Het geheime wapen

Hard heb ik gelachen, de afgelopen weken, met alle analisten, journalisten, politieke wetenschappers, criticasters en ander verzameld gekwiestenbiebelte dat beweerde dat België op barsten stond, dat het land eerstdaags gesplitst zou worden, dat een Vlaams-Waalse echtscheiding onvermijdelijk was.

Zoals ik al tot in den treure toe heb herhaald: het was maar een kwestie van tijd. Onderschat nooit, nimmer, jamais het geniale zij lichtelijk kwaadaardige brein van de Scheve Palingvisser.

Herman Van Rompuy heeft het hem dus opnieuw gelapt en ik heb hem hierbij op mijn bescheiden manier assistentie geleverd. Laat mij één en ander uit de doeken doen.

Het bleek al vroeg in de onderhandelingen dat Joëlle Milquet en Didier Reynders behoorlijk taaie klanten waren. Van Rompuy probeerde hen initieel met een regime van water, brood en omertá te breken, maar resultaten bleven uit. Dan kreeg hij een briljant idee. Twee eigenlijk: verandering van gesprekspartners, en verandering van locatie.

Hij huurde namelijk het Big Brother huis van de VTM af - de pers kon er enkel naar gissen en had het over een 'onbekende locatie in de kuststreek' - en sloot de vier oranjeblauwe partijvoorzitters erin op. We zouden hen vervolgens het leven zodanig onmogelijk maken en niemand buitenlaten tot Brussel-Halle-Vilvoorde opgelost was.

Dat huis heeft allerhande interessante snufjes: overal camera's, microfoontjes, een mechanisme om gaten in het dak te openen zodat het binnenregent, de centrale verwarming, elektriciteit en verlichting die ge vanuit de regiekamer allerlei toeren kunt doen uithalen, en ga zo maar verder - een decor zelfs meer geschikt dan die tochtige kastelen om formatiegesprekken te dirigeren! Ikzelf vatte post achter de knoppen, terwijl Herman de kandidaten in het oog hield en af en toe toesprak.

U kan zich afvragen: waarom Bartje Somers en Jo Vandeurzen erbij sleuren - vooral aangezien iedereen weet dat die laatste niet meer is dan een waterdragende lakei? Wel, Jo - en in het bijzonder diens gevoelige spijsvertering - zou ons geheim wapen worden. Zijn legendarische winderigheid na consumptie van gezonde hoeveelheden sperziebonen, uiensoep of pruimen was immers alom gevreesd en gereputeerd op het CD&V partijhoofdkwartier - door velen wordt hij dan ook minzaam 'Jo VanNeusdicht' genoemd.

Een van de regels die we de toekomstige coalitiepartners oplegden, is dat ze zich tijdens de onderhandelingen enkel konden voeden met hetgeen de moestuin van het Big Brother huis hen opleverde. En u mag tweemaal raden welke gewassen Herman Van Rompuy in de tuin had laten aanbrengen. Juist: bonen, ajuinen en een uit de kluiten gewassen pruimenboom. U kan zich ons geschater in de regiekamer voorstellen bij de taferelen die volgden!

Verder was Bartje Somers zijn onuitstaanbare zelf: diens loutere aanwezigheid is voldoende om de sfeer te verpesten, in om het even welk gezelschap. Ikzelf deed ondertussen mijn best van achter de knoppen om iedereen in het huis grondig te coujonneren, door het op de meest onmogelijke momenten te laten binnenregenen of in het midden van de nacht een bandje met het stemgeluid van Margriet Hermans op een achtergrond van drilboren op volume 10 af te spelen.

Het heeft niet lang geduurd of Joëlle was voor de camera aan het krijsen dat ze nog liever in bed kruipt met Yves Leterme dan een kwartier langer in dat kot te moeten blijven zitten. Didier begon ondertussen te raaskallen dat hij zelfs zijn lidkaart van de Loge zou willen opvreten als dat hem maar uit het huis zou krijgen.

We lieten hierna snel één en ander op papier zetten en het was gebakken. Dát noem ik nu eens het smeden van een vertrouwensband!

Nodig eens een ex-premier uit

Hetgeen ik hier bijeentokkel lever ik geheel en al gratis af, voor uw genoegen en plezier.

Sommige gewezen premiers en ministers van staat pakken het enigszins anders aan en huren zo'n semi-professionele papierverprutser a la Hugo De Ridder in om hun memoires te boek te stellen. In de eerste plaats omdat ze zelf geen vijf woorden na elkaar het lezen waard uit hun toetsenbord kunnen schudden. Dat is niet zo erg, zolang ze als politicus maar iets betekenden. Het probleem is evenwel dat die journalisten of schrijvers het niet kunnen laten woorden te verwringen, verfraaiien, oppoetsen en omdraaien. In het diepst van hun gedachten voelen die zich namelijk allemaal een nieuwe James Joyce, die het gepeupel eens zal leren lezen - en de politieke memoires veranderen stilaan in een experimentele fictie-novelle, zij het van een doorgaans uitermate vervelend allooi.

Ik doe daar niet aan mee - politieke memoires zijn enkel interessant als ze rauw, echt, waarachtig, confronterend zijn! En uiteraard schrijf ik zelf stukken beter dan zo'n Filip Rogiers, Peter Vandermeersch of Marc Reynebau.

En daar kunt u hier dus de vruchten van plukken. Gratis en voor niets. Nu ik mij teruggetrokken heb uit de nationale en lokale politiek, hoor ik u zich afvragen of dat wel zo'n goed idee is, financieel gezien. Maak u echter geen zorgen: naast mijn hoogstpersoonlijke Zilverfonds dat ik indertijd ben beginnen aanleggen (en dat ik in mijn geval beter 'Kletskopfonds' had genoemd, maar soit), klus ik deze dagen ook wat bij.

Wist u namelijk dat u ook in levende lijve van mijn intrigerende en imposante persoonlijkheid kunt genieten? Ik stel mij immers ter beschikking voor het houden van spreekbeurten, voordrachten en avondlijke huiskamerbezoeken. Voor minder dan de kost van een huisdokterbezoek kom ik u een avond lang entertainen met sterke verhalen uit de politiek, markante anecdotes en nimmer voordien onthulde geheimen. U zal aan mijn vlezige lippen hangen van fascinatie of liggen schuddebuiken van het lachen wanneer u hoort over de practical jokes en kleine pesterijen die wij indertijd in de Weststaat uithaalden. Of geloofde u misschien dat Bert Anciaux voortdurend uit zichzelf begon te huilen?

En ondanks wat kwatongen beweren, is mijn prijs redelijk en bescheiden. Een pond kalfszwezerik van een goed beest, per uur. Als het in het Gentse te doen is, graag een gezonde portie zure zult of varkensrollade. Een kilo ossenworst doet het 'm doorgaans ook. Ons Celie kunt ge een plezier doen met waterzooi of paling in 't groen. Een ongepluimd kieken of haan is ook welkom - mijn vrouw houdt zich graag bezig met het pluimen en kuisen van die beesten.

Zoals u ziet, dit valt binnen eenieders budget. U hebt mijn e-mail adres. Nodig eens een ex-premier uit, u zal het zich niet betreuren!

Het Gentse Gastcollege van Herman Van Rompuy

Beste lezers, ik heb het groot genoegen u te melden dat Herman Van Rompuy mij zijn recente toespraak aan de Universiteit Gent heeft doorgemaild en mij toestemming heeft gegeven deze hier integraal te publiceren.

Hier gaan we dan, en dat ik niemand nog hoor twijfelen aan het genie van de Scheve Palingvisser:



Gastcollege 1e Kandidatuur Politieke en Sociale Wetenschappen, UGent, voorgedragen door Herman Van Rompuy, Minister van Staat en Koninklijk Verkenner

"Mijne damen en heren, beste studenten,

Wat is politiek? Men rolt erin. J'agis, puis je réfléchis.

(stilte, gevolgd door aanzwellend applaus)

Zo sprak de grote Achiel Van Acker, en gelijk had hij.
Het begint als een instinct, een drang, een onbewuste gedrevenheid. Maar voor een bestaan in de politiek, een leven dat politiek ademt, is talent vereist, en doorzettingsvermogen, en het is niet elkeen gegeven. Sommigen worden door de politiek overrompeld, verteerd, sommigen raken in paniek, sommigen worden overmoedig, hoogmoedig. De macht is een krachtig aphrodisiac. Ermee omgaan vereist grote omzichtigheid en kunde. With great Power comes great Responsibility. Als ik naar deze bomvolle aula kijk vandaag, weet ik dat misschien een handvol onder jullie een succesvolle politieke carrière gegeven is. Misschien ook niemand.

(stilte)

Maar dat mag absoluut geen belemmering vormen om trachten uit te vinden of het jullie gegeven is!

(applaus)

Immers, zoals de briljante Pericles al zei, die grote pionier van de democratie: 'Zelfs al bent U niet geinteresseerd in de politiek, de politiek zal zich interesseren voor U.'

(luid applaus)

U bent allen jong, vol belofte. U bent de toekomst. U zal mijn pensioen betalen. U gaat het land bestieren!

(donderend applaus)

Laat mij, getaand, verweerd en doorwinterd in de politiek, u dan ook enig advies geven. Vergooi uw energie en inspanningen niet aan kleine idealen en doelstellingen. Bestudeer daarentegen de grote levensbeschouwelijke vraagstukken, zoek de grote ideeën, de grote problemen op. Met andere woorden, vergooi uw talent niet door u te engageren in partijtjes als die van de Groenen, de Spiritisten of andere Lijsten De Decker.

(applaus, hier en daar onduidelijk geroep)

Vergeet verder de socialisten - zij zijn de partij van de goedmenenden en de incompetenten. Vergeet ook de liberalen - de partij van de middenstand en het opportunisme. Bezie hoe onze eerste minister zowat al zijn vroegere idealen heeft opgegeven in ruil voor de macht.

(luid applaus)

Gooi u niet uit wanhoop in de armen van het nihilisme - bekijk met meewarig erbarmen hoe een niet onintelligent man als Gerolf Annemans veroordeeld is een carrière lang aan de zijlijn te blijven staan, als triest observator, onmachtig en impotent.

(applaus, instemmend geroep)

Focuseer uw aandacht en energie daar waar een verschil gemaakt kan worden - in het centrum van de macht - zonder aan de perfide verleidingen van die macht te bezwijken. Zoek het engagement op in die politieke formatie wiens geboorterecht het is het land te besturen - ik heb het uiteraard over de Vlaamse Christendemocratie!

(donderend applaus)

Macht, maar dan macht gecombineerd met en gecontroleerd door waarden. De CD&V is een machtspartij, maar één met waarden!

(applaus)

Denken we immers aan wat JFK zei: 'een gerust geweten is de enige beloning die een politicus kan hebben' - een slogan die ik eigenhandig in de beginselverklaring van onze partij heb laten opnemen.

De politiek kan zich in u als een bezetene vastbijten en u geheel in beslag nemen - zoals De Gaulle sprak 'Je suis un homme qui n'appartient à personne et qui appartient à tout le monde' - maar besef dat het tevens het nobelste ambt der ambten is.

(stilte)

Of om het met de onvergetelijke woorden van John Buchan te stellen: 'Public life is regarded as the crown of a career and to a young man it is the worthiest ambition. Politics is still the greatest and most honourable adventure' - en ik mag daaraan toevoegen: in het bijzonder bij de CD&V!

(luid applaus, gejuich, gestamp, geroffel)

Dank u, allen! Ga, vermenigvuldig u, engageer u en regeer! "

(staande ovatie)

Beknopte mededelingen van de dag

• Het is nooit te laat om bij te leren: Rik Daems gaat sinologie studeren naar aanleiding van zijn werkzaamheden in handelsmissies naar China. Spijtig alleen dat hij indertijd geen Toegepaste Economische Wetenschappen aan de K.U.Leuven heeft geblokt alvorens minister van Overheidsbedrijven en Middenstand te worden. Maar ik kan Riks initiatief alleen maar toejuichen. Als nu ook eens onze Waalse excellenties een voorbeeld aan hem zouden nemen en de tweede landstaal leren, Freya zich zou verdiepen in elementaire algebra en het trekken van vierkantswortels, André Flahaut zijn middelbaar zou afmaken en Jean-Marie De Decker de letters 'g' en 'h' correct zou leren uitspreken, dan zou het politiek discours in ons landje een heel stuk beschaafder en aangenamer worden!

• Over Rik Daems gesproken: als er één symbool is van de eenheid van België, dan moet het wel zijn love child met PS-kamerlid Sophie Pécriaux zijn! De liefdesvrucht van een Vlaamse liberaal en een Waalse socialiste, warempel een prachtige allegorie voor onze staat. Als Didier Reynders blijft aandringen en een symbool van Vlaanderen wil, dan stel ik hem voor een afspraakje met Freya te maken, om de gunst wederkerig te maken. Van Inge Vervotte moet hij weliswaar afblijven.

• André Flahaut wil er snelsnel nog wat politieke topbenoemingen doorduwen in het leger teneinde zijn politieke nalatenschap - het etaleren van ontstellende alsook licht-amusante incompetentie - veilig te stellen. Geinspireerd door Rik Daems is hij lessen karate en jiu-jitsu beginnen volgen om zijn punt kracht te kunnen bijzetten tijdens de ministerraad.
  

Pak De Poen

Toeval bestaat niet in de politiek.

In het najaar van 1987, net twintig jaar geleden, een paar maand voor de parlementsverkiezingen die in december zouden plaatsvinden legde ik de eerste steen van wat mijn levenswerk zou worden: de laatste regering Martens - gevormd na mijn fameuze Honderd Dagen - en de twee daaropvolgende legislaturen aangevoerd door uw dienaar zelve. Enfin, dus eigenlijk de drie regeringen die ik geleid heb.

En op datzelfde moment, twintig jaar geleden, deed Willy Claes - ofte de Rode Dirigent - een noodlottig optreden op de toenmalige BRT. Niet zomaar een optreden, in zomaar een BRT-programma. Neen, het betrof hier de meest legendarische uitzending in de annalen van het instituut: memorabeler dan de honderste uitzending van Schipper Naast Mathilde, onvergetelijker dan de fratsen van de geliefde Tony Corsari, beklijvender dan de verbijsterde blik van Tuur Van Wallendael toen die de Herald of Free Enterprise zag zinken, intenser dan de stuurse kop van Dirk Tieleman, komischer dan het beste van Uytterhoeven, Lenaerts of De Pauw samen. Ik heb het uiteraard over de Pak De Poen show, gepresenteerd door de gebroeders Verreth.

Een video-opname hiervan is onlangs opgedoken op het Internet en in dertien delen te bezichtigen op HangarTV en BoobTube of zoiets - Tom heeft mij hierop attent gemaakt (wat zou ik zonder onzen Tom zijn) - en dit bracht voor mij vele goede herinneringen naar boven. Laat mij u een en ander verklaren.

Zoals ik al zei: er bestaat geen toeval in de vaderlandse politiek. In de aanloop van de verkiezingen van 1987 worstelden wij met één groot probleem: de sossen waren aan een ongehoord sterke campagne bezig - hun oppositiekuur had hen zichtbaar deugd gedaan en ze beschikten met Tobback, Claes en Van Miert over sterke leidersfiguren die een veel ruimer publiek dan de traditionele socialistische achterban wisten te beroeren. De verkiezingsresultaten zouden er niet om liegen: de Vlaamse sossen zouden een historisch hoogtepunt bereiken.

Ik was reeds lang voor de verkiezingen aan een roomsrood kabinet aan het metselen - een meerderheid halen zou geen probleem zijn, zoveel was duidelijk, maar de moeilijkheid was dat de Vlaamse sossen wel eens het premierschap zouden kunnen opeisen als ze te sterk uit de verkiezingen zouden komen. Met Tobback en Van Miert kwam ik goed overeen en ik wist dat er met die twee wel te klappen zou vallen. Maar de Rode Dirigent, dat was andere koek. Willy Claes was toen een hyper-nerveus, over-ambitieus, ambetant ventje dat niet alleen gedurig Brylcreem door zijn haar lag te strijken maar u ook voortdurend aankeek alsof ge één van zijn leerling-muzikanten waart die hij met het dirigeerstokje in de hand wel eens naar zijn pijpen zou laten dansen. Als er één socialist lastig zou gaan doen over het premierschap, was hij het.

Ik ging te rade bij Herman Van Rompuy en die kwam prompt met zijn tweede meest geniale tsjevenstreek ooit op de proppen - na het Blok-boerenbedrog, dat uiteraard zijn magnum opus was. De verkiezingsresultaten zouden we misschien niet significant meer kunnen beinvloeden, maar we konden wel iets doen om de Rode Dirigent wat minder ministerabel te maken. Het idee kwam uit de koker van de Scheve Palingvisser, maar in de uitvoering zou ik hem naarstig bijstaan. De BRT had in samenwerking met de Nationale Loterij een grootse live-show gepland, en viavia was Van Rompuy te weten gekomen dat Claes zich daarvoor had laten uitnodigen - waarschijnlijk om net voor de verkiezingen nog wat de populaire Willy te kunnen uithangen. Deze dagen komt elk halfgaar gemeenteraadslid met een kwart pond ambitie misschien wel op de televisie, maar toen was dat eerder uitzonderlijk.

Het plan was eenvoudig: we zouden er alles aan doen om die show in het honderd te doen lopen en Claes belachelijk te maken. De rest is... jawel, dames en heren... geschiedenis!

Een paar uur voor de uitzending waren Van Rompuy en ikzelf naar de Reyerslaan afgezakt. Niemand keek vreemd op toen we het BRT-gebouw binnenstapten - wij kwamen toen dikwijls over de vloer voor interviews en dergelijke. We zochten de crew van de Pak De Poen show op en zoals we vermoedden zaten die mannen zwaar aan de koffie na een paar nachtjes hard doorgewerkt te hebben. Onze eerste actie was om stiekem een paar tabletten Rohypnol in de koffie van de geluids- en licht-technicus te doen. Vervolgens hetzelfde met de souffleurs - de gebroeders Verreth waren acteurs, geen presentators, en die werkten met spiekbriefjes en souffleurs.

Ik nam daarna de plaats in van de technicus achter de knoppen en Van Rompuy kende met zijn schriele gestalte geen probleem om zich vooraan in de orkestbak te verstoppen, klaar om er de rol van souffleur over te nemen.

Het vervolg laat zich raden. Die arme René en Manu Verreth waren willoze marionetten in de klauwen van Van Rompuy, die hen de meest baarlijke nonsens liet uitkramen. Ikzelf lag te prutsen met de zaallichten, de telefoonlijnen en die onnozele telegeleide autokes tot ik over de grond lag te rollen van het lachen, gieren en brullen.

De resultaten waren beter dan we ooit hadden durven verhopen: heel Vlaanderen sprak over de Pak de Poen farce. Iedereen die van dicht of ver bij de show betrokken was werd ineens onsterfelijk belachelijk. Willy Claes durfde zich vier maand lang niet meer in het openbaar te vertonen. Hij verloor in één slag alle kans op het premierschap.

Daar bleef het niet bij. René en Manu Verreth spraken met niemand een woord meer en trokken zich terug in een gehucht nabij het Mechelse - nadat ze evenwel op een nacht in een beschonken bui de originele opname van de uitzending uit de BRT-archieven hadden ontvreemd. Voor Eddy Annys ('Annies') en Ingrid Berghmans, die het in een lachwekkende 'praktische proef' hadden moeten opnemen tegen Willy Claes betekende de show het eind van hun sportieve carriere. Van Vlaamse zangeressen Marleen en Anja werd later niets meer vernomen - naar verluidt is één van hen het klooster ingestapt. Zelfs Percy... jawel... was naar het schijnt zo van zijn melk dat hij een boshut in Alabama introk om er twee jaar lang niet uit te komen. En gerechtsdeurwaarder Meester Jo Van Backlé hing zijn toga aan de haak en liet zich inlijven in het Vreemdelingenlegioen.

Uw dienaar daarentegen kon zich eindelijk in alle rust toeleggen op de formatie van een nieuwe regering - met het premierschap voor de partij aan dewelke het toebehoort!

Gastrointestinale ongemakken

Ik dacht eerst dat het een verkeerde reactie was op de misselijkmakende mimiek van Bert Anciaux en diens prutsdecreet - geld voor participatie in sport zouden ze wat mij betreft beter besteden aan het uitbreiden van het Jan Breydel stadium - maar het bleek meer dan dat.

Vervolgens stak ik het op de ajuinensoep en bonenpuree die Celie eergisteren gemaakt had, maar zijzelf en onzen Tom hebben er ook van gegeten en schijnen tiptop in orde.

Neen, ik denk dat ik een slachtoffer ben van deze epidemie. Voorlopig enkel in de provincies Vlaams-Brabant en Antwerpen, maar als ik wat teveel rondhang in de Wetstraat zult ge het binnenkort overal zien opduiken! Hmm, misschien valt mijn huidige conditie wel aan te wenden als onderhandelingstechniek...

Beknopte nota's van de dag

• De Raad van Wijzen: ik wou hier het stilzwijgen over toedoen maar veronderstel dat ik niet anders kan dan er hier een paar woorden aan vuil maken, nu het overal breed uitgesmeerd wordt. De bedoeling was eigenlijk een excuus te creeëren om Charles-Ferdinand Nothomb uit zijn retraite in zijn beschimmeld kasteel in de Walen te krijgen - met de verwachting dat Milquet naar hem luistert aangezien die twee indertijd nog een soort Freudiaanse liefde-haat verstandhouding koesterden. Daarnaast werd ook geopperd dat het gezamenlijk gewicht van Louis Michel en mezelf meer op de formatiegesprekken zou kunnen wegen.

• Prins Laurent en ikzelf zijn het eindelijk roerend eens over iets: journalisten zouden beter fictie-schrijvers worden. Een eerste roman die zich opdringt en eerstdaags dient geschreven te worden is een burleske komedie over een milieubewuste Porsche Cayenne besturende lapzwans die onvergetelijke one-liners vol grand guignol rondstrooit, zoals bijvoorbeeld:
  

  "Ik heb toch al genoeg aangetoond dat ik bij die ecologische sector betrokken ben! We moeten afstand nemen van het cliché van de pikanteriëën. Ik zoek nooit de sensatie en zal er nooit aan toegeven."

  
  

België, modelstaat

Sommige lezers vertellen mij dat ik de anti-politiek hier in de hand werk met mijn weinig verhullend taalgebruik en forse uithalen links en rechts, en dat ik het blijkbaar niet erg hoog op heb met onze democratie.

Het tegendeel is waar! Ik ben de grootste en omvangrijkste fan van onze federale natie. Mensen mogen mijn directe, openlijke aanpak niet verwarren voor misprijzen. Ik ben recht voor de raap, niet schuin-rechts ervoor zoals dat stuk uitslover van een Jean-Marie Dedecker. Over onze nationale tatamiborstelaar binnenkort meer, maar eerst wil ik tot de kern van mijn betoog komen: in vergelijking met het buitenland is België namelijk een modeldemocratie, waar we allemaal trots op mogen zijn.

Laat ons bijvoorbeeld eens naar onze zuiderburen kijken: dat heeft een president die zich in magazines en kranten enkel laat afbeelden nadat zijn foto's met Photoshop zijn bijgewerkt. Fraai staaltje persvrijheid! Moet ik ook eens proberen, hoewel de chef fototrukage van de Staatsveiligheid mij komt zeggen dat zoiets voor hen de uitdaging van de eeuw zou betekenen.
Hun vorige president haalde indertijd streken en fratsen uit waarbij zelfs de meest buitensporige vlakkelandse tsjevenstreek zou verbleken. En de grootste oppositiepartij wordt geleid door een ruziemakend koppel dat naast om inboedel en meubilair, ook om het partijvoorzitterschap bikkelt, op leven en dood. Daar is Freya met haar buitenhuwelijkse kinderen en thesisperikelen maar klein bier tegen!

Onze noorderburen dan: waar politieke moorden blijkbaar schering en inslag zijn, en de politiek bestierd wordt door een bataljon droogstoppels vergeleken waarmee de gebroeders Van Rompuy als exuberante fuifnummers mogen beschouwd worden. Laat maar zitten.

De moffen, misschien? Tot voor kort werden die aangevoerd door een kanselier en minister van Buitenlandse Zaken die een rekenmachine nodig hadden om te tellen hoeveel ex-echtgenotes ze samen hebben opeengestapeld - Wilfried Martens, Johan Van Hecke en Pierre Chevalier zijn in vergelijking volslagen amateurs. En de huidige kanselier laat zich gaarne langs achteren masseren door George W. Bush. Laat ook maar zitten.

Verder naar het oosten, dan? Polen, geregeerd door een krankzinnige eeneiige tweeling; Rusland, Orwelliaans totalitair regime bevolkt door een radioactief polonium hanterend spionnenbestand dat zelfs door de producers van de laatste James Bond film als te ongeloofwaardig werd bevonden.

Over het Kanaal zal het mogelijk beter zijn? Toch maar niet: in het Verenigd Koninkrijk is de voornaamste doodsoorzaak van parlementsleden uit de hand gelopen wurgseks. Interacties met mannelijke prostituees en onregelmatigheden in de herentoiletten blijken voorts schering en inslag te zijn in de Angelsaksische politieke traditie, zowel aan deze als gene kant van de grote plas. En over de grootste wereldmacht gesproken: de VS hanteren in sommige districten nog steeds een soortement ponskaartengestamp om stemmen te tellen - het bebeitelen van kleitabletten wordt er blijkbaar als interessant alternatief achter de hand gehouden.

Neen, mijne dames en heren: in vergelijking met deze bananen-, appel- en peren-republieken zijn wij in België er nog niet zo slecht aan toe - crisis of geen crisis!

Beknopte dienstmededelingen voor vandaag

• De Koning herschikt zijn agenda wegens de politieke crisis en de aan de gang zijnde onderhandelingen. Onder meer het gezamenlijk concert van het Festival van Vlaanderen en het Festival de Wallonie in het paleis werden geschrapt. Wat den Berre aan de inktpissers hoogstwaarschijnlijk niet heeft medegedeeld, is het feit dat er geen sprake van is dat zijn weekje rondscheuren-met-de-moto in het zuiden van Frankrijk in gedrang komt - geen probleem, tegenwoordig kunt ge hands-free met microfoontjes ingebouwd in de helm en dergelijke rap een mobiele koninklijke tele-audiëntie ineengeflanst krijgen!

• De zaak Fientje Moerman is wat mij betreft de spreekwoordelijke opstoot van flatulentie in een fles: het bewijst eens te meer dat de liberalen echte amateurs zijn qua uithalen van tsjevenstreken - het origineel blijft beter dan de namaak! In onze tijd was het onregelmatig toekennen van een overheidscontractje hier en daar een soort ministerieel ontgroeningsritueel voor christendemocratische excellenties. Wie hier niet zonder zijn hand om te draaien in slaagde, diens competentie werd verdacht. Hoewel 'milieuramp' Kelchtermans indertijd misschien wel wat ver ging in al zijn ijver.

• De Vlaamse regering heeft ondertussen Rudy Aernoudt buiten gesmeten - dat moet de eerste ambtenaar in Brussel zijn deze eeuw die zijn job is kwijtgespeeld!
  

• Over ontslagen gesproken: prins Laurent heeft zijn Kint-topman zonet buitengeknikkerd. Die laatste had Laurent namelijk beschuldigd van financiële onregelmatigheden en naar goede nationale gewoonte was hijzelf het die het uiteindelijk moest aftrappen. Waarbij ik mij de vraag stel: waarom had het Kolderiek Instituut voor prinselijke Technofolie überhaupt een manager nodig? Laurent had behoefte aan iemand naar wie hij zijn bezigheidstherapie kon delegeren?
  

Miljaar

Ik ga het vandaag uitermate beknopt houden, want ik heb een rotweekend mogen meemaken:

• Club Brugge heeft in de laatste minuut twee punten laten liggen.
  
  
• De producenten van bedrukt visverpakpapier proberen zich te moeien met de onderhandelingen en hebben het zoals gewoonlijk bij het verkeerde eind, maar de schade is ondertussen gebeurd.