Neen, ik heb het hier voor een keer niet over journalisten of fotografen, maar over onze bankiers. Nog ergere stukken onbenul dan sommige van mijn collegae-politici.
Zoals u ongetwijfeld op deze webstek gemerkt heeft, was ik de politiek zo beu geworden als de flauwe pasta die ze in de kantine van het parlement plegen te serveren, en lag ik de laatste maanden rustig te genieten van mijn welverdiende pensioen. Gastronomische weekendjes in de Ardennen die gastronomische weken, soms zelfs maanden werden, overwinteren aan de Cote d'Azur, kaartavonden met mijn geburen, ge kent dat wel. Ik ben zelfs het Joenk gaan opzoeken in Toscane, niet omwille van het dubieuze genot van zijn gezelschap, maar omdat het goedkoop overnachten was en ons Celie per se een wijndegustatie-trip wou doen.
Enfin, en nu deze miserie dus. Ze moeten gedacht hebben, we gooien den Dikke tegen het probleem in de financiele sector, die Loodgieter zal dat allemaal wel fixen. Dexia eerst dus. Om te beginnen zal het afgelopen zijn met royale ontslagpremies voor het hogere kader - met uitzondering misschien voor de voorzitter van de Raad van Bestuur. Vervolgens kan het uitmesten beginnen. Securitized mortgages, credit default swaps, enzovoort: ik ben mijn huiswerk aan het maken en ik ga mijn volle gewicht tegen al die zever op de financiele markten gooien, ge zult eens wat zien!
De formatiegesprekken vorderen zo traag dat zelfs een eersteklas dossiervreter als Van Rompuy, die doorgaans maar anderhalf uur slaap per nacht nodig heeft, bijna in een winterslaap gesukkeld is. Ondertussen is het wildseizoen in volle gang zoals ik al vermeldde en ge krijgt dus een tijdje niet veel van mij te horen of zien, of het moesten afgekloven botjes van een goed gesauteerde hazerug zijn.
Niettemin blijf ik bij de prognose omtrent oranjeblauw die ik al weken lig te verkondigen en die u zal merken de juiste zal blijken te zijn, ongeacht wat de pers fantaseert.
André Flahaut beweert dat het enorme financiële gat en de zogezegde onregelmatigheden op zijn kabinet te wijten zijn aan een verschillende berekeningswijze die gehanteerd werd:
"Het is bijvoorbeeld algemeen bekend dat in niet-Euclidische meetkunde de som van de drie hoeken van een driehoek ook kan verschillen van 180 graden. Wat Riemann-geometrie betekende voor de natuurkunde, is de boekhouding van het Kabinet Defensie voor de Belgische begroting: het ziet er misschien vreemd uit, maar is wel correct!
De liberale fractie reageert ondertussen verontrust: "Creatief boekhouden zou ons privilege moeten zijn, als nu ook socialisten zich hieraan beginnen bezondigen, is het eind zoek!"
Armand De Decker verkondigt dan weer dat de crisis in België te wijten is aan het bestaan van het kartel CD&V/NVA en dat daar binnenkort wel een mouw aan gepast gaat worden. Hierop stelde hij dat zijn citaat niet alleen van de pot, maar ook uit zijn context gerukt werd.
De Morgen schrijft vervolgens dat ik, als 'absoluut zwaargewicht' - het gaat dus wel degelijk over mijn persoon, geen vergissing mogelijk - binnenkort opnieuw een telefoontje van het Paleis mag verwachten. Waarop ik hetzelfde te zeggen heb als toen mij gevraagd werd een grondwet voor Europa ineen te flanzen: ik moet hier ook alles zelf doen, anders komt er niks van in huis. Spijtig alleen dat het Joenk blijkbaar ook van de partij zal zijn...
Mijn grootvader zaliger - schipper op de lange vaart - zei altijd: "de Bocht van Bath is een formidabele hindernis, maar één keer erdoor spreekt niemand er nog van. En er loopt veel water door."
De pers maakt een heel spektakel van de bocht van de CD&V maar eigenlijk wordt nu gewoon mijn nota van in juli uitgevoerd: een regering vormen met accent op het sociaal-economische, onder commando van de CD&V, en de communautaire knoeiboel ondertussen door Van Rompuy laten ontwarren.
Iedereen spreekt nu van gezichtsverlies voor onze partij - geloof me vrij, op de fraaie voorgevel van Inge Vervotte na is dat geen groot verlies - maar mijn punt is: binnen een half jaar is iedereen dat vergeten en ondertussen hebben we toch maar mooi de macht gegrepen.
Brussel-Halle-Vilvoorde is nu voor twee jaar op de lange baan geschoven door de alarmbelprocedure maar dat is geen enkel probleem: het is uiteindelijk nog steeds dezelfde Kamer die het wetsvoorstel zal goedkeuren nadat alle procedures hun gang zijn gegaan. Dit betekent dat we de regering binnen pakweg twee jaar kunnen laten vallen, de splitsing finaal kunnen laten bekrachtigen door het parlement, en we opnieuw naar de kiezer kunnen stappen met de gesplitste scalp van B-H-V als jachttrofee! Mits de nodige inkleding kunnen we dat vervolgens electoraal uitbuiten, waarna we weer vertrokken zijn.
Herman Van Rompuy zal ondertussen die stijfbesmoelde bourgeois van een Armand Dedecker en de rest van die onnozele 'Raad der Wijzen' in slaap wiegen met het debiteren van oeverloze Kantiaanse exposé's tot het ogenblik daar is. En geloof me vrij, daar gaat die een duivels genoegen in scheppen!
Enkel spijtig voor Bartje Blaaskaak en zijn gasten, met hun onhaalbare eisen - Bart De Wever is een sympathiek bazeken en ik apprecieer zijn inspanningen maar het is nu opnieuw tijd voor grote mensen-politiek. De cirkel is rond en ik kan slechts verwijzen naar mijn originele nota, "Quid NVA?" Wie weet, misschien zit er volgende keer wel een schoon kartel met die andere Dedecker in?
Kersvers SP.A voorzitter Caroline Gennez vindt het hallucinant dat er nog steeds geen regeerakkoord is - bijna even hallucinant als de recente voorzittersverkiezingen in haar partij, naar verluidt.
Ontsnappingskoning Benallal die zonet opnieuw gevat is, riskeert 15 tot 20 jaar extra cel. Het parket van Nijvel omschrijft de nieuwe feiten die hem ten laste gelegd gaan worden als "diefstal met geweld bij nacht in bende met wapenvertoon".
André Flahaut maakt zich hierom ondertussen grote zorgen, aangezien hij vreest voor exact dezelfde feiten aangeklaagd te kunnen worden.
Bij wijze van voorzorg, moest het ooit zover komen, overweegt hij als enige verzoek aan de rechtbank te vragen in dezelfde cel als Benallal gestopt te worden.
Ze hebben mij nodig om Milquet te kalmeren en de staatshervorming eindelijk op de sporen te zetten, ik heb momenteel dan ook niet veel tijd om verder aan mijn memoires te werken.
Die zelf-opgelegde deadline van 15 november is er overigens op mijn aanraden gekomen - tegen dan is het wildseizoen namelijk in volle gang en ge ziet van hier dat ik dan nog steeds in een stoffig kasteel zit te onderhandelen.
Neen, dan ga ik mij volledig incommunicado maken, GSM en elektronisch agendabakske opzij kieperen en mij ergens in een herberg in de Walen verstoppen om mij te buiten te kunnen gaan aan everzwijn met selderpuree en gestoofde herterug!
Sommige van mijn medebloggers op het Interweb vragen zich af waar het woord 'tsjeef' vandaan komt en hoe het gespeld wordt. Wat dat laatste betreft kan ik kort zijn: het is met name dus wel degelijk 'tsjeef', 'tsjeverij', 'tsjevenstreek', 'tsjeefachtig', 'tsjevendom' en wat weet ik nog al.
Waar het vandaan komt, dat is een ander paar mouwen.
Kijk, dit is nu eens een goed voorbeeld van het feit dat ge op het Internet de baarlijkste nonsens kunt aantreffen. Het is niet omdat het op Wikipedia staat dat het juist is. Elke halvegare met teveel vrije tijd kan daar wat op komen kliederen. In die zin is het Internet tot mijn spijt niet veel beter dan de gazet.
Laat mij in de plaats de ware toedracht even uit de doeken doen: het begrip 'tsjeef', mijne damen en heren, is inderdaad weliswaar afgeleid van 'Jozefisme', maar we spreken hier niet van Jozef II van het Heilig Roomse Rijk, maar daarentegen van Jos - Jozef - Chabert.
Jos Chabert is namelijk de ultieme tsjeef. Hij belichaamt de Vlaamse christendemocratie van de 20e eeuw (en die van de vroege 21e eeuw, als ge het aan hem vraagt).
Hij bezit een wereldrecord in het houden van het Belgisch ministerschap: 24 jaar lang was hij onafgebroken minister! Eerst als nationaal minister, daarna als minister in de Brusselse regering. Sterker nog, hij is de enige Vlaamse Christendemocraat die zonder zijn ministerportefeuille in te moeten leveren de Paarse Winterslaap heeft overleefd (althans van 1999 tot 2004). Een ware tour-de-force, waarvoor zelfs Herman Van Rompuy enige tekenen van bewondering vertoonde.
Zijn historische verwezenlijkingen zijn ontzagwekkend: samen met Pezenwever De Croo heeft hij het politieke dienstbetoon uitgevonden. Op elke Vlaamse pensenkermis stond hij paraat, met een goedlachse handdruk in de aanslag. Elke bouwaanvraag in het Brusselse passeerde door zijn vingers. Als meesterlijk snel-lezer wist hij duizenden dossiers te behandelen. En daarnaast heeft hij ook de autogordel verplicht gemaakt en zo ontelbare levens gered.
Jos Chabert excelleerde aldus in het veroveren en bestendigen van macht, in het beoefenen van het voluntaristisch clientelisme, dit alles tijdens het in acht nemen van strenge ethische principes.
Deze drie eigenschappen definiëren vrijwel perfect wat we nu begrijpen onder tsjevendom en het mag geen verrassing wezen dat het begrip indertijd naar Jos Chabert werd genoemd en populair werd.
En Jos Chabert zou overigens zichzelf niet geweest zijn - een schalkse tsjeef - moest hij niet na zijn pensionering als minister nog een mooi postje uit de brand hebben gesleept. Het zij hem hartelijk gegund!
Caroline Gennez haalde het met twee derde van de stemmen tegen outsider Eric De Bruyn, die één derde van de stemmen voor zich kreeg. In elke andere partij zou dat als een billijk resultaat beschouwd worden, niet zo bij de SP.A, waar doorgaans stalinistische meerderheden in de 90% of meer gehoopt en verwacht worden. De sfeer is er momenteel dan ook erg gespannen.
Vooral het feit dat een kleinlinkse aspirant als De Bruyn meer dan 30% haalde zorgde voor onthutsing - in een recent verleden zou die zelfs nog bij de PvdA geweigerd geweest zijn wegens onvoldoende electoraal potentieel.
Ik heb altijd goede contacten met de socialisten onderhouden en ben dan ook op onderzoek uitgegaan, teneinde voor u het hoe en het waarom van deze zaak uit te vissen.
De verklaring is eigenlijk heel eenvoudig: de militanten waren Neil Diamond beu gehoord.
Laat mij u een en ander verduidelijken.
Om te beginnen is het zo dat de sossen al een hele tijd met een leidersprobleem opgescheept zitten: sommige voormannen spelen liever burgemeester (een sentiment waar ik wel enigszins kan inkomen), anderen zijn bij voorkeur met hun basketclub in de weer of prefereren de vetbetaalde parvenu uit te hangen.
Caroline Gennez had ondertussen achter de coulissen reeds jarenlang hard labeur liggen verzetten. Na elke spaghetti-avond die de partij organizeerde om fondsen te werven was zij het die de afwas deed. Lange tijd fungeerde ze als persoonlijk chauffeur van de Teletubbies. Ettelijke malen ging zij interviews met de pers afleggen als Tobback of Vandelanotte weer eens geen zin hadden. Kortom, ze stak zonder morren voortdurend de handen uit de mouwen.
Caroline ontpopte zich zo als trouwe steun en toeverlaat van de verschillende socialistische kopstukken - en het was niet meer dan logisch dat nu deze laatsten het één voor één hadden laten afweten, het aan haar was de fakkel over te nemen.
Nadat Vandelanotte in de afloop van de laatste verkiezingen de handdoek in de ring had gegooid, begon ze zo haar campagne voor het voorzitterschap uit te tekenen, overlopend van het zelfvertrouwen. Ze besloot de hulp van Patrick Janssens in te roepen, een ervaringsdeskundige in reclame en marketing technieken.
Janssens ging gretig in op haar verzoek en zijn eerste suggestie was om de visuele media te bespelen: Janssens beweerde uit studies geleerd te hebben dat iemand sympathieker bevonden wordt als diens aangezicht op foto's of voor televisiecamera's licht schuin of in een kwart-profiel staat.
Gennez nam deze raad ter harte: zodra ze een camera opmerkte, begon ze spontaan het fotomodel uit te hangen en haar gezicht te draaien (zie de hier bijgevoegde fotoreeks). Nu, dat werkt misschien voor het brede publiek, maar de socialistische militanten, die gewend waren toegesproken te worden door lelijke oude mannen, reageerden onwennig en geirriteerd.
Janssens, zoals bekend een grote fan van Beerschot, supportert daarnaast ook in Engeland voor Arsenal. Af en toe zakt hij zelfs af naar het stadium van de Gunners, en daar is hij altijd onder indruk van de stadium-muziek, en de supporter-hymne die daar weerklinkt: jawel, Neil Diamond en 'Sweet Caroline... reut-teut-teut...'!
Dit bracht Patrick Janssens op het in zijn ogen lumineuze idee om elk socialistisch congres, iedere bijeenkomst van het partijbureau en elk officieel SP.A evenement voortaan te laten inluiden door 'Sweet Caroline'.
Alle mailings van de partij en briefhoofdingen liet hij afsluiten met de regels:
'Sweet Caroline Good times never seemed so good I've been inclined To believe they never would'
Elke officiële e-mail die het partijbureau verliet kreeg hyperlinks mee naar de iTunes-store en YouTube-filmkes.
De militanten, die doorgaans zonder veel tegenpruttelen de kandidaat aanvaarden die hun voorgeschoteld wordt, kregen het nu echter helemaal op hun heupen. Neil Diamond is een goed zanger maar er zijn limieten aan wat een socialist kan verdragen.
De maat was compleet vol toen Janssens tijdens een campagne-avond van Gennez in het Antwerpse een gastoptreden maakte in glitterpakje en met aangeplakte bakkebaarden Neil Diamond's klassieker begon te lip-syncen: de hele partijafdeling in Antwerpen besloot van de weeromstuit Eric De Bruyn te steunen.
De wrevel verspreidde zich vervolgens over het ganse land en Caroline Gennez mag uiteindelijk nog heel tevreden zijn met haar 66%. Had ze een serieuze tegenkandidaat gehad, het had er misschien niet zo goed uitgezien. Maar eind goed al goed, en dit bericht kan ik slechts op één manier afsluiten:
André Flahaut is op werkbezoek in Congo na een uitnodiging die hij ontvangen heeft van Joseph Kabila. Deze laatste was namelijk zeer geintereseerd in het zelfs naar Congolese normen verbluffend stukje creatieve boekhouding met de Belgische Thesaurie dat Flahaut de afgelopen jaren ten beste heeft gegeven.
Schepen Leo Stevens uit Mechelen blijkt hierover niet te spreken te zijn en oppert verongelijkt: "Verduister honderdduizend Euro en je vliegt in de bak. Verduister 200 miljoen Euro en je mag de wereld rondreizen!"
De Scheve Palingvisser en Bartje Blaaskaak hebben elkaar even diep in de ogen gekeken. De pers maakt daar onmiddellijk een heel spektakel van en spreekt van een boksmatch tussen een oude garde tsjeef en een communautair querulant - maar het betreft hier eigenlijk een aloud politiek-strategisch maneuver: onze twee voormannen proberen zich namelijk als 'good cop / bad cop' te profileren tegenover de Walen om zo meer gedaan te kunnen krijgen tijdens de onderhandelingen.
Bart De Wever en ikzelf hebben overigens de recentste wedstrijd van de Rode Duivels bijgewoond en we werden danig geinspireerd door wat zich op het veld heeft afgespeeld. Na afloop zijn we een weddenschap aangegaan: als er binnen drie weken geen nieuwe regering is, zal ik het veld van Club Brugge opsprinten!
Laurette Onkelinckx en haar Vlaamse zwammen: de pers en de bloggers kunnen er niet genoeg van krijgen. Ik zeg: mannekens toch, zijt niet zo snel op uw teen getrapt. Ik vat die zwammen op als een sympathieke Geuzennaam - ik ben overigens een grote liefhebber: tijdens mooie herfstdagen schuim ik graag samen met Celie het Zoniënwoud af, op zoek naar oesterzwammen, champignons, eekhoorntjesbrood en vooral: cantharellen. Kilo's dat ik daarvan kan opvreten!
Dat ik niet van journalisten moet weten, daarmee vertel ik u hier niks nieuws.
De zeldzame keren dat ik interviews afleg, doe ik dan ook weinig moeite om mij aan de feiten te houden - gegarandeerd rukt de journalist in kwestie later een en ander toch uit de context of verdraait hij mijn woorden; dan grijp ik liever pre-emptief in en lig zelf wat met de voeten van de interviewer te rammelen. Naar verluidt doet Bob Dylan dat ook altijd.
Enfin, dit maar om u te melden dat ik weken lang geambeteerd werd door een Hollander die mij per se wou interviewen, liefst bij mij thuis dan nog. Robert Roerei of zoiets, en hij wou mijn mening horen over de communautaire problematiek en de crisis in België. Om van zijn gezaag af te zijn heb ik uiteindelijk toegezegd, en heb mij vervolgens wat met hem liggen amuseren. Onzen Tom heeft een en ander opgenomen op video en gepost op Juutuub - naar het schijnt zou ik dat hier op mijn weblog ook moeten kunnen laten zien:
Ze noemen mij ook wel "den bulldozer", "de loodgieter" of "de mijnenveger", en ik neem dat op als complimenten. Ik heb tegenwoordig nog meer dan vroeger het schurft aan journalisten en vandaar dat ik sinds heden al wat ik te zeggen heb hier zelf zal komen te publiceren. Persoonlijke nota's kunnen altijd verzonden worden naar jeanluc.dendikke@gmail.com.
