een Vlaamse liberaal en een Waalse socialiste, warempel een prachtige allegorie voor onze staat. Als Didier Reynders blijft aandringen en een symbool van Vlaanderen wil, dan stel ik hem voor een afspraakje met Freya te maken, om de gunst wederkerig te maken. Van Inge Vervotte moet hij weliswaar afblijven.

André Flahaut wil er snelsnel nog wat politieke topbenoemingen doorduwen in het leger teneinde zijn politieke nalatenschap - het etaleren van ontstellende alsook licht-amusante incompetentie - veilig te stellen. Geinspireerd door Rik Daems is hij lessen karate en jiu-jitsu beginnen volgen om zijn punt kracht te kunnen bijzetten tijdens de ministerraad.

Pak De Poen

2007-09-23T09:54:00.000+02:00

Toeval bestaat niet in de politiek.

In het najaar van 1987, net twintig jaar geleden, een paar maand voor de parlementsverkiezingen die in december zouden plaatsvinden legde ik de eerste steen van wat mijn levenswerk zou worden: de laatste regering Martens - gevormd na mijn fameuze Honderd Dagen - en de twee daaropvolgende legislaturen aangevoerd door uw dienaar zelve. Enfin, dus eigenlijk de drie regeringen die ik geleid heb.

En op datzelfde moment, twintig jaar geleden, deed Willy Claes - ofte de Rode Dirigent - een noodlottig optreden op de toenmalige BRT. Niet zomaar een optreden, in zomaar een BRT-programma. Neen, het betrof hier de meest legendarische uitzending in de annalen van het instituut: memorabeler dan de honderste uitzending van Schipper Naast Mathilde, onvergetelijker dan de fratsen van de geliefde Tony Corsari, beklijvender dan de verbijsterde blik van Tuur Van Wallendael toen die de Herald of Free Enterprise zag zinken, intenser dan de stuurse kop van Dirk Tieleman, komischer dan het beste van Uytterhoeven, Lenaerts of De Pauw samen. Ik heb het uiteraard over de Pak De Poen show, gepresenteerd door de gebroeders Verreth.

Een video-opname hiervan is onlangs opgedoken op het Internet en in dertien delen te bezichtigen op HangarTV en BoobTube of zoiets - Tom heeft mij hierop attent gemaakt (wat zou ik zonder onzen Tom zijn) - en dit bracht voor mij vele goede herinneringen naar boven. Laat mij u een en ander verklaren.

Zoals ik al zei: er bestaat geen toeval in de vaderlandse politiek. In de aanloop van de verkiezingen van 1987 worstelden wij met één groot probleem: de sossen waren aan een ongehoord sterke campagne bezig - hun oppositiekuur had hen zichtbaar deugd gedaan en ze beschikten met Tobback, Claes en Van Miert over sterke leidersfiguren die een veel ruimer publiek dan de traditionele socialistische achterban wisten te beroeren. De verkiezingsresultaten zouden er niet om liegen: de Vlaamse sossen zouden een historisch hoogtepunt bereiken.

Ik was reeds lang voor de verkiezingen aan een roomsrood kabinet aan het metselen - een meerderheid halen zou geen probleem zijn, zoveel was duidelijk, maar de moeilijkheid was dat de Vlaamse sossen wel eens het premierschap zouden kunnen opeisen als ze te sterk uit de verkiezingen zouden komen. Met Tobback en Van Miert kwam ik goed overeen en ik wist dat er met die twee wel te klappen zou vallen. Maar de Rode Dirigent, dat was andere koek. Willy Claes was toen een hyper-nerveus, over-ambitieus, ambetant ventje dat niet alleen gedurig Brylcreem door zijn haar lag te strijken maar u ook voortdurend aankeek alsof ge één van zijn leerling-muzikanten waart die hij met het dirigeerstokje in de hand wel eens naar zijn pijpen zou laten dansen. Als er één socialist lastig zou gaan doen over het premierschap, was hij het.

Ik ging te rade bij Herman Van Rompuy en die kwam prompt met zijn tweede meest geniale tsjevenstreek ooit op de proppen - na het Blok-boerenbedrog, dat uiteraard zijn magnum opus was. De verkiezingsresultaten zouden we misschien niet significant meer kunnen beinvloeden, maar we konden wel iets doen om de Rode Dirigent wat minder ministerabel te maken. Het idee kwam uit de koker van de Scheve Palingvisser, maar in de uitvoering zou ik hem naarstig bijstaan. De BRT had in samenwerking met de Nationale Loterij een grootse live-show gepland, en viavia was Van Rompuy te weten gekomen dat Claes zich daarvoor had laten uitnodigen - waarschijnlijk om net voor de verkiezingen nog wat de populaire Willy te kunnen uithangen. Deze dagen komt elk halfgaar gemeenteraadslid met een kwart pond ambitie misschien wel op de televisie, maar toen was dat eerder uitzonderlijk.

Het plan was eenvoudig: we zouden er alles aan doen om die show in het honderd te doen lopen en Claes belachelijk te maken. De rest is... jawel, dames en heren... geschiedenis!

Een paar uur voor de uitzending waren Van Rompuy en ikzelf naar de Reyerslaan afgezakt. Niemand keek vreemd op toen we het BRT-gebouw binnenstapten - wij kwamen toen dikwijls over de vloer voor interviews en dergelijke. We zochten de crew van de Pak De Poen show op en zoals we vermoedden zaten die mannen zwaar aan de koffie na een paar nachtjes hard doorgewerkt te hebben. Onze eerste actie was om stiekem een paar tabletten Rohypnol in de koffie van de geluids- en licht-technicus te doen. Vervolgens hetzelfde met de souffleurs - de gebroeders Verreth waren acteurs, geen presentators, en die werkten met spiekbriefjes en souffleurs.

Ik nam daarna de plaats in van de technicus achter de knoppen en Van Rompuy kende met zijn schriele gestalte geen probleem om zich vooraan in de orkestbak te verstoppen, klaar om er de rol van souffleur over te nemen.

Het vervolg laat zich raden. Die arme René en Manu Verreth waren willoze marionetten in de klauwen van Van Rompuy, die hen de meest baarlijke nonsens liet uitkramen. Ikzelf lag te prutsen met de zaallichten, de telefoonlijnen en die onnozele telegeleide autokes tot ik over de grond lag te rollen van het lachen, gieren en brullen.

De resultaten waren beter dan we ooit hadden durven verhopen: heel Vlaanderen sprak over de Pak de Poen farce. Iedereen die van dicht of ver bij de show betrokken was werd ineens onsterfelijk belachelijk. Willy Claes durfde zich vier maand lang niet meer in het openbaar te vertonen. Hij verloor in één slag alle kans op het premierschap.

Daar bleef het niet bij. René en Manu Verreth spraken met niemand een woord meer en trokken zich terug in een gehucht nabij het Mechelse - nadat ze evenwel op een nacht in een beschonken bui de originele opname van de uitzending uit de BRT-archieven hadden ontvreemd. Voor Eddy Annys ('Annies') en Ingrid Berghmans, die het in een lachwekkende 'praktische proef' hadden moeten opnemen tegen Willy Claes betekende de show het eind van hun sportieve carriere. Van Vlaamse zangeressen Marleen en Anja werd later niets meer vernomen - naar verluidt is één van hen het klooster ingestapt. Zelfs Percy... jawel... was naar het schijnt zo van zijn melk dat hij een boshut in Alabama introk om er twee jaar lang niet uit te komen. En gerechtsdeurwaarder Meester Jo Van Backlé hing zijn toga aan de haak en liet zich inlijven in het Vreemdelingenlegioen.

Uw dienaar daarentegen kon zich eindelijk in alle rust toeleggen op de formatie van een nieuwe regering - met het premierschap voor de partij aan dewelke het toebehoort!

Gastrointestinale ongemakken

2007-09-21T17:46:00.000+02:00

Ik dacht eerst dat het een verkeerde reactie was op de misselijkmakende mimiek van Bert Anciaux en diens prutsdecreet - geld voor participatie in sport zouden ze wat mij betreft beter besteden aan het uitbreiden van het Jan Breydel stadium - maar het bleek meer dan dat.

Vervolgens stak ik het op de ajuinensoep en bonenpuree die Celie eergisteren gemaakt had, maar zijzelf en onzen Tom hebben er ook van gegeten en schijnen tiptop in orde.

Neen, ik denk dat ik een slachtoffer ben van deze epidemie. Voorlopig enkel in de provincies Vlaams-Brabant en Antwerpen, maar als ik wat teveel rondhang in de Wetstraat zult ge het binnenkort overal zien opduiken! Hmm, misschien valt mijn huidige conditie wel aan te wenden als onderhandelingstechniek...

Beknopte nota's van de dag

2007-09-20T17:34:00.000+02:00

De Raad van Wijzen: ik wou hier het stilzwijgen over toedoen maar veronderstel dat ik niet anders kan dan er hier een paar woorden aan vuil maken, nu het overal breed uitgesmeerd wordt. De bedoeling was eigenlijk een excuus te creeëren om Charles-Ferdinand Nothomb uit zijn retraite in zijn beschimmeld kasteel in de Walen te krijgen - met de verwachting dat Milquet naar hem luistert aangezien die twee indertijd nog een soort Freudiaanse liefde-haat verstandhouding koesterden. Daarnaast werd ook geopperd dat het gezamenlijk gewicht van Louis Michel en mezelf meer op de formatiegesprekken zou kunnen wegen.

Prins Laurent en ikzelf zijn het eindelijk roerend eens over iets: journalisten zouden beter fictie-schrijvers worden. Een eerste roman die zich opdringt en eerstdaags dient geschreven te worden is een burleske komedie over een milieubewuste Porsche Cayenne besturende lapzwans die onvergetelijke one-liners vol grand guignol rondstrooit, zoals bijvoorbeeld:
"Ik heb toch al genoeg aangetoond dat ik bij die ecologische sector betrokken ben! We moeten afstand nemen van het cliché van de pikanteriëën. Ik zoek nooit de sensatie en zal er nooit aan toegeven."

België, modelstaat

2007-09-19T09:14:00.000+02:00

Sommige lezers vertellen mij dat ik de anti-politiek hier in de hand werk met mijn weinig verhullend taalgebruik en forse uithalen links en rechts, en dat ik het blijkbaar niet erg hoog op heb met onze democratie.

Het tegendeel is waar! Ik ben de grootste en omvangrijkste fan van onze federale natie. Mensen mogen mijn directe, openlijke aanpak niet verwarren voor misprijzen. Ik ben recht voor de raap, niet schuin-rechts ervoor zoals dat stuk uitslover van een Jean-Marie Dedecker. Over onze nationale tatamiborstelaar binnenkort meer, maar eerst wil ik tot de kern van mijn betoog komen: in vergelijking met het buitenland is België namelijk een modeldemocratie, waar we allemaal trots op mogen zijn.

Laat ons bijvoorbeeld eens naar onze zuiderburen kijken: dat heeft een president die zich in magazines en kranten enkel laat afbeelden nadat zijn foto's met Photoshop zijn bijgewerkt. Fraai staaltje persvrijheid! Moet ik ook eens proberen, hoewel de chef fototrukage van de Staatsveiligheid mij komt zeggen dat zoiets voor hen de uitdaging van de eeuw zou betekenen.
Hun vorige president haalde indertijd streken en fratsen uit waarbij zelfs de meest buitensporige vlakkelandse tsjevenstreek zou verbleken. En de grootste oppositiepartij wordt geleid door een ruziemakend koppel dat naast om inboedel en meubilair, ook om het partijvoorzitterschap bikkelt, op leven en dood. Daar is Freya met haar buitenhuwelijkse kinderen en thesisperikelen maar klein bier tegen!

Onze noorderburen dan: waar politieke moorden blijkbaar schering en inslag zijn, en de politiek bestierd wordt door een bataljon droogstoppels vergeleken waarmee de gebroeders Van Rompuy als exuberante fuifnummers mogen beschouwd worden. Laat maar zitten.

De moffen, misschien? Tot voor kort werden die aangevoerd door een kanselier en minister van Buitenlandse Zaken die een rekenmachine nodig hadden om te tellen hoeveel ex-echtgenotes ze samen hebben opeengestapeld - Wilfried Martens, Johan Van Hecke en Pierre Chevalier zijn in vergelijking volslagen amateurs. En de huidige kanselier laat zich gaarne langs achteren masseren door George W. Bush. Laat ook maar zitten.

Verder naar het oosten, dan? Polen, geregeerd door een krankzinnige eeneiige tweeling; Rusland, Orwelliaans totalitair regime bevolkt door een radioactief polonium hanterend spionnenbestand dat zelfs door de producers van de laatste James Bond film als te ongeloofwaardig werd bevonden.

Over het Kanaal zal het mogelijk beter zijn? Toch maar niet: in het Verenigd Koninkrijk is de voornaamste doodsoorzaak van parlementsleden uit de hand gelopen wurgseks. Interacties met mannelijke prostituees en onregelmatigheden in de herentoiletten blijken voorts schering en inslag te zijn in de Angelsaksische politieke traditie, zowel aan deze als gene kant van de grote plas. En over de grootste wereldmacht gesproken: de VS hanteren in sommige districten nog steeds een soortement ponskaartengestamp om stemmen te tellen - het bebeitelen van kleitabletten wordt er blijkbaar als interessant alternatief achter de hand gehouden.

Neen, mijne dames en heren: in vergelijking met deze bananen-, appel- en peren-republieken zijn wij in België er nog niet zo slecht aan toe - crisis of geen crisis!

Beknopte dienstmededelingen voor vandaag

2007-09-18T09:46:00.000+02:00

De Koning herschikt zijn agenda wegens de politieke crisis en de aan de gang zijnde onderhandelingen. Onder meer het gezamenlijk concert van het Festival van Vlaanderen en het Festival de Wallonie in het paleis werden geschrapt. Wat den Berre aan de inktpissers hoogstwaarschijnlijk niet heeft medegedeeld, is het feit dat er geen sprake van is dat zijn weekje rondscheuren-met-de-moto in het zuiden van Frankrijk in gedrang komt - geen probleem, tegenwoordig kunt ge hands-free met microfoontjes ingebouwd in de helm en dergelijke rap een mobiele koninklijke tele-audiëntie ineengeflanst krijgen!

De zaak Fientje Moerman is wat mij betreft de spreekwoordelijke opstoot van flatulentie in een fles: het bewijst eens te meer dat de liberalen echte amateurs zijn qua uithalen van tsjevenstreken - het origineel blijft beter dan de namaak! In onze tijd was het onregelmatig toekennen van een overheidscontractje hier en daar een soort ministerieel ontgroeningsritueel voor christendemocratische excellenties. Wie hier niet zonder zijn hand om te draaien in slaagde, diens competentie werd verdacht. Hoewel 'milieuramp' Kelchtermans indertijd misschien wel wat ver ging in al zijn ijver.

De Vlaamse regering heeft ondertussen Rudy Aernoudt buiten gesmeten - dat moet de eerste ambtenaar in Brussel zijn deze eeuw die zijn job is kwijtgespeeld!

Over ontslagen gesproken: prins Laurent heeft zijn Kint-topman zonet buitengeknikkerd. Die laatste had Laurent namelijk beschuldigd van financiële onregelmatigheden en naar goede nationale gewoonte was hijzelf het die het uiteindelijk moest aftrappen. Waarbij ik mij de vraag stel: waarom had het Kolderiek Instituut voor prinselijke Technofolie überhaupt een manager nodig? Laurent had behoefte aan iemand naar wie hij zijn bezigheidstherapie kon delegeren?

Miljaar

2007-09-17T17:41:00.000+02:00

Ik ga het vandaag uitermate beknopt houden, want ik heb een rotweekend mogen meemaken:

Club Brugge heeft in de laatste minuut twee punten laten liggen.
De producenten van bedrukt visverpakpapier proberen zich te moeien met de onderhandelingen en hebben het zoals gewoonlijk bij het verkeerde eind, maar de schade is ondertussen gebeurd.

Het Belang heeft geen belang

2007-09-14T17:22:00.001+02:00

U hebt er een tijdje op moeten wachten, maar ik ga het er nu eindelijk over hebben.

De opkomst van het Vlaams Blok, ofte het Vlaams Belang. De Grote Verzuring. De Zwarte Zondagen. Het failliet van de democratie zoals we ze kennen en liefhebben. De mars van de Mestkever-brigades. U hebt ze afgelopen weekend nog eens in al hun theatrale glorie kunnen bezigzien, overigens.

Voilà, het hoge woord is eruit. Veel mensen, in de Wetstraat alsook erbuiten, wrijven mij het Blok/Behang onder de neus en stellen dat het mijn grootste mislukking betreft, mijn belangrijkste falen, een donkere stempel op een anders zo briljante carrière. Immers, is het niet allemaal tijdens mijn legislaturen gebeurd, onder mijn eerste-ministeriële auspiciën, on my watch, zoals ze over de plas zouden zeggen?

Jarenlang heb ik gezwegen. Mijn goed in het vlees zittende lippen op elkaar klemmend. Het was zwaar, ik heb mijn olifantevel dat eigenlijk al niet aan de dunne kant was, nog serieus moeten aanspekken. Heb mij niet proberen verdedigen. Maar nu Karel Dillen de eeuwige klaagvelden is ingestapt, de CD&V de verkiezingen met overdonderend succes heeft gewonnen en Van Rompuy mij zijn fiat heeft gegeven, is het misschien het juiste ogenblik. Om alles naar buiten te brengen.

Mijne dames en heren, het Blok is niet wat u denkt dat het was of is. De opkomst van het Blok is namelijk misschien wel de meest geniale tsjevenstreek ooit in de rijke traditie die de Vlaamse christendemocratie in deze discipline heeft opgebouwd; een magistrale, zij het licht uit de hand gelopen tour de force in politiek-strategisch inzicht: een tot in de grootste details uitgekiende machinatie ontsproten aan de briljante geest van Herman Van Rompuy, ofte de Scheve Palingvisser.

Of dacht u dat die Blokkers of Belangers of hoe moet ik dat stelletje half-analfabete troglodieten heden benoemen hun succes zelf hadden afgedwongen? Hebt u die wazige kalfsblik in de ogen van zo'n De Winter al eens van dichtbij mogen meemaken? De grootste intellectuele prestatie die dat stuk mentaal-andersvalide publieksopwarmer met zijn fors bewenkbrauwde trekpaardsmoel ooit heeft afgeleverd was het bijna-correct invullen van zijn belastingsbrief.

Heeft u misschien al eens in die schrille varkensoogjes van zo'n Van Hecke gekeken, gesitueerd net boven de pseudo-verongelijkte mondtrek die op de voorkant van zijn kop gebeiteld lijkt? Een ijle zombie-staar is uw deel wanneer ge woorden met meer dan drie lettergrepen tegen de man probeert uit te spreken.

Robotten zijn het, marionetten. Een hoop lompe spier- en vetmassa dat niet in staat is een enkele neuronensynaps onafhankelijk af te vuren. Bekijk hun partijstructuur, bestaande uit een serie voorzitters-voor-het-leven met daaronder een kudde neandertalers als voetvolk dat met de zweep in de rij wordt gehouden. Totdat de voorzitter uit ouderdomsdementie vergeet dat hij voorzitter is en zijn luidruchtigste akoliet hem van de troon duwt. Goed meegenomen, want het trachten organizeren van interne verkiezingen zou inhouden dat men de partijbasis eerst zou moeten alfabetizeren.

Neen, neem dan Van Rompuy: tijdens zijn middagpauzes in het Warandepark zit die de geschriften van Plinius de Oudere te vertalen naar vijf verschillende talen, gewoon voor zijn plezier. Hij kent het gehele œuvre van Marcel Proust uit het hoofd en kan door een paar gevatte citaten of one-liners uit zijn hoed te schudden eenieder die zelfs maar overweegt om zich een intellectueel te laten noemen terplekke vernederen. En hij heeft het Vlaams Blok uitgevonden.

Laat mij dit verduidelijken. Hiervoor moeten we ons even terug in de tijd begeven, het eind van de jaren tachtig, begin jaren negentig: de CVP zat veertig jaar onafgebroken in de regering, en we wilden er met plezier nog eens veertig bijdoen. Er waren echter kapers op de kust: zowel aan de linkerzijde - de sossen hadden met Louis Tobback, Karel Van Miert en Willy Claes sterke, inspirerende figuren aan het bewind (dat is nu wat anders!) - als aan de rechterzijde: ik had er net hoogstpersoonlijk voor gezorgd dat hij-waarover-ik-niet-kan-spreken, ge weet wel, samen met heel zijn partij in de oppositie gesukkeld was. Maar het Joenk was ondertussen in zijn Toscaanse wijngaard als een bezetene op wraak beginnen broeden en was van plan een salonrevolutie binnen de PVV door te voeren. Zijn electoraal gewicht was niet te onderschatten, en er begon wat ongerustheid in onze partij rond te waren.

Op een vergadering van het CVP-partijbestuur deed Herman Van Rompuy toen zijn briljante idee uit de doeken. Het Vlaams Blok was op dat moment het woord prutspartijke nog geeneens waard: ze zaten in dezelfde speeltuin als die irrelevante sukkelaars van de PVDA of RAL. De Scheve Palingvisser stelde voor een monster te creëeren, een Frankenpartij die stemmen aan zowel de linker- als rechterzijde zou weggraaien, voor de neus van hongerige sossen en liberalen, teneinde deze beiden electoraal impotent te maken. Mits goede executie van dit plan zou de CVP zowat voor eeuwig kunnen regeren!

Een cocktail van wat flamingantisme, xenofobie en een Robin Hood complex leek het ideale electorale recept, en Van Rompuy ging in alle discretie aan de slag; hij zat aan tafel met Karel Dillen, het verongelijkte ex-Volksunie-lid en samen met Gerolf Annemans de enige binnen het prille Blok die kon lezen en schrijven. Hij lepelde deze beiden een heel arsenaal aan politieke truuks in, kauwde hen technieken voor om de media te bespelen en ga zo maar door. De deal was simpel: de partijleiding zou doen wat wij hen vertelden en erover zwijgen, in ruil kon Dillen zich de geschiedenisboekskens in laten bombarderen en kreeg hij en zowat heel zijn familie allerhande vette postjes.

Enkel Van Rompuy, ikzelf (als toenmalig premier), Dillen en Annemans waren op de hoogte van de verdere details, maar de uitkomst kent u: een serie Zwarte Zondagen en ongelooflijke electorale successen voor het Blok. Veel mensen denken overigens dat de VLD is opgericht als reactie op de eerste Zwarte Zondag van 24 november '91, maar het is in feite omgekeerd: de opkomst van het Blok was een pre-emptive strike van ons tegen de liberalen! Het succes van Van Rompuys plan was overdonderend en de introductie van het cordon sanitaire deed de rest: de toekomst van de CVP was veilig; de Paarse Winterslaap was zoals gezegd weliswaar een spijtig accident de parcours (de schuld van Sjarel Pinksteren en zijn gifkiekens) maar alles zit nu terug snor.

Ik hoor u verzuchten: maar is dat dan niet danig uit de hand gelopen, hebt ge de controle over het monster niet verloren? En daarop antwoord ik u: het Vlaams Belang heeft geen belang.

Laat ons wel wezen. Dat heeft nu pakweg 20% van de stemmen aan Vlaamse kant. Zelfs als ze 30% of 40% halen - wat nooit zal gebeuren - is er nog altijd zonder probleem een tripartite aan Vlaamse kant mogelijk. En zelfs als ze 50% zouden halen kunnen ze België nog niet gesplitst krijgen (althans niet zonder het inschakelen van een paar tankbrigades): gegeven dat ze geen stemmen bij de Walen halen of aldaar een significante tegenhanger hebben moeten ze al meer dan driekwart van de stemmen in Vlaanderen hebben om een absolute meerderheid in het parlement te halen - en ge zult mij eerder op een dieet van knolselder, tofu en plat water zien gaan vooraleer dat erin zit.

Kortom, wij trekken ons geen zak aan van het Vlaams Belang. Als de camera's op mij gericht staan en het onderwerp komt ter sprake, doe ik misschien wel mijn best om een zuur gezicht te trekken, maar achter de schermen lig ik te bulderen van het lachen.

Tenslotte, u kan zich afvragen waarom ik dit alles nu in de openbaarheid breng, gaat dat het hele plan niet in gevaar brengen?

Niet echt, het electoraat van het Belang is namelijk zo stompzinnig dat die ene helft die kan lezen wat hier staat, het toch niet gaat geloven. De toekomst van de CD&V is verzekerd!

Beknopte nota's vanop mijn bureau

2007-09-13T16:58:00.000+02:00

Blij te zien - maar niet verrast - dat de Belgische zakenwereld aandacht besteed aan mijn Internet-schrijfsels. Tegen mijn principes in, uit een soort nieuwsgierigheid voor wat de competitie doet, heb ik mij vervolgens laten verleiden om een aantal weblogs van collega-politici te bezichtigen, met als enig resultaat een forse opstoot van ranzig maagzuur in mijn slokdarm:
- Bert Bibber probeert zich te ontpoppen als de hipste van de klas: naast zijn weblog vol niet ter zake doend geëmmer over Congoleze muziekgroepen of ordinaire achterklap over die verdwenen kleine in Portugal onderhoudt hij een videolog alsook een Flikker-account waarop ge zijn arsenaal aan postmodernistisch-geëmotioneerde gelaatsuitdrukkingen in hun volle glorie kunt bewonderen. Ge kunt nergens commentaar op zijn schrijfsels achterlaten of zelfs geeneens een permalink naar zijn artikels aantreffen, ha nee, als een mens die 'politiek vanuit het hart' bedrijft zoudt ge zijn delicate gevoelens wel eens kunnen kwetsen! Eén ding moet ik hem aangeven: dit valt geeneens meer te parodiëren, hij maait eigenhandig het gras weg voor elke poging daartoe.
- Voor het geval ge uw najaarsdepressie prematuur zoudt willen aanzwengelen, één adres: Jurgen Verstrepen! U kan er levensmoe worden na visie van de afgrijselijk lelijke logo's en banners in de sidebars (Johan Weyts is er niks tegen), of er proberen een eind aan te maken nadat u het kleuterproza vol schreeuwerige vetgedrukte hoofdletters hebt trachten degusteren - woordenpuree afgescheiden door een flauw excuus van een auteur die met moeite tot artikeltjes van tien min-of-meer samenhangende regels komt. Of u kan het gewoon aftrappen natuurlijk, iets wat ik u en uw gezondheid van harte aanraad!
- Als u daarentegen moeite hebt om 's avonds de slaap te vatten: vat zonder dralen post achter uw computer en surf terstond naar SP.A blogt! Een hoopje sossen opeengegooid dat zich aan het bloggen zet blijkt namelijk hetzelfde effect op de fysiek te hebben als de inname van een driedubbele dosis Rohypnol in een onversneden oplossing van Hasseltse graanjenever: uw partner zal u 's ochtends wel voorzichtig met uw hoofd van een mogelijk ingedeukt toetsenbord moeten afwentelen.
- Neen, dan is slechts het weblog ontsproten aan de briljante geest van de Scheve Palingvisser het lezen waard (naast het mijne, uiteraard). Helaas hanteert die laatste daarop bijwijlen dezelfde strategie als tijdens zijn onderhandelingen: oorverdovende stilte. Het laatste artikel dateert reeds van meer dan een maand geleden.

Yves heeft voorts alle Walenkoppen-met-een-perskaart op hun achterste poten gekregen door wat flauwe praat liggen verkopen in het Ketnet-programma Karrewiet. Dat was natuurlijk een schalks idee van mij, ik wou ook de gazettevullers van onder de taalgrens eens goed bij hun zizi vasthebben! De ironie - het feit dat we eens op hun kleuterniveau beginnen te communiceren - ontgaat hen vast. Ge moet daar verder niks achter zoeken, de onderhandelingen gaan ondertussen rustig door.

Klein Pierken

2007-09-12T16:30:00.000+02:00

We schrijven begin jaren zeventig.

Jan De Crem, de toenmalige sterke man van de CVP in Aalter en omstreken, hield toen in de zomer memorabele tuinfeesten - zo noemden wij barbecues vroeger - voor vrienden en kennissen. Celie en ikzelf waren in die tijd jonge ouders en goed bevriend met Jan en familie, aldus gaven wij steevast acte de présence.

Naast kilo's varkensribkarbonade en -spiering namen wij toen ook altijd onze klein mannen mee, die dan samen konden ravotten met de kinderen van de andere genodigden. Die gasten beleefden toen onvergetelijke zomers! Jan had ook een zoon, Pieter, door iedereen Klein Pierken genoemd. Pas op, dat is nu natuurlijk een boom van een vent, maar toen had die zijn groeischeut nog niet gekregen en indertijd was dat een klein, tenger manneken. Klein en tenger misschien, maar dan enkel qua fysiek.

Klein Pierken was een beetje speciaal. Dat ventje dacht toen al, om het met Urbanus te zeggen, dat de nulmeridiaan door zijn gat liep. Als de kinderen tikkerke speelden, verstopperke of katteke op den hoge (zeer populair toen, we moesten de gasten voortdurend van onze welgevulde feestdis afduwen) moest Klein Pierken altijd winnen - en hij had een arsenaal aan geniepige truuks om zijn gelijk te halen. Onzen Tom kloeg dat Pierken hem gedurig pietste, neep of beet, iets dat normaal enkel zijn oudere zus toen deed.

En tijdens de legendarisch hete zomer van 1976 - het huidige broeikasfenomeen is er niks tegen in vergelijking - leidde hij een aantal vriendjes naar een verdampte vijver in Knesselare, alwaar hij ze lag te commanderen, een kamp voor hem liet bouwen, wapende met stokken en stenen en ze allerlei kattekwaad liet uithalen - pas op, niks ergs, maar het was duidelijk dat het Klein Pierken gemeend was. Eén van de streken die de Bende van Klein Pierken toen uithaalde, was het met een vuistdikke laag modder besmeuren van de Mercedes van Johan Weyts - de lelijkste parlementariër die de CVP ooit heeft afgeleverd (en dat wil wat zeggen) - die mens vertrok zijn smoel toen in een plooi nog afzichtelijker dan normaal, die de dames aan de feestdis bleek liet wegtrekken. Ge mocht die zomer om water te sparen uw wagen niet schoonmaken, namelijk.

Wij waren het er allemaal roerend over eens: Klein Pierken was een grootse carrière in de politiek voorbestemd!

Op school deed hij het redelijk, maar de meester maakte dikwijls aantekeningen in zijn rapport a la "Pieter kan veel beter dan wat hij nu laat zien". Jan De Crem maakte er zich niet al te veel zorgen over, en stak het op het rotkaraktertje van de kleine. Met de jaren zou dat allemaal wel gladgestreken worden.

En zo passeerde de tijd - we stuurden onze kinderen naar het middelbaar, de hogeschool, of de unief en waren al te druk bezig met onze eigen beslommeringen. De Aalterse tuinfeesten stierven een zachte, stille dood. Ik zag onzen Tom zich ontpoppen tot een verdienstelijk politicus alsook amateur-coureur. Jan De Crem daarentegen zag het ietwat ruimer: zijn zoon was geboren om leiding te geven, en werd klaargestoomd voor grootsheid.

Kabinetsattaché, gemeenteraadslid, burgemeester, kamerlid, fractieleider, kandidaat-partijvoorzitter: Klein Pierken leek het perfecte parcours af te leggen, de kortste lijn naar het premierschap en de geschiedenisboekskens. Maar hij kon zijn toxische persoonlijkheid niet omfloeren - hij werd als kleine gast al met een vurige passie gehaat door zijn slachtofferkes, en later werd het er niet beter op.

Yves Leterme moest bijvoorbeeld niet al te veel hebben van Klein Pierken. Als licentiaat Romaanse filologie kon die laatste namelijk niet nalaten Yves publiekelijk belachelijk te maken als die weer eens gebrekkig Frans begon te bazelen of de Marseillaise en de Brabançonne aan het verwarren was. Yves heeft een groot rechtvaardigheidsgevoel en een paardengeheugen, en had de éminence grise van de partij achter zich.

Zo is Pierken dus een paar stappen te ver gegaan en heeft hij de verkeerde mens tegen de schenen gestampt. Yves stuurde zijn acoliet (den Deurzen) in het veld, wendde al zijn invloed en macht aan en de rest van het verhaal kent u.

In plaats van de nieuwe Tindemans, is Klein Pierken hoogstens een soort Eric Van Rompuy van de vroege 21e eeuw geworden.

Na al die jaren is er dus nog niks veranderd: Klein Pierken, ge kunt veel beter!

Beknopte dienstnota's van de dag

2007-09-11T17:35:00.000+02:00

Ben het afgetrapt in Vilvoorde. Markske en Mietje nemen over. Om eerlijk te zijn, ik was het burgemeesterschap reeds lang beu. Ik heb het indertijd ook maar opgenomen om de plaatselijke CVP-afdeling een plezier te doen. Maar u kunt zich ongetwijfeld voorstellen dat na een carrière waarin ik jarenlang met de groten der aarde aan tafel heb gezeten, het me een beetje moeilijk viel mij te concentreren op gemeentelijke besluiten omtrent het plaatsen van nieuwe bloembakken of het verordenen van afvalscheidingsmaatregelen. Sossen zijn daar blijkbaar beter in, zich bezighouden met kleinschalig gelummel, want ik zie Louis en die Patrick Janssens wel plezier hebben in hun respectieve burgemeestersjobs. Voor u lezers, is dit overigens heel goed nieuws: ik ga namelijk meer tijd besteden aan het schrijven van mijn memoires - en veel artikels op dit weblog zijn in feite uittreksels hieruit.

De Scheve Palingvisser boekt vooruitgang. Na meer dan een week zwijgend aan een tafeltje tegenover Joelle en Didier gezeten te hebben in Hertoginnedal, zijn die laatste twee al ettelijke kilo's vermagerd. En ook al is Joelle geen twintig meer, de groeven in haar gezicht beginnen er nu uit te zien als de buidelzakrimpels van een Tasmaanse boskangoeroe. Het is echt maar een kwestie van tijd.

Over Louis en Patrick Janssens gesproken: het zit er blijkbaar bovenarms op tussen die twee. Sossen, denk aan mijn advies: laat Janssens opnieuw verkiezingsaffiches ontwerpen en maak Louis bijvoorbeeld voorzitter. En laat Caroline Gennez nog maar een paar jaar spaghetti-avonden organizeren.

Ben gisteren in slaap gevallen tijdens het bekijken van de Zeverende Dag (en ik was anders nog maar net uit mijn bed gekropen). De formule - trommel wat politici op, laat ze elk een paar van hun voorgekauwde soundbites debiteren, doe een pseudo-cultureel strikje om het geheel en schakel voor het presenteerwerk een ervaren ouwe vos in met een jong schoon poepke ernaast - is niet geheel onverdienstelijk maar het programma was indertijd stukken beter met mij erin. Ik veronderstel dat het nu wat (omvangrijke) substantie mist.

Hij wiens naam ik niet over mijn lippen krijg

2007-09-10T06:48:00.000+02:00

Over de huidige premier hoort ge mij bijna nooit spreken. Niet op dit blog, en elders ook niet. Beschouw dit artikel als een uitzondering; ter verheldering als het ware. Zijn regering is er nu nog slechts één van lopende zaken, maar ook tijdens zijn twee legislaturen de voorbije acht jaar heb ik amper mijn mond opengedaan over de Eerste Minister.

Sterker nog, zijn naam komt nooit over mijn lippen. In de plaats heb ik het wel eens over het Blauw Konijn, Da Joenk, de Toscaanse Vogelschrik, de Spleet, het Bokalleke, de Paarse Rattenvanger, enzovoort.

En daar is allemaal een goede reden voor.

Ik heb het namelijk moeten beloven aan Jef Houthuys, terwijl hij zijn laatste adem aan het uitblazen was. Onder Jef heb ik mijn carrière gemaakt in het ACV - dat was in een tijd waarin verslenste zemeltrezen a la Luc Cortebeeck nog niet de dienst uitmaakten. Zoals Jef maken ze ze niet meer en ik heb indertijd dan ook dag en nacht de wacht gehouden op zijn sterfbed - het besturen van de natie kon wel even wachten. Wat Jef mij toen tussen twee koortsige rochelbuien in allemaal heeft toegeijld, dat kunt ge u niet voorstellen!

De mensen herinneren zich misschien nog dat hij dan heeft gesproken over die histories in Poupehan, maar Jef wist zoveel meer. Hij was twintig jaar lang op elke vergadering aanwezig geweest die ook maar een spat staatsbelang had. Elk politiek akkoord in die tijd is door zijn vingers gegaan alvorens het getekend werd. Hij kende alle politici van het land bij naam en voornaam, ook die van hun wederhelft, nakomelingen, minnaars en minnaressen.

En terwijl ik hem zo de laatste zorgen aan het toedienen was, wat lag te morrelen met zijn morfine of zijn kussen verlegde, siste hij me op een bepaald moment zachtjes toe: "Jean-Luc, ik ga u eens wat vertellen, maar ge moet mij één ding beloven: ga nooit aan dezelfde tafel zitten als Da Joenk. Spreek nooit zijn naam uit. Doe nooit affaires met hem. Schud nooit zijn hand. Supporter niet voor zijn favoriete ploeg..." en zo ging hij nog een tijdje door. Ik beloofde het hem allemaal, en een paar reutels later vertrouwde hij mij alles toe - alles wat hij wist, over de Belgische politiek, de politici, hun geheimen, schandalen, dubieuze affaires, alles! En zo beschikte ik ineens over een heel arsenaal aan overtuigende argumenten om toekomstige onderhandelingen naar mijn hand te zetten.

Maar ik ben mijn belofte nagekomen. Heb gezwegen over onze huidige premier. Heb hem angstvallig vermeden. Ontweek hem zoveel ik kon. En eigenlijk moet ik toegeven dat mij dat niet eens zo moeilijk viel.

Hoewel wij vóór die historie met Houthuys wel eens met mekaar klapten, hebben we namelijk vrij tegengestelde persoonlijkheden. We zijn eigenlijk elkaars antipoden in de Vlaamse politiek, zowel qua inhoud als stijl. Hij zaagt gedurig over de invloed van vakbonden en andere belangenverenigingen, terwijl ik zowat een éénmansdrukkingsgroep op mijn eigen ben. Hij spendeert zijn vakanties altijd in Italië, terwijl ik het niet zo hoog op heb met die uiteengerekte deegballen-met-saus-op die ze daar laten doorgaan voor avondeten. Hij verplaatst zich bij voorkeur per velo, ik per Mercedes. Hij is de beste maatjes met Tony Blair, terwijl ik dat uitgelopen stuk poedelbakkes niet kan rieken of zien. En ga zo maar door.

Guy - bij hoge uitzondering spreek ik uw voornaam hier nu uit - laat ons geen woord tegen elkaar blijven zeggen. Steek de straat over, moest ge mij dreigen te kruisen. Neem het niet persoonlijk op, maar we zijn gewoon niet voor mekaar gemaakt.

Beknopte dienstnota's

2007-09-08T17:49:00.000+02:00

Onze nationale inktpissers, ik kan er niet van over. Om hun dagelijks verschijnend stuk papierverspilling gevuld te krijgen, wringen ze zich tegenwoordig ofwel in de raarste bochten, ofwel pikken ze gewoon wat elders al eerder - en beter - is gezegd geweest: sossenvod De Morgen en crypto-tjsevenblad De Standaard publiceren wollig proza over de Rompuy, diens discrete onderhandelingsstijl en zijn vorderingen in het formatieberaad - dit terwijl ge hetzelfde maar dan een stuk kernachtiger dagen geleden al op dit eigenste weblog hebt kunnen lezen.

Wilfried beaamt in zijn manier van spreken wat ik eergisteren hier ook al heb trachten aanbrengen: Yves is een toffe gast, maar niet bepaald het Genie van de Lage Landen.

Net zoals iedereen ben ik zwaar het hart in van het heengaan van Luciano. Ik ben nooit geheel vertrouwd geweest met zijn muzikaal œuvre, maar ik heb menige gezonde varkenskotelet met hem gedeeld tijdens allerhande officiële staatsbanketten. Een joviale typ met een ijzersterke fysiek - zo dacht ik toch - hij deed mij wat aan mezelf denken.

Elio et moi

2007-09-07T17:17:00.000+02:00

Gisteren werd ik opgebeld door Elio di Rupo:

"Hein Jean-Luc, comment ça va? On doit parler."

- Bon, Elio, keskesé?

"Ik ga probeer in de Vlaams te klap, om te oefen."

- Très bien, alors moi je reste parler en Français, pour la balance du pouvoir, nespa?

"Ik denk oplossink te hebben voor crisis van de politiek"

- Bon, j'écoute.

"Ik oewil de MR en sukkels van Ecolo graak in volgende regerink, gaat choet zijn voor PS in volgende verkiezink - dat enig twee partijen zijn die stemmen afpak van ons en ik denk coalitie asymmetriek hen duur te staan gaat kom. Vlaamse groen en sos moet in oppositie blijf, Joelle en CDH kan mij niet skeel want is prutsparti. Is maar 1 probleem: Ecolo ziet NVA niet graak. Ik, beetje geniep, heb Ecolo beloof met CD&V te bemiddel om NVA eruit te gooi."

- Mais enfin Elio, ce sont notre partenaires de cartel, ça ne va pas comme ça hein!

"Allez Jean-Luc, laat ons spreek. Het zou al choet zijn moest ge blaaskaak alleen buitensmijt. Dat geste symboliek kan den Ecolo al overtuich denk ik."

- ... ah, tu veux dire notre tête de bébé, Bart De Wever?

"Ja,ja! Als ge die buitensmijt, ik beloof als tegenprestatie Flahaut eruit te gooi."

- mmmh...

"Beloof Flahaut nooit meer minister! Zelfs geen chef van kabinet!"

- Tu demandes trôp beaucoup, Elio, Bart est un homme important avec un poids énorme dans le procès des décisions dans notre cartel et il est aussi un peu un canon electoral, hein!

"Alors, ik gooi ook Daerden bij, die zatlap nooit meer goede post krijg!"

- Mais j'aime bien ce type, en effet!

"Jean-Luc! Gij moeilijke onderhandelaar zijt! Alors, doe eens een effort!"

- On ne m'appelle pas le Bulldozeur pour rien, hein!

"Kom, zeg nu eindelijk wat ge wil, dan we kunnen spreek opnieuw. Er moet iets zijn dat we kunnen regel. Ik heb niet alle tijd van wereld!"

- Mhh, donc, keske tu dis de ceci: tu te débarasse de Laurette. Je dis Bart de fermer sa gueule et après ça, on est égal.

"..."

- Elio, t'es encore là?

"..."

- Bon, je suis chemin.

Beauty and the Beast

2007-09-06T17:21:00.000+02:00

Gazettevullers, neem akte.

Wat ik u nu ga vertellen, gaat ge hier voor het eerst gelezen hebben. En zeg later niet dat ik het u niet voorspeld heb.

In 2011, ten laatste 2015, heeft België zijn eerste vrouwelijke premier. Ik zeg België, want aangezien het meer dan twintig jaar duurt om iets simpels als een kieskring op te splitsen, zal het land zelf ongetwijfeld nog niet direct uiteenvallen - toch niet deze eeuw.

Ik heb het natuurlijk over Inge Vervotte. Inge heeft een grootse politieke carrière in haar genen. En het zit er dik in dat ze na pakweg twee legislaturen als premier vervolgens gaat voorgedragen worden voor de post van Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties. Onbegrensde mogelijkheden heeft Inge. Ik kan het weten, want ik heb haar al jaren onder mijn hoede.

Om een en ander te verduidelijken wil ik even teruggaan in de tijd. Theo Lefèvre. Leo Tindemans. Wilfried Martens. Als de CVP één historisch pijnpunt heeft, dan is het wel haar Oedipuscomplex. De vadermoord. Ikzelf ben het op tijd afgetrapt en heb de eer aan mezelf kunnen houden, hoewel mij geheel niks te verwijten viel (iets wat van die onbespoten paljas van een Sjarel Pinksteren niet bepaald gezegd kon worden). Zelfs bij mindere goden trad het fenomeen op: Johan Van Hecke, dat stuk wannabe Wilfried Martens, prematuur geëlimineerd. Stefaan De Clerck - ofte Klef Stefke - net iets te laat uit zijn lijden verlost. En over Van Peel wil ik het geeneens hebben want ik heb die geconfijte ringbaardsmoel indertijd zelf nog buitengesmeten.

En nu staat Yves dus aan het roer. Ik wens hem alle succes toe en denk dat hij misschien geen onaardig premier gaat worden, maar laat ons wel wezen: in het rijtje Gaston Eyskens - Tindemans - Martens - Dehaene gaat geen Leterme bijgezet worden. Hij bedoelt het goed, maar of hij het ook kan?

Ons Oedipuscomplex kan als een soort middel tot natuurlijke selectie beschouwd worden en in die zin ongevaarlijk, ja misschien zelfs nuttig, maar het probleem voor een machtspartij als de CVP, nu CD&V, is dat het tevens de continuïteit van de partijleiding en het bestuur van het land in gedrang brengt. Moest ik bijvoorbeeld nog aan het roer hebben gestaan, ik had de verkiezingen van 2003 niet verloren. Maar ja, we hadden in de plaats Klef Stefke, die het presteerde om een vier jaar durende oppositiekuur om te zetten in een klinkende nederlaag en de partij opsolferde met nog eens vier jaar Paarse winterslaap - nooit gezien!

En dus zit ik al jaren te broeden om iets te doen aan die corrosieve vader-zoon relaties die de opvolging van onze leidersfiguren zo bemoeilijkt. Mijn conclusie is dat wij mannen altijd de grootste willen hebben, en dat er maar plaats is voor één grootste. De oplossing bleek dan ook ineens heel simpel: probeer de Y chromosomen eens uit de vergelijking te gooien; stoom een sterke vrouw klaar, en misschien kan zij de partijzeden opfrissen, in alle sereniteit vele jaren lang leiding geven en tegelijk een gezonde lange termijn visie uitdragen. Zo'n lange termijn visie moet er uiteraard in bestaan de CVP... pardon CD&V zolang mogelijk aan het bewind te houden!

En zo viel mijn oog - toen nog ietsje minder lodderig dan heden - bijna een decennium geleden op Inge. Het talent droop toen al van haar bevallige verschijning. Ze had het perfecte CV: jarenlang actief bij de Chiro, net afgestudeerd als sociaal assistent optie syndicaal werk en ophef makend binnen het ACV. Ik voelde mij direct gepakt door een overweldigend warm vadergevoel. Goed, ze was nog pril, een ongepolijste diamant, maar haar genie was net beginnen te ontluiken - de patroons bij Sabena zouden het snel voelen. Ik besloot haar terstond te adopteren - zij en niemand anders zou mijn politieke erfgenaam worden!

Onzen Tom is een slimme gast en ik zie hem graag, maar laat ons wel wezen, hij is niet bepaald het politieke beest dat een partij als de onze in het gareel kan houden. Zonder veel ophef te maken nam ik dus zo Inge onder mijn hoede - zoals de Romeinse keizers indertijd hun adoptiefzonen en -dochters klaarstoomden voor een publiek leven in de hoogste cenakels van de macht. Tijdens de Grote Paarse Winterslaap had ik tijd genoeg om die ruwe diamant langzaam maar zeker te beginnen laten schitteren. En ge hebt nog maar het tipje van haar ijsberg aan capaciteiten gezien. Wacht nog een paar jaar.

Let the Beauty and the Beast go!

De stilte van Van Rompuy

2007-09-05T16:46:00.000+02:00

Hoe minder de Scheve Palingvisser, ofte de Rompuy zegt, hoe meer hij gedaan krijgt. Zijn stijl van onderhandelen is radikaal verschillend van die van mij, maar ik beschouw hem als complementair - wij vormen twee zijden van één christendemocratische medaille, en vallen onze gesprekspartner van twee verschillende kanten aan. In de zeldzame gevallen dat mijn gebulldozer niet werkt, probeert hij de tegenstand te bevriezen, totdat hij barst.

Hij heeft die ijselijke, priemende blik die een mens zowat kan wegbliksemen. Aan de unief hield hij jarenlang het record recht-in-de-ogen-kijken-zonder-knipperen bij het KVHV. Nu nog kan hij zonder een woord te zeggen iemand zolang in het gezicht staren tot diens maag zich letterlijk binnenste buiten draait.

Moest u enigszins verbaasd zijn over de huidige medialuwte in het formatieberaad, wees dan gerust: de Rompuy is hard aan het werk. Hij zit momenteel op Hertoginnedal aan een tafeltje, met Joelle en Didier recht tegenover hem. Er wordt al dagen geen woord gezegd. Af en toe komt een secondant wat water en brood aanvoeren.

Een geheel verschillende stijl dan de mijne, zoals ik al heb gemeld. Maar daarom niet ineffectief. Ik sta op stand-by om de klus volledig af te maken, in het geval iemand barsten zou beginnen vertonen. De Scheve Palingvisser zou zijn naam niet waard zijn moest hij niet nog een paar geniepige truuks uit zijn mouw geschud hebben. Zo heeft hij de vergaderzaal zonder dat iemand het in de mot had uitgerust met webcams, en zitten wij hier in het CD&V hoofdkwartier op de 26 alles op de voet te volgen. Ik heb Didier al een traan zien wegpinken. Het is een kwestie van tijd. Hebt geduld. Ik heb ondertussen niet al te veel om handen - behalve een koppel smakelijke schapenkoteletten - maar ben mij daarom niet minder aan het amuseren.

Beknopte mededelingen

2007-09-04T17:32:00.000+02:00

De sossen hebben drie maanden, uren gepalaver en 45 bladzijden drukwerk nodig gehad om uit te vissen waarom ze de verkiezingen hebben verloren - iets dat ik hen piekfijn op vijf minuten tijd tussen de soep en de patatten had kunnen uitleggen, gratis en voor niets:
- Het 'nieuwe progressieve project' sloeg zogezegd niet aan, het kiespubliek is 'te heterogeen'. Jean-Luc zegt: wat wilt ge, er zitten geen echte sossen meer in de partijleiding, met Jef Sleeckx en Louis Tobback is het licht (bijna) uitgedaan.
- 'Vandelanotte als kandidaat-premier was een tactisch juiste maar strategisch foute zet.' Kijk, dat is zoiets als zeggen dat Freya half zwanger is. Het is juist of het is niet juist. Als een partij zo doorwrocht moet liggen mediteren over iets simpels als leiderschap en het premierschap is het duidelijk dat ze dat niet waard is: hoe gaat zo'n premier ooit beslissingen kunnen nemen?
- De lachwekkende campagne. 'Ja!'... Ja, wat? Ja, we gaan met alle plezier Brussel-Halle-Vilvoorde splitsen? Ja, we zijn er nog niet helemaal uit of de Lanotte premier moet worden? Ja, wij zijn sos maar die Spiritisten eigenlijk ook een beetje liberaal? Ja, wij rammelen graag met uw voeten? Ik bespaar u verder de bloemlezing aan infantiele verkiezingsslogans gebruikt tijdens de campagne, die zijn op bladzijde 19 van voornoemd rapport te bewonderen.
Aangezien ik het niet slecht voor heb met de sossen - ik heb indertijd toch twee coalities met hen gesmeed - zal ik hen hier graag kort mijn advies geven: smijt de reclamejongens/meisjes en onafgestofte academici die momenteel de dienst uitmaken in het partijbestuur buiten en vervang hen door echte sossen - die moeten toch nog ergens rondlopen. Laat de genoemde reclamemensen vervolgens doen waar ze goed in zouden moeten zijn, namelijk het verzinnen van verkiezingsslogans en uittekenen van een campagne. Die zouden dat een stuk beter moeten kunnen dan de mentaal-andersvaliden uit wiens koker de vorige scheen gekomen te zijn. Een win-win!

Over Brussel-Halle-Vilvoorde gesproken: uit hoofde van mijn Vilvoords burgemeesterschap ben ik zondag acte de presence gaan geven op de Gordel. Ik heb speciaal mijn Ardens weekend onderbroken om wat op mijn velo te kunnen poseren. Let wel, na honderd meter rijden ben ik terug in mijn Mercedes gestapt - die fiets ligt al een paar jaar quasi-ongebruikt te roesten in mijn kelder en ik wil mijn fragiele rug niet riskeren door doorheen het kader te zakken. Het is het gebaar dat telt. En trouwens, als het dit jaar niet lukt via politieke weg mets ik zonodig eigenhandig een scheidingsmuur in mijn gemeente, teneinde de kieskringen te splitsen.

De Rompuy is tussentijds verslag aan het uitbrengen bij den Berre. Ik wenste dat ik ze alletwee op sterk water zou kunnen zetten, later. De laatste tijd kan ik namelijk beter en beter overweg met de Rompuy. Interessant is dat de verstandhouding tussen ons beiden over de jaren zowat het omgekeerde parcours als die tussen Wilfried en mij heeft gevolgd: in het begin konden we elkaar niet rieken, maar nu zijn we trouwe confidantes. En de huidige Koning en ik zijn natuurlijk altijd de beste kameraden geweest. Moest die Van Ypersmeersel de Spirou zo geen onuitstaanbare vijg zijn konden we met ons gevieren een deftig potje kaarten tijdens de dode momenten te Laken.

Quo vadis, Wilfried?

2007-09-03T22:58:00.000+02:00

Hebt enkel spijt als ge met een varken vrijt, zegt de volksmond, en er is inderdaad bar weinig dat ik in mijn professionele en persoonlijke leven betreur. Een van de zeldzame zaken echter, die ik graag anders had zien aflopen, is mijn relatie met Wilfried.

Wilfried Martens en ik gaan decennia terug - wij waren jarenlang een goedgesmeerd 'ossenspan' avant la lettre: twee handen op een uit de kluiten gewassen buik, het yin en yang van de Vlaamse christendemocratie, een onvervaard duo staatshervormers, goed in het vlees zittende partners in crime, oranje bloedbroeders!

Al die jaren was Wilfried een rots, de onversaagde kapitein van het op drift geslagen galjoen België, de ene politieke tour de force na de andere uit zijn mouw schuddend om het schip terug op de juiste koers te zetten. Mijn twee kinnebakken stonden toen permanent wijd open van verbazing en bewondering om zoveel politieke bravoure en inzicht. Hoe hij met zijn afgestreken zeemvellensmoel als een onaantastbare sfinks stormen van kritiek en ontij wist te pareren... du jamais vu!

Als er één iemand was die de Sociale Zekerheid heeft gered was hij het wel - zeker geen sos, neen zelfs gij niet, Louis - door op tijd de nodige budgettaire ingrepen en besparingen te plegen en onze toekomst veilig te stellen. Het licht aan het einde van de tunnel, herinnert u zich wel.

Wilfried was een klassieke held, de Hercules of Achilles van het Belgische politiek bestel.
Maar net als die laatste en zijn pees had ook hij jammer genoeg een zwak punt.

Vrouwenzaken. Wilfried was en is een wijvenmagneet. Hij moet een soort dierlijke uitstraling naar de andere sekse toe bezitten, ik kan daar zelf moeilijk over oordelen, maar dat laat ik mij vertellen door zij die het kunnen weten. Pas op, hij heeft daar nooit misbruik van willen maken, ge kunt u niet voorstellen hoeveel meiskens ik toen ik nog kabinetschef van hem was aan de voorpoort van het kabinet heb liggen afschepen. Maar Wilfried was uiteindelijk niet de halfgod waarvoor wij hem zagen, hij bleef een mens, errare humanum est, en er zijn een paar dingen gebeurd.

Ik spreek nu niet in de eerste plaats over die periode met Miet, neen, dat stelde allemaal niet veel voor. Wilfried was toen getrouwd met Lieve, en dat was ondanks een bluts hier en daar een redelijk geslaagd en gelukkig huwelijk, dacht ik zo. Lieve was een sympathiek dutske, maar, en ik ga mij uiterst voorzichtig proberen uitdrukken, van hun relatie sprongen niet bepaald de erotische vonken af die ge pakweg bij een Jef Geeraerts en zijn negerinnen in de Congo kon zien. Het was veronderstel ik slechts een kwestie van tijd dat het in het honderd zou lopen, ik had dat toen moeten inzien.

Maar uitgerekend toen ik mijn eigen moment de gloire aan het bewerken was - ik had aan de Koning net mijn honderd dagen gevraagd - viel Wilfried door zijn rol en was aan een serieuze affaire met zijn Ilse begonnen. Ik wist dat in het bijzonder de Scheve Palingvisser heel moeilijk met dit soort zaken overweg kon. Die was toen net voorzitter van de CVP geworden en ik besefte dat het hele formatieberaad in duigen zou vallen als de Rompuy ambetant zou beginnen lopen.

Ik heb mij toen in honderd bochten moeten wringen om alles geheim te houden en Wilfried te beschermen. Hij werd uiteindelijk nog premier van de regering die ik met bloed, zweet en tranen wist te vormen. Maar er was iets gebroken tussen ons. En dat verbeterde er niet op toen ik de jaren daarop met lede ogen moest aanzien hoe Wilfried meer tijd begon te spenderen aan romantische rendez-vous dan aan het besturen van het land, toen ik allerlei excuzes voor zijn afwezigheid moest verzinnen terwijl hij met zijn jong grietje in het Warandepark lag te ravotten, en ga zo maar door.

Toen heb ik dat enige ding gedaan dat ik nu betreur. Ik heb op een bepaald moment een vergadering belegd met de Scheve Palingvisser en andere eminenties van de partij, ik geloof dat we zelfs Tindemans nog hebben opgetrommeld, en ik heb alles uit de doeken gedaan. Daarop volgde dan Wilfrieds roemruchte defenestratie en zijn exit uit de Belgische politiek. We hebben nog snelsnel een postje bij de EVP gecreëerd om hem daar te kunnen parachuteren - ik had toen amper de tijd om een serieus gesprek met Wilfried te voeren omdat ik werd gevraagd de leiding van een nieuwe regering op te nemen. De rest is geschiedenis, zoals men zegt.

En er is sindsdien enkel ijselijke stilte geweest tussen ons. Daarom wil ik nu van de gelegenheid - de oranjeblauwe formatie - gebruik maken om hier openlijk mijn verontschuldigingen voor die hele historie aan te bieden. Vergeef het mij alstublieft, Wilfried.

Luctor et emergo, zegt ge, wel dan is het nu tijd om te emergeren. Laat ons opnieuw praten. Ik zou u zelfs graag willen betrekken bij de formatiegesprekken. Het land kan iemand van uw kaliber meer dan ooit gebruiken. Probeer alleen met uw pollen van Inge Vervotte af te blijven.

GeTetter

2007-09-02T08:13:00.001+02:00

Tiens, ze hebben hier Internetsverbinding in Poupehan - die Walenkoppen zijn minder van eergisteren dan ik dacht.

Ik wil hier even een kort berichtje plegen om te melden dat ik toch gezegend ben met een fantastische zoon - in tijden van crisis is een goede familie hebben waarop ge kunt terugvallen met niks te vergelijken. Onzen Tom heeft mij namelijk net attent gemaakt op een nieuw technologisch webdinges waarmee ge uw achterban van uw recente doen en laten op de hoogte kunt houden - Tetter, of zoiets, heet het.

Enfin, ikzelf ben voor mijn leeftijd eigenlijk nog redelijk adroit met die computernieuwlichterij, dus ben ik het tijdens de dooie momenten hier even aan het uitproberen. Ge kunt een en ander volgen via mijn GeTetter.

Beknopte dienstnota's van de dag

2007-09-01T19:13:00.001+02:00

Miet Smet vertelt mij dat ik hier soms overkom als een seksistisch varken. Laat mij wel wezen, ik lach Miet al eens graag uit, maar wij komen geweldig overeen. We kennen elkaar nog goed uit de jaren tachtig - enfin, zij kende vooral Wilfried heel goed. Ik wil verder duidelijk stellen dat ik, net zoals onze koning, voor vrouwen het grootste respect koester, ons Celie kan getuigen. Ik zeg alleen de dingen graag zoals ze zijn en noem een kalf een kalf, dat is mijn natuur. Ik werk trouwens aan een artikel waarin de prominentste rol voor een dame is weggelegd, wordt vervolgd dus.

Onzen Tom zegt mij dat het gisteren Blog Dag of zoiets was en dat ik dan verondersteld word wat links te posten naar rommel die ik graag lees op de interwebs. Een beetje laat, maar hier gaan we dan. Politiekers die zich aan het schrijven zetten zijn meestal nog slaapverwekkender dan een glas water vol Temesta's, dus meestal pas ik liever ook voor hun on-line verzinsels. Behalve dan voor Leo en bij de Walenkoppen dat half-Italiaans niet-te-onderschatten opdonderke. Ik weet verder graag wat er omgaat bij het gewone volk, dus lees ik - soms met lange tanden - plebs dat zo'n beetje de tsjeven, sossen en liberalen vertegenwoordigt (zie ook de kolom met links hiernaast), ja zelfs Blokbeesten en onbeslisten (enfin, min of meer onbeslisten blijkbaar, zie de commentaar hieronder). Als ge wilt weten waarom ik geen groenen lees overigens, probeer dan maar eens wijs te geraken uit dit beslagen geneuzel. De internationale politiek, in het bijzonder de Amerikaanse, volg ik verder op de voet via deze schrijvelaar en van de wereldeconomie blijf ik op de hoogte door de ideeën van een vooraanstaande bedrijfsleider te bestuderen - hoewel die laatste recentelijk wat van zijn pluimen heeft verloren.

De advokaten op ons partijbestuur - ge weet wel, dat soort mannen dat de klein letterkens heeft uitgevonden - drukken mij overigens op het hart dat ik mijn lezers moet verwijzen naar de voetnoten helemaal onderaan de hoofdpagina, zeker alvorens ze van hun tak willen beginnen maken in de commentaren. Bij deze hebt ge't dus geweten.

Ik vertrek morgen voorts richting Poupehan om een dagje of twee te kunnen genieten van de nazomer, dus ik zal misschien even incommunicado wezen. Wees gerust, dat zal maar tijdelijk zijn. En rara wat daar nog allemaal op het programma staat!

Een nieuwe fond-de-teint voor België

2007-09-01T10:53:00.000+02:00

Paars was een vergissing van de natuur. Een anomalie, een aberratie. De blinde vlek op het netvlies. Een zwevende rib.

Zonder dat anderhalve pond dioxinekieken en het gepruts van Sjarel Pinksteren was er zelfs nooit sprake geweest van Paars. Of Paars-groen. Of welke mottige schakering die zelfs Van Beirendonck niet zou opnemen in zijn nieuwste lijn ze ook maar wisten verzinnen om het stelletje afgebleekte parvenus dat ging regeren te omschrijven.

We hebben Sjarel indertijd dan maar terug naar Limburg gestuurd, waar hij geen kwaad kon. Ze moeten daar blijkbaar een soort reservaat voor fin-de-mislukte-carrieres openhouden, want de Velthoven Senior, de Gabriels en Steve Stevaar zitten daar ook ergens weg te teren.

Pak nu zo'n Stevaar, dat was zogezegd het grote stemmenkanon van de SP - de Rode Ridder die de armen, wezen, weduwen en bij uitbreiding de ganse Sociale Zekerheid ging redden alsook uit de klauwen houden van de liberalen. De Opper-Teletubbie. En ziet nu wat er van de sossen is geworden: een ineengeschrimpeld prutspartijke met als enige troost het besef dat ze nog steeds groter zijn dan de groenen; met als enige resterende politieke strategie het vanachter de coulissen sleuren van een paar schoon poepkens, die voor de schijnwerpers duwen en hopen dat dat de volgende keer meer stemmen gaat opleveren. Al goed dat Stevaar het nog geen tien jaar heeft weten uithouden, wie weet hoe groot de schade anders was geweest. Indertijd onder de Kop van Eynde of onder Louis was het allemaal geen waar geweest.

Met de Vlaamse liberalen hetzelfde liedje trouwens: dat houdt zich maar ledig met onophoudelijk intern gekrakeel en het defenestreren van de helft van het eigen ledenbestand, zijn ondertussen welhaast nog linkser van het centrum geschuifeld dan die onnozele Spiritisten, en zelfs na het bijeenharken van die amateurs van Vivant en het overlevende deel van het Liberaal Appel slagen ze er nog amper in de derde partij van Vlaanderen te worden. Dat ze dat dan vervolgens durven presenteren als een verkiezingsoverwinning, daar neem ik weliswaar mijn hoed voor af.

Het moge duidelijk zijn dat Paars enkel verliezers heeft opgeleverd.

Net als individuele personen moeten politieke partijen eerst zichzelf leren kennen en aanvaarden, alvorens ze kans maken een partner te vinden waarmee ze gelukkig kunnen worden. En sossen en liberalen zijn alletwee nu eenmaal voortbestemd om tweede viool te spelen. Ze hebben niet voldoende postuur om het volle gewicht van een regering op hun frele schouders te torsen.

Het besturen van het land zit daarentegen in ons DNA ingebakken. Met ons bedoel ik natuurlijk de christendemocratie - de CVP, pardon CD&V. Wij zijn klaar voor de volgende vijftig jaar. Ons zult ge geen doorwrocht proza horen debiteren over de gravitas van de macht. Wij zijn voortbestemd om te regeren en we doen dat graag en goed.

Paars zal de geschiedenis ingaan als een voetnoot, een eigenaardig interludium rond de eeuwwisseling, een politiek curiosium geinstigeerd door een misplaatst existentieel fin-de-siecle sentiment.

Ik heb dat allemaal van in het begin voorspeld, maar ik geloof dat de mensen toen even niet meer naar mij wilden luisteren indertijd, ze konden enkel aan die giftige kalkoenen en hormonenkoeien denken en het feit dat vetsmelter Verkest en familie als CVP-stemmer geboekstaafd stond.

Nu de kiezer gesproken heeft en er opnieuw schot is gekomen in de regeringsvorming, is het mij allemaal klaar. Het is definitief gedaan met die vloekende kleurencombinaties. Het land snakt naar een nieuwe, sobere en degelijke fond-de-teint: oranje-blauw is onafwendbaar!

Zo dacht ik toch, en mijn weekend was fantastisch begonnen, tot dat geniepig smeerlapke van een Elio mij gisteren opbelde. Hij zei mij dat oranje-blauw eigenlijk hetzelfde is als paars-geel.

Miljaar.

Een paar korte dienstmededelingen

2007-08-31T17:48:00.000+02:00

...omdat het niet altijd met een woordendiarree a la Lucske Vandenbrande moet gesteld worden.

Mensen vragen mij waarom ik zo weinig vertel over Yves Leterme - heb ik misschien niks te zeggen over hem? Integendeel, wees daar maar gerust in, maar ik heb principes en een van mijn principes is dat ik partijgenoten niet onder hun duiven schiet als ze in een precaire positie zitten. Maar, als ge even een minuut naar die serie slaapverwekkende toetsaanslagen kijkt die moet doorgaan voor zijn blog, snapt ge wel dat Yves het niet echt moet hebben van zijn spitse persoonlijkheid tijdens onderhandelingen.

Over dat kloefkapperke Vandenbrande gesproken: ik heb het om een of andere reden nooit hoog opgehad met Vlaamse Minister-Presidenten. Bekijk nu zo'n Kris Peeters: een voormalig fiscalist die jaren voor het NCMV, bond der zelfstandigen, heeft gewerkt (de beste dieven zijn vroegere flikken?) en gedurende de Grote CVP-winterslaap tijdens Paars zich heeft weten laten omhoogvallen tot in de hoogste cenakels van de partij. En die nu ongevraagd zijn mening ligt te ventileren over de huidige regeringsvorming. Ga terug wat foefelen met belastingsbrieven of zo, stukske verkreukelde zeemlapmarchand, en laat de grote mensen hun werk doen.

De mensen (...ik klink bijna gelijk een sos) vragen mij ook waarom ik niets schrijf over het Blok, terwijl dat toch een opmerkelijk fenomeen was dat tijdens mijn regeringen de mottige kop heeft opstoken. Ik kan u onmiddellijk gerust stellen: ik zit op een berg materiaal zo hoog als het ego van Mark Eyskens, maar ik moet het nog even opsparen. Teveel werk met de regeringsvorming, momenteel.

Diplomatie is oorlog

2007-08-31T08:11:00.000+02:00

Diplomatie is oorlog. Alleen zijn de wapens die gebruikt worden van een heel ander allooi.

De meeste mensen hebben daar een verkeerd beeld van, zo'n regeringsonderhandelingen. Ze denken aan een groepje proper geklede politici die een paar dagen op een of ander kasteel rond een grote tafel zitten, urenlange besprekingen houdend met af en toe eens iemand die zijn stem verheft.

Neen, er zit zoveel meer achter. Diplomatie, en toponderhandelingen in het bijzonder, zijn een bikkelhard gevecht op leven en dood. Karaktermoorden worden gepleegd, psychologische terreur gezaaid. Het gaat 'm om overleven. Zorgen dat ge de laatste van de hoop zijt die nog enigszins helder kan nadenken en vervolgens uw eisen in het te ondertekenen akkoord kunt gieten zonder dat iemand het echt in de mot heeft.

Laat me eens bondig schetsen hoe ik dat indertijd aanpakte: om te beginnen kwam ik altijd minstens een uur te laat op de afspraak - niks beters om uw tegenstander van in het begin op zijn ongemak te stellen door hem nerveus zijn tijd te doen verprutsen. Ik koos mijn locatie voorts heel nauwgezet - zo'n ouwe kastelen als Hertoginnedal zijn perfect op hete zomerdagen (neem een afgesloten kamer waarin ge bijna stikt in de muffe lucht) of koude winterdagen (ge vriest er uit uw vel).

Ik excelleer in dit soort omgeving omdat ik een ongelooflijke fysiek heb en zowat alles kan verdragen, met uitzondering dan van de lijfgeur van Louis Michel. In geval van koude beschermt mijn gezonde vetlaag mij volkomen. En als het heet en wuft is, begin ik een ongelooflijk doordringende zweetgeur te verspreiden waar ik me zelf niks van aantrek maar die mijn disgenoten doorgaans groen en geel doet uitslaan. Mooi meegenomen!

Gedurende de onderhandelingen zelf zeg ik de eerste paar uur geen woord en doe amper moeite om zelfs maar te doen alsof ik aan het luisteren ben. Ik neem een gazet of boekske mee dat ik onder de tafel kan lezen. Ik laat de zaken zo een hele tijd aanmodderen en op een bepaald moment verzoek ik het avondmaal te laten aanvoeren - bij voorkeur het vetste en zwaarste voer dat ge u kunt inbeelden: dikke entrecotes druipend van het vet, met daarbij emmers frieten, overgoten door beken mayonaise. Zwarte pensen met stoemp. Ajuinensoep met spek. Uit ervaring weet ik dat de meeste sossen en groenen hier absoluut niet tegen kunnen - ge moet zo'n Frank Vandenbroucke eens bleek zien wegtrekken als hij zich dat allemaal voorgeschoteld ziet worden!

Terwijl de helft van de ploeg een indigestie heeft of op de toiletten zit doe ik mijn best de sfeer nog verder te verpesten door aan de lopende band krachtige oprispingen te lanceren. De volgende dag volg ik min of meer hetzelfde scenario, alleen heb ik een secondant instructies gegeven om ergens vlakbij de buitenmuren van het gebouw een ploeg wegenwerkers urenlang met drilboren van katoen te laten geven.

Na een derde dag meer van hetzelfde is driekwart van de onderhandelaars onschadelijk gemaakt - de nieuwelingen in de ploeg, vele sossen, zowat alle groenen, een handvol liberalen die misschien al wat met de gezondheid aan het sukkelen waren... enkel de harde kern vertoont dan nog enige weerstand. Op zo'n moment schakel ik een 'partner in crime' in - een medestander met wie ik de grote lijnen van het gewenste eindakkoord al op voorhand had afgesproken. In mijn geval was dat meestal Louis Tobback. Die laat ik het dan op een brullen, roepen en tieren zetten dat het geen naam heeft. Een uur of twee later pleeg ik dan een heel rustige en beschaafde interventie (good cop / bad cop, weet u wel) en op dat moment verzeker ik u dat ik van mijn gesprekspartners zowat alles gedaan krijg. Ik wed u dat ik ze dan hun moeder kan laten verkopen, als het hen maar zou toelaten spoorslags dat vermaledijde kasteel te verlaten.

Dat is in het kort het geheim van mijn legendarische successen als onderhandelaar. Waarom ik dat hier allemaal aan de klok kom hangen?

Wel, ik vertelde eerder al dat de Rompuy, ofte de Scheve Palingvisser, een van de weinige politici is waar ik ooit schrik van heb gehad. Die mens is in staat u zo diep te vernederen dat ge uw eigen vrouw en kinderen niet meer onder ogen durft komen. Ik geloof dat hij als jong ventje op school serieus is gepest geweest, maar anders dan de meeste gevallen was hij gebiologeerd door het gedrag van zijn pestkoppen, dat hij intens observeerde en absorbeerde. Toen zijn superieur intellect zich later verder heeft ontwikkeld, moet zijn brein dat kinderlijke potentieel tot het begaan van intense psychologische wreedheden ergens permanent hebben opgeslagen, en kan hij dat nu nog naar believen emaneren en in zijn voordeel aanwenden.

Ik wil maar zeggen dat nu de Scheve Palingvisser de touwtjes in handen heeft, de onderhandelingen eindelijk plezant lijken te gaan worden. Ik hoop voor Joelle en Didier dat ze de laatste dagen goed hebben kunnen uitslapen!

Le Roi et les Femmes

2007-08-30T06:57:00.000+02:00

Berre krijgt in de pers onder zijn royale voeten omdat hij zogezegd geen vrouwelijke ministers van staat heeft uitgenodigd om hem advies-gewijs bij te staan.

Ik weet, ge moogt de Kroon niet ontbloten, maar het is crisis, en ik wil mijn steentje bijdragen om zoveel mogelijk misverstanden die de sfeer momenteel verzuren te ontmijnen - en ik kon altijd enorm goed overweg met Berre (dat was iets anders met dat ijskonijn Bobo indertijd, die kon mij blijkbaar echt niet rieken), dus hij zal het mij wel vergeven als ik hier een en ander verduidelijk.

Laat ons eerst even wel wezen: de Koning ziet de andere sekse graag - en dat is een understatement van het kaliber "Bart De Wever en Olivier Mangain hebben zich niet goed geamuseerd samen tijdens hun intieme tete-a-tete". Onze Vorst heeft zich dan nog redelijk goed ingehouden sinds hij de eedaflegging heeft gepreveld, toen hij nog prins was daarentegen... amaai. Pas op, denk nu niet dat hij zich als een machozwijn of zo gedraagt, neen, die mens koestert een diep, oprecht en waarachtig respect voor vrouwen - behalve misschien voor Fabiola, maar dat die kwezelfeeks un cas special is neemt u graag van mij aan mag ik hopen.

Zeg zelf, de Kroon is voortdurend omringd door vrouwen, hij heeft drie of vier dochters - al naargelang het bureau dat de telling doet - twee charmante schoondochters, een hoop schattige kleinkindjes, en ik kan zo maar doorgaan.

Waarom dan geen vrouwelijke Ministers van Staat of andere politieke coryfeeen met soutien-gorge op de koffie ontvangen? Ik wil nu mijn betoog even pauzeren en er u op wijzen dat ge dit in de pers gelezen hebt, gepresenteerd als betrof het een feit en dat het hele verhaaltje geinstigeerd werd door een drietal dames: Miet Smet, gediplomeerde zagetrees (vraag het maar aan Wilfried), Annemie Neyts, een wicht dat zelfs moest ze juist de grote pot in de lotto gewonnen hebben nog met een verongelijkte pruilsmoel zou rondlopen, en Marie-Antoinette Spaak, een ik moet het toegeven kranige taart, maar laat ons nu even serieus wezen (en met zo'n voornaam hoort ge eerder in de achttiende eeuw thuis).

Wat als ik u nu eens zou zeggen dat het verhaaltje helemaal niet waar is? Dat Berre wel degelijk een stoet politici met dubbel X chromosoom heeft uitgehoord? Hebt ge Laurette in de pers haar beklag horen doen? Fientje Moerman? Freya? Enfin, zelfs een half-militante ex-suffragette als Magda Aelvoet houdt zich koest.

Waarom hebt ge daar dan niks over vernomen, hoor ik u verzuchten. Heel eenvoudig: Berre's betere helft. Paola.

Paola is jaloers - jaloers als de pest. En zo achterdochtig als de controleur die de belastingsbrief van Jean-Marie Dedecker moet doorlezen. Ge kunt haar niet echt ongelijk geven trouwens, en met haar zuiders temperament mag het een mirakel wezen dat die twee nog samen zijn. Ik heb het misschien al gezegd, net na de eedaflegging beloofde Berre zijn leven te beteren, hij is toen letterlijk voor Paola op de knieen gevallen - ontroerend toch na al die jaren nog zo'n blijk van oprechte affectie te zien tussen hen beiden. Hij heeft zijn belofte overigens redelijk goed weten na te houden, maar sommige prive-audienties die Berre uit hoofde van zijn job moest voeren hebben voor serieus wat spanning gezorgd... ik herinner mij die keer dat Lauretje op bezoek was en miljaar nog aan toe, dat kasteel was toen te klein voor twee.

Dus heeft de Koning op een bepaald moment besloten vrouwelijke politici in alle discretie te ontvangen (behalve misschien de lelijkste onder hen) - Van Ypersmeersel de Spirou staat dan op de uitkijk en wanneer Paola even niet kijkt of op het toilet zit smokkelt hij de dames binnen, Berre roept iets van 'Chichou, ik ga mij buiten een halfuurtje met staatszaken bezighouden' en ze trekken naar de verste uithoek van de tuin van Laken om hun ding te doen.

Dat is dus wat er aan de hand is, niet wat die onnozelaars in de gazet u proberen doen geloven.

De Pezenwever

2007-08-29T21:58:00.000+02:00

Ik ben allesbehalve van plan schoonmoeder te gaan spelen voor de Rompuy - ik hou mij momenteel gedeisd achter de coulissen - maar ik kan toch niet nalaten hem (en Yves) een paar woorden advies te geven.

Daarvoor wil ik even teruggaan in onze politieke geschiedenis en het hebben over de roomsrode onderhandelingen ten tijde van mijn 'honderd dagen'. Ik kon zoals algemeen geweten geweldig goed overweg met Louis Tobback - het 'Ossenspan' zoals ze ons noemden. Louis en ikzelf bulldozerden ons doorheen alle problemen en wij waren er alletwee honderd procent van overtuigd dat roomsrood de finale coalitie moest en zou zijn. We zaten toen evenwel (ook dan al, inderdaad) geweldig in de puree met de Walenkoppen, in het bijzonder de PS.

En wat deden wij? We zorgden ervoor dat tijdens alle onderhandelingen, elke vergadering, gedurende het minste half-serieus lunchgesprek de Pezenwever mee aan tafel zat - dat is iets dat Hugo De Ridder u nooit zal verteld hebben maar het was wel degelijk het geval, en het is de sleutel tot ons succes geweest.

De Pezenwever is natuurlijk niemand minder dan Herman De Croo - Louis noemde hem zo omwille van zijn gelakte snor, fijn brilleke en altijd zwart geverfde haarlokken. Pas op, Louis bedoelde daar niks inhoudelijks of verkeerds mee - Herman was trouwens de enige liberaal die hij kon uitstaan. En de pers en media kan nu misschien wel om De Croo lachen, dat hij maar een halve Vlaming is, zichzelf altijd en overal uitnodigt, volgens Tom Lanoye (een schrijfselproducent die ik wel kan apprecieren, zelfs al houdt hij er bepaald onchristelijke gewoonten op na) behorend tot 'een blik oude knarren dat de vorst opengetrokken heeft'.

Het punt is evenwel dat de Pezenwever een 'force de nature' was en is - hij spreekt in alle talen wel een paar woorden, kent god en klein pierke bij naam en voornaam - en ik heb het niet louter over la Belgique, ik spreek over de wereld! Nu nog, als George Herbert Walker Bush, Bill Clinton of Vladimir Putin toevallig eens het Belgische luchtruim aan het overvliegen zijn, is het eerste dat ze doen de Pezenwever opbellen - dat heeft misschien meer te maken met het feit dat Hermans domein in Brakel het stukske Belgie is dat het meest gelijkt op een deftig golfterrein met daarnaast ook een aanpalend zwembad en manege, maar soit, ze draaien toch maar zijn nummer.

Maar dat verklaart nog niet waarom wij De Croo altijd uitnodigden tijdens die regeringsvorming. Simpel: de enige Belg die indertijd de Pezenwever niet kon uitstaan was Guy Spitaels. Dieu, die normaal nooit van zijn sokken te blazen was tijdens onderhandelingen werd fysiek onwel als hij zich te dicht bij De Croo bevond - ge moest die vent, normaal een ijzige sfinks, zien zweten, zuchten en steunen - vrezend dat wij de sossen ten langen leste nog zouden wippen voor de liberalen. De kwestie Happart was in een handomdraai opgelost.

Er was natuurlijk nooit sprake van dat wij met de liberalen in zee zouden gaan, zelfs een tripartite kwam niet eens op in onze wildste fantasieen. Waarom speelde de Pezenwever dan mee met ons spelletje om Spitaels eronder te krijgen, hoor ik u vragen? Wel, zoals gezegd, onderschat Herman nooit - hij is een meester in dienstbetoon en een magistraal onderhandelaar. Hoe denkt ge is hij kamervoorzitter geworden?

Waar wil ik met dit lange verhaal heen, hoor ik u verzuchten? Wel, mijn advies aan de Rompuy en Yves is: nodig eens een Pezenwever uit. Figuurlijk - niet per se Herman zelf natuurlijk. Onderzoek wie klein gekregen moet worden. Nogal duidelijk in dit geval: Joelle. Zoek vervolgens een Franstalige sos die door Joelle niet uitgestaan wordt en sleur die er overal bij - ze zal schrik krijgen dat het menens is met de geruchten over asymmetrische coalities en wees er gerust in dat ze er niet samen met de rest van het CDH uit geflikkerd wilt worden - ze ziet zichzelf reeds als minister van sociale zaken of zoiets, zijt daar maar zeker van. Het klusje zal dan rap geklaard zijn. Ik geloof dat Michel Daerden overlaatst met zijn zatte botten in Joelles gat geknepen heeft... dat is misschien een goed startpunt.

De Scheve Palingvisser

2007-08-29T18:39:00.000+02:00

Enfin, Berre heeft dus de fakkel - of moet ik eerder zeggen hete kastanje - doorgespeeld aan de Rompuy.

In mijn hoogdagen bij de CVP had ik maar van twee dingen schrik: te laat komen voor het avondeten bij Celie, en de Rompuy - ik bedoel uiteraard Herman, niet Eric, dat flauw stuk leren vest poseurke. Ik heb dus altijd enorm veel respect gehad voor de Rompuy: zijn intellect is legendarisch, vele ordegrootten het mijne overtreffende, en hij kan uit een ongelooflijke collectie Franse citaten en literaire referenties putten om elkeen terstond op zijn plaats te zetten.

Maar persoonlijk heeft het altijd een beetje gewrongen tussen ons - dat is ondertussen allemaal vergeven en vergeten, maar ik wil het toch aanhalen om een punt te maken. De Rompuy stond in mijn regeringen bekend als de 'Scheve Palingvisser' - ik kreeg namelijk in de mot dat er altijd een scheef trekske om zijn mond tevoorschijn kwam als hij iemand grondig aan het coujonneren was, vandaar.

De Scheve Palingvisser was natuurlijk in zijn hoedanigheid van minister van Begroting de eerste boekhouder van de natie - maar daarnaast hield hij er ook een ander boekske op na (Leo was altijd zijn kameraad, misschien dat hij het van hem geleerd heeft): een boekske waarin hij nauwgezet bijhield wie met wie of wat onchristelijke dingen aan het doen was - Wilfried en Johan kunnen ervan meespreken. Hij bouwde zo een encyclopedie aan strategisch nuttige informatie op - dit was lang voor al dat geblog populair werd, waardoor zowat iedereen het interweb kan afschuimen om allerhande rommel op te rakelen.

Maar toen was hij dus enorm gevreesd - ikzelf heb nooit scheve schaatsen gereden op laat ons zeggen het amoureuze vlak, maar ook ik kende mijn zwakke momenten - bijvoorbeeld sprong ik wel eens Comme Chez Soi binnen om een paar filet mignons binnen te spelen terwijl ik eigenlijk verwacht werd bij Celie, die periode dat ze een grote fan was van pastaschotels (ik moet dat Italiaans voer niet zo, het vult niet al te goed). En de Rompuy wist dat soort weetjes altijd te gebruiken om iets gedaan te krijgen.

Ik ga dus de TV-beelden en de foto's in de gazetten goed in de gaten houden - als ik het scheve trekske om zijn mond zie, weet ik dat hij Joelle of Didier een goei peer gestoven heeft, en dat Yves of ikzelf waarschijnlijk weer het veld gaan inkunnen.

Quid, quo, quomodo, NVA?

2007-08-29T10:17:00.001+02:00

Een van de redenen dat zo'n weblog volschrijven nuttig kan zijn is om duidelijkheid te scheppen. Bart De Wever kan de volgende keer als er een storm in een glas water losbarst hier zelf komen lezen wat er precies aan de hand was, in plaats van te moeten afgaan op het amechtig gejeremieer van een of andere zelfverklaarde 'opiniemaker' waarna ik per GSM alles mooi kan komen uitleggen.

Pas op, ik heb het eigenlijk wel voor Bart De Wever. Niet om politieke redenen, laat dat duidelijk zijn, ik ben niet bepaald een hevig flamingant - als de staat Belgie niet bestaan had zouden ze hem moeten uitvinden hebben - een onontbeerlijk democratisch proefbuislabo dat uitermate nuttig is gebleken voor onder meer de vorming van de Europese Unie - hoe anders zou de mensheid een complexe samenleving hebben kunnen leren besturen door middel van elfendertig verschillende executieves en parlementen?

Maar goed, terug naar De Wever, die ik zoals gezegd wel kan smaken... niet in het minst omdat wij een - het mag toch gezegd worden - gezellig vette pens gemeen hebben. Gezette mensen zijn extraverter, opener en veel aangenamer in de omgang dan de gemiddelde bonenstaak-variant. Een uitdeinende taille getuigt van het weten genieten van het leven. Nu ik eraan denk, de smalste types die ik ken betreffen doorgaans socialisten... Di Rupo, de Lanotte, Janssens, en zo'n Vandenbroucke die toch wel de kroon spant - het verbaast me niet dat uitgerekend die calvinistische binnenfretter die valiezen bankbiljetten indertijd in de fik heeft gestoken... een of andere socioloog zou zich beter nuttig maken en hierover eens een studie maken.

Ik dwaal echter opnieuw af en in plaats van uit te weiden over Barts bourgondische natuur wil ik het nu eerder hebben over de kwestie met mijn nota. Bart De Wever komt soms nogal brutaal uit de hoek en ook dat is een eigenschap die ik weet te apprecieren. Hij is echter, en dat zeg ik met alle respect, tegelijk nog slechts een broekventje in de politiek. Tijdens formatiegesprekken staren Franstalige onderhandelaars hem zo'n beetje aan als een koe die naar een trein kijkt. Licht meewarig en niet goed begrijpend wat hij daar aan het doen is. Als Bart het dan eens op zijn heupen krijgt en iets begint te roepen van 'Milquet, trut, ge gaat dit slikken of anders is het fini met Belgique en apres nous le deluge!' dan lachen Joelle en Didier even fijntjes, fluisteren mij iets toe als 'Hein Jean-Luc, ce gars n'est pas mal, ou avez vous le trouve?' en negeren hem verder straal gedurende de rest van de avond. Bart krijgt het dan zo op zijn zenuwen dat Yves of ikzelf hem langs de achterdeur moeten afvoeren en kalmeren - recht voor de raap zijn is 1 ding, gericht zijn op resultaten een ander. Hij zal het ongetwijfeld nog leren, hij moet wat eelt op de ziel krijgen, zo gaat dat, ik heb het tientallen keren eerder gezien.

Dat, beste lezers, is mijn eerder omslachtige manier om de twee woorden 'Quid NVA?' op mijn ondertussen beruchte nota te verklaren - wat aan te vangen met de NVA onderhandelaars - meer bepaald met Bart - sturen we hem naar De Vadder voor een paar sessies communicatietraining - laten we Jef Valkeniers hem wat beta-blokkers voorschrijven om zich kalmer te kunnen houden tijdens de beraadslagingen, sleuren we misschien Bourgeois erbij, dat schijnt toch een redelijk stoicijnse vent waar Bart wel iets van kan opsteken?

Yves en ikzelf denken er nog geeneens aan het kartel in vraag te stellen, dat kattebelletje op mijn nota diende enkel om mezelf eraan te herinneren dat we iets moesten doen aan Barts opvliegendheid. En als die fotoklojograaf mijn nota niet in het publiek had gegooid zou ik deze lange uitleg hier nooit hebben moeten liggen intokkelen, had ik geen vol uur mijn GSM aan mijn kop moeten hebben hangen en konden we een en ander in alle discretie aanpakken. Verrekte palingvissers.

De Dienstnota

2007-08-29T09:16:00.001+02:00

Het is nu - excuseer mijn Frans - godverhierenginder genoeg geweest. Het journaille is zonet een stap te ver gegaan, wat zeg ik, ze hebben een grens overschreden.

Het moet geleden zijn van toen ze in het geniep in Leo's Atoma-boekskes hebben liggen snuffelen dat ze nog zo laag zijn gevallen om hun visverpakpapier vol te kunnen scribbelen. Van achter mijn rug met zo'n overgroeide Kodak prentjes liggen schieten van mijn paperassen...

Vanaf nu geef ik ze geeneens een 'geen commentaar' meer - het enige dat nog uit mijn mond gaat komen als ik aangesproken word door een vertegenwoordiger van de pers zal een welgemikte rochel richting diens journalistieke smoelwerk zijn.

Over Leo gesproken... hoewel ik niet bepaald diens grootste fan ben heb ik altijd met interesse gevolgd hoe hij via zijn weblog de media en het publiek heeft weten bespelen. Van Atoma tot de wereldwijde Internets, de Leo is altijd wel mee met zijn tijd. En enfin, zelfs Geweerkolf Ananas komt als een min of meer redelijke en erudiete vent over als ge zijn interweb schrijfsels tot u neemt.

Het is voor mij dan ook het juiste moment meen ik om zelf met zo'n internet dagboekske te beginnen - ik vraag zonodig onzen Tom om wat praktische hulp. Wat ik te zeggen heb, zal ik voortaan hier - en enkel hier - komen zeggen.

Dus voor de Hugo De Ridders onder u: rot op, vanaf nu kunt ge een andere pipo zijn woorden proberen verdraaien. Ik heb jullie niet meer nodig om politieke geschiedenis te maken - toekomstige generaties zullen gewoon dit hier kunnen loslaten op bovenstaand internetstek adres om te leren hoe de vork aan de steel zat.